วัตถุประสงค์หลักของมาตรการดังกล่าว คือเพื่อรับรองว่า อัตราภาษีที่แท้จริงของกลุ่มนิติบุคคลข้ามชาติขนาดใหญ่จากการประกอบกิจการในแต่ละประเทศนั้นต้องไม่น้อยกว่า 15% หากน้อยกว่าจำนวนดังกล่าวในประเทศใด ประเทศอื่นที่ปรับใช้มาตรการดังกล่าวมีสิทธิจัดเก็บภาษีส่วนที่ยังขาดอยู่ หรือที่เรียกว่า “ภาษีส่วนเพิ่ม” (Top-up Tax) แทนได้

ผู้เขียนจึงขออธิบายหลักเกณฑ์เบื้องต้นของพระราชกำหนดฉบับนี้ เพื่อให้ผู้อ่านเห็นภาพรวมของแนวทางการบังคับใช้ภาษีส่วนเพิ่มในประเทศไทย

1.ผู้มีหน้าที่เสียภาษี ได้แก่ นิติบุคคลในเครือที่ตั้งอยู่ในประเทศไทยซึ่งเป็นสมาชิกของกลุ่มนิติบุคคลข้ามชาติที่มีรายได้รวมทั้งหมดตามงบการเงินรวมของนิติบุคคลแม่ลำดับสูงสุดของกลุ่มนิติบุคคลข้ามชาติดังกล่าวไม่น้อยกว่าจำนวนเงินตราไทยเทียบเท่า 750 ล้านยูโร อย่างน้อย2 รอบระยะเวลาบัญชีในช่วง 4 รอบระยะเวลาบัญชีก่อนหน้ารอบระยะเวลาบัญชีปัจจุบันที่พิจารณาหน้าที่การเสียภาษีส่วนเพิ่ม

2.ฐานภาษี คือ ภาษีส่วนเพิ่มสำหรับแต่ละกลุ่มนิติบุคคลข้ามชาติที่เกิดขึ้นในประเทศที่จัดเก็บภาษีต่ำ

3.ผู้มีหน้าที่ยื่นรายงานข้อมูล ได้แก่ นิติบุคคลในเครือทุกรายที่ตั้งอยู่ในประเทศไทยของกลุ่มนิติบุคคลข้ามชาติมีหน้าที่ยื่นรายงานข้อมูลเว้นแต่จะมอบหมายให้นิติบุคคลในเครืออื่นที่เป็นสมาชิกของกลุ่มนิติบุคคลข้ามชาติเดียวกันและตั้งอยู่ในประเทศไทยยื่นรายงานข้อมูล และแบบการชำระภาษีส่วนเพิ่มต่อกรมสรรพากร โดยนิติบุคคลในเครือที่ได้รับมอบหมายจะต้องแจ้งชื่อของนิติบุคคลในเครือผู้มอบหมาย พร้อมทั้งเลขประจำตัวผู้เสียภาษีของนิติบุคคลในเครือดังกล่าวต่อกรมสรรพากรพร้อมกับการยื่นข้อมูลของนิติบุคคลในเครือที่ได้รับมอบหมายนั้น

4. รายการที่ต้องยื่นต่อกรมสรรพากร ได้แก่ 1) รายงานข้อมูล (Notification) 2) แบบรายงานข้อมูลตามมาตรการป้องกันการกัดกร่อนฐานภาษีระหว่างประเทศ (GloBE Information Return)และ 3) แบบแสดงรายการและชำระภาษีส่วนเพิ่ม

5. ระยะเวลาในการยื่นแบบ คือ 15 เดือน นับแต่วันสิ้นรอบระยะเวลาบัญชีของนิติบุคคลแม่ลำดับสูงสุด และสามารถขยายได้อีก 3 เดือน เป็น 18 เดือน สำหรับการยื่นในปีแรก

6. เบี้ยปรับ เงินเพิ่ม และบทกำหนดโทษ

     1) กรณีไม่ยื่นแบบรายงานข้อมูลตามมาตรการป้องกันการกัดกร่อนฐานภาษีระหว่างประเทศ ต้องรับผิดเสียเบี้ยปรับ 2 เท่า ของจำนวนภาษีส่วนเพิ่มที่ต้องเสีย

     2) กรณีไม่ชำระภาษีส่วนเพิ่มภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด ต้องรับผิดเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนของเงินภาษีส่วนเพิ่มที่ต้องเสีย โดยไม่รวมเบี้ยปรับ

     3) กรณีไม่ยื่นรายงานหรือรายการที่ต้องยื่น โดยไม่มีเหตุอันสมควร ต้องระวางโทษปรับไม่เกิน 200,000 บาท

ทั้งนี้ ปัจจุบัน กรมสรรพากรยังไม่ได้ออกกฎหมายลำดับรองเพื่อรองรับการบังคับใช้พระราชกำหนดภาษีส่วนเพิ่ม พ.ศ. 2567 ผู้อ่านจึงอาจพิจารณาติดตามกฎหมายต่อไป

ที่มา: https://www.rd.go.th/fileadmin/user_upload/kormor/newlaw/prk2567.pdf

The post ภาษีส่วนเพิ่ม (Top-up Tax) appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

ในบทความนี้ ผู้เขียนจึงขอให้คำแนะนำและแนวทางเบื้องต้นในการดำเนินการ เพื่อให้สอดคล้องกับกฎหมายและแนวทางที่กรมสรรพากรกำหนด โดยในบทความตอนนี้ ผู้เขียนขอมุ่งเน้นในประเด็นการพิจารณาจัดทำ Disclosure Form สำหรับบริษัทก่อน เนื่องจากเป็นเอกสารเริ่มต้นในการจัดเตรียมเอกสารที่เกี่ยวข้องอื่นๆ ต่อไป

A.ทบทวนผู้มีหน้าที่การยื่นแบบ Disclosure Form

ส่วนที่ 1 พิจารณาว่า บริษัทเข้าลักษณะเป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันหรือไม่

ส่วนนี้ มักเกิดความเข้าใจผิดหรือคลาดเคลื่อนอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องการพิจารณาบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันตามมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งมีทั้งสิ้น 3 ลักษณะ ดังนี้

*ลักษณะที่ 3 อยู่ระหว่างรอกฎกระทรวงประกาศกำหนด ยังไม่พิจารณา

ในการพิจารณาจำนวนหุ้นตามลักษณะข้างต้น จะต้องพิจารณาถึงการถือหุ้นทั้งกลุ่มบริษัท ไม่ว่าจะเป็นการถือหุ้นทางตรงหรือทางอ้อม หรือเป็นการถือหุ้นในนามบุคคลธรรมดาหรือในนามของบริษัท ไม่ใช่พิจารณาเฉพาะตามบัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น (บอจ.5) ของบริษัทนั้นๆ เท่านั้น ซึ่งจุดนี้มีบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันมีความเข้าใจคลาดเคลื่อนอยู่มากพอสมควร นอกจากนี้ ยังมีประเด็นความเข้าใจคลาดเคลื่อนอื่นๆ ที่ส่งผลให้กรอก Disclosure Form ไม่ถูกต้อง ซึ่งผู้เขียนขอยกตัวอย่างประเด็นดังกล่าว ดังนี้

ตัวอย่าง

• บางบริษัทมีการพิจารณาสัดส่วนหุ้นโดยพิจารณาเฉพาะตาม บอจ.5 เท่านั้น ซึ่งโดยหลักการแล้วจะต้องพิจารณาตรวจทานสัดส่วนหุ้นตามโครงสร้างการถือหุ้นของทั้งกลุ่มบริษัทไม่จำกัดเฉพาะใน บอจ. 5 กรณีดังกล่าวส่งผลให้บางบริษัทระบุใน Disclosure Form ว่า มีบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันโดยถือหุ้นไม่น้อยกว่า 50% เพียงบริษัทเดียวตาม บอจ.5 แต่เมื่อตรวจทานทั้งโครงสร้างการถือหุ้นของกลุ่มบริษัททั้งหมด พบว่า มีบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันกว่า 100 บริษัท
• กรณีบริษัทมีผู้ถือหุ้นร่วมกัน จะต้องนับจำนวนหุ้นของผู้ถือหุ้นรวมกัน ไม่ว่าจะเป็นผู้ถือหุ้นที่เป็นบริษัทหรือบุคคลธรรมดา (คำว่า “ผู้ถือหุ้น” ตามความในมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง (2) แห่งประมวลรัษฎากร (ลักษณะที่ 2) นั้น ได้หมายความครอบคลุมทั้งผู้ถือหุ้นรายบุคคลและผู้ถือหุ้นหลายบุคคลรวมกัน) ซึ่งกรณีดังกล่าว บริษัทคิดสัดส่วนหุ้นเฉพาะบริษัท หรือเฉพาะบุคคล ทำให้สัดส่วนหุ้นไม่ถึงเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด แต่เมื่อคิดสัดส่วนรวมกันแล้วเข้าหลักเกณฑ์ที่ต้องระบุใน Disclosure Form เทียบเคียง ตัวอย่างจากแนวทางของกรมสรรพากรดังภาพด้านล่างนี้

ข้อพิจารณา 1 : A Co. และ D Co. เป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันหรือไม่

แนวทางการพิจารณา : A Co. และD Co. เป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน เนื่องจากนาย ก. ถือหุ้นโดยตรงร้อยละ 40 ใน D Co. และถือหุ้นโดยอ้อมร้อยละ 12 ใน D Co. ผ่าน C Co. รวมจำนวนการถือหุ้นใน D Co. ของ นาย ก. แล้วเป็นจำนวนร้อยละ 52 และนาย ก. ถือหุ้นโดยตรงใน A Co. ร้อยละ 80 จึงเข้าลักษณะเป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน ตามมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง (2) แห่งประมวลรัษฎากร

ข้อพิจารณา 2 : B Co. และ D Co. เป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันหรือไม่

แนวทางการพิจารณา :  B Co. และ D Co. เป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน เนื่องจากนาย ก. ถือหุ้นโดยตรงร้อยละ 40 ใน D Co. และถือหุ้นโดยอ้อมร้อยละ 12 ใน D Co. ผ่าน C Co. รวมจำนวนการถือหุ้นใน D Co. ของ นาย ฮ. แล้วเป็นจำนวนร้อยละ 52 และ B Co. มีผู้ถือหุ้นทางอ้อม เป็นบุคคลเดียวกันกับ D Co. คือ นาย ก. ซึ่ง นาย ก. ถือหุ้นโดยอ้อมร้อยละ 56 ใน B Co. ผ่าน A Co. จึงเข้าลักษณะเป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน ตามมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง (2) แห่งประมวลรัษฎากร

• บางบริษัทระบุรายชื่อบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน เฉพาะบริษัทที่มีรายการธุรกรรมระหว่างกันในรอบระยะเวลาบัญชีเท่านั้น ซึ่งตามกฎหมายและแบบ Disclosure Form จะต้องระบุบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันทั้งหมด (เฉพาะ Disclosure Form ส่วน ก) ไม่ว่าจะมีรายการธุรกรรมระหว่างกัน ในรอบระยะเวลาบัญชีหรือไม่ก็ตาม

ส่วนที่ 2 พิจารณารายได้ทั้งหมดในรอบระยะเวลาบัญชี

บริษัทมีรายได้ทั้งหมดที่ปรากฏตามงบการเงินในรอบระยะเวลาบัญชีที่ยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล (ภ.ง.ด.50) ของผู้มีหน้าที่ยื่นแบบ มากกว่า 200 ล้านบาท

ผู้มีหน้าที่ยื่น Disclosure Form จะต้องเข้าหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดทั้งสองส่วนข้างต้น ดังนั้น แม้ว่า รายได้ของบริษัทจะถึง 200 ล้านบาท แต่เมื่อพิจารณาสัดส่วนการถือหุ้นแล้ว ไม่ถึงสัดส่วนที่กฎหมายกำหนด บริษัทก็ไม่มีหน้าที่ต้องยื่นแบบ หรือในทางกลับกัน แม้บริษัทจะเข้าลักษณะเป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน แต่รายได้ไม่ถึง 200 ล้านบาท ก็ไม่มีหน้าที่ต้องยื่นแบบเช่นกัน

ข้อพึงระวัง กรณีการพิจารณาบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน ที่ระบุใน Disclosure Form เมื่อบริษัทมีหน้าที่ยื่นแบบแล้ว จะต้องระบุบริษัททั้งหมดที่เข้าลักษณะที่มีความสัมพันธ์ โดยไม่คำนึงว่า บริษัทที่ระบุนั้น มีรายได้มากกว่า 200 ล้านบาทหรือไม่ และไม่ว่าบริษัทนั้นจะมีการทำธุรกรรมกับบริษัทหรือไม่ก็ตาม

B.ทบทวนการกรอกแบบ Disclosure Form

ส่วน ก ระบุรายชื่อบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันทั้งในและต่างประเทศ โดยจะต้องระบุบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันทั้งหมด ไม่ว่าจะมีรายการธุรกรรมระหว่างกันในรอบระยะเวลาบัญชีหรือไม่ก็ตาม รวมทั้งระบุรายการอื่นตามรายการที่กำหนดใน Disclosure Form

ส่วน ข ระบุรายชื่อบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันทั้งในและต่างประเทศ เฉพาะบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันที่มีรายการธุรกรรมระหว่างกัน รวมทั้งระบุมูลค่ารวมของธุรกรรมตามที่กำหนดใน Disclosure Form

ส่วน ค ระบุข้อมูลอื่นๆ ตามที่แบบกำหนด

อนึ่ง ข้อ 1. ให้ระบุว่า ผู้ยื่นแบบอยู่ในกลุ่มบริษัทข้ามชาติที่อยู่ในบังคับต้องแจ้งข้อความตามรายงานข้อมูลรายประเทศ (County-by-Country Report: CbCR) ตามประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 408) ใช่หรือไม่ โดยให้พิจารณา ดังนี้

1. ผู้ยื่นแบบอยู่ในกลุ่มบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลข้ามชาติ หรือไม่
2. หากผู้ยื่นแบบอยู่ในกลุ่มบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลข้ามชาติตาม 1. แล้ว ให้พิจารณารายได้รวมทั้งหมด (Consolidated Group Revenue) ของกลุ่มบริษัทข้ามชาติดังกล่าวว่า ในรอบระยะเวลาบัญชีก่อนรอบระยะเวลาบัญชีที่ต้องรายงานข้อมูลตาม CbCR นั้น ไม่น้อยกว่าจำนวนดังต่อไปนี้ ใช่หรือไม่

    (1) 28,000 ล้านบาท

    (2) จำนวนเฉลี่ยของ 28,000 ล้านบาท ซึ่งคำนวณตามจำนวนวันของรอบระยะเวลาบัญชีนั้น (กรณีที่รอบ                     ระยะเวลาบัญชีดังกล่าวไม่ครบ 12 เดือน)

การพิจารณารอบระยะเวลาบัญชีก่อนรอบระยะเวลาบัญชีที่ต้องรายงานข้อมูลตาม CbCR เช่น ในกรณีที่ข้อมูลของรอบระยะเวลาบัญชีที่จะต้องรายงานใน CbCR คือ ข้อมูลของรอบระยะเวลาบัญชีปี 2567 การพิจารณารายได้รวมทั้งหมดของกลุ่มบริษัทข้ามชาตินั้นให้พิจารณารอบระยะเวลาบัญชีก่อนรอบระยะเวลาบัญชีดังกล่าว คือ รอบระยะเวลาบัญชีปี 2566 เป็นต้น

ทั้งนี้ ผู้อ่านสามารถติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการกรอกแบบ Disclosure Form ตามคำอธิบายประกอบการกรอกแบบรายงานประจำปีสำหรับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามมาตรา 71 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ของกรมสรรพากร (Disclosure Form) ตามลิงค์นี้ https://www.rd.go.th/fileadmin/tax_pdf/cit/2565/DCF_Explanatory_Note_FY2022_Update.pdf

สุดท้ายนี้ ผู้เขียนหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ท่านผู้อ่านทุกท่านจะสามารถนำแนวทาง รวมทั้งกรณีศึกษาไปใช้ประโยชน์ได้ ไม่ว่าจะเป็นการทบทวนแบบ Disclosure Form ที่บริษัทท่านได้ยื่นไปแล้ว พบว่า ดำเนินการคลาดเคลื่อนไป หรืออยู่ระหว่างการจัดเตรียมเพื่อยื่นต่อกรมสรรพากร ตลอดทั้งบริษัทที่เริ่มต้นศึกษาเนื่องจากเป็นรอบระยะเวลาบัญชีแรกที่ต้องยื่นแบบ ซึ่งต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วนต่อไป

ศึกษารายละเอียดจากบทความอื่นเพิ่มเติม

1. Update!!!… 5 ข้อต้องรู้เพื่อเตรียมความพร้อมและรับมือกฎหมาย Transfer Pricing

2. Transfer Pricing ตอนที่ 2 สิ่งที่บริษัทในเครือเดียวกันต้องรู้ก่อนยื่น Disclosure Form สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีปี 2562

3. Transfer Pricing ตอนที่ 3 คลายประเด็นสงสัยในการเตรียมข้อมูลสำหรับยื่น Disclosure Form สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีปี 2562

4. Transfer Pricing ตอนที่ 4 รู้ก่อนและเตรียมความพร้อมก่อน กับหลักเกณฑ์การปรับปรุงรายได้รายจ่าย

5.Transfer Pricing ตอนที่ 5 การจัดเตรียมเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการวิเคราะห์ข้อกำหนดของธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน (TP Document)

The post Transfer Pricing ตอนที่ 6 ทบทวนการจัดทำ Disclosure Form appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

ภาษีการรับมรดกเป็นภาษีที่รัฐเรียกเก็บจากการส่งมอบความมั่งคั่งภายหลังจากที่เจ้าของความมั่งคั่ง (เจ้ามรดก) ถึงแก่ความตายไปแล้ว ความมั่งคั่งหรือมรดกย่อมตกทอดแก่ทายาททันทีโดยผลแห่งกฎหมาย และ/หรือพินัยกรรม ซึ่งมรดกที่ได้รับถือเป็นทรัพย์สินที่ต้องนำมาเสียภาษี หากเป็นไปตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 (“พ.ร.บ.ภาษีการรับมรดกฯ”)

ในตอนที่ 1 นี้ ผู้เขียนจึงขอนำเสนอความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีตามพ.ร.บ.ภาษีการรับมรดกฯ ก่อนว่ามีเนื้อหาสาระสำคัญอย่างไร เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจหลักการเบื้องต้นเกี่ยวกับจัดเก็บภาษีจากการรับมรดก และสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการวางแผนภาษีสำหรับการจัดการทรัพย์สินหรือจัดการทรัพย์มรดกได้อย่างถูกต้องและชอบด้วยกฎหมายต่อไป

1. ภาษีการรับมรดกคืออะไร?

ภาษีการรับมรดก (Inheritance Tax) คือ ภาษีที่จัดเก็บจากมูลค่าของทรัพย์มรดกที่ทายาทแต่ละคนได้รับจากกองมรดก ซึ่งเกิดขึ้นภายหลังจากที่บุคคล (เจ้ามรดก) ถึงแก่ความตาย และทายาทได้รับทรัพย์สิน (ทรัพย์มรดก) จากกองมรดกของผู้ตาย (เจ้ามรดก)

2. ทายาทที่ได้รับมรดกหรือผู้มีสิทธิได้รับมรดกคือใคร?

ทายาทผู้มีสิทธิรับมรดก มี 2 ประเภท ได้แก่ ทายาทที่มีสิทธิตามกฎหมาย และทายาทที่มีสิทธิตามพินัยกรรม

   (1) ทายาทที่มีสิทธิตามกฎหมายมี 2 ประเภท ได้แก่ ทายาทโดยธรรมประเภทญาติ ซึ่งประกอบไปด้วย ผู้สืบสันดาน บิดามารดา พี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน พี่น้องร่วมบิดาหรือร่วมมารดาเดียวกัน ปู่ย่าตายาย และลุงป้าน้าอา และทายาทโดยธรรมประเภทคู่สมรส (คู่สมรสของเจ้ามรดก)[1]

   (2) ทายาทที่มีสิทธิตามพินัยกรรม (ผู้รับพินัยกรรม) จะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคลก็ได้

ทั้งนี้ ไม่ใช่ทายาททุกคนที่จะมีสิทธิได้รับมรดก เนื่องจากสิทธิและส่วนแบ่งในทรัพย์มรดกของทายาทแต่ละคนนั้นจะเป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์กำหนดไว้

3. ทรัพย์สินอะไรบ้างที่ต้องเสียภาษีการรับมรดก?

ทรัพย์สินที่ต้องเสียภาษีการรับมรดก ได้แก่ ทรัพย์สินดังต่อไปนี้

   (1) อสังหาริมทรัพย์ (เช่น บ้าน ที่ดิน คอนโดมิเนียม ฯลฯ)

   (2) หลักทรัพย์ตามกฎหมายว่าด้วยหลักทรัพย์ฯ (เช่น หุ้น ใบสำคัญแสดงสิทธิ หน่วยลงทุน ตั๋วเงินคลัง หุ้นกู้ ฯลฯ)

   (3) เงินฝากหรือเงินอื่นใดที่มีลักษณะอย่างเดียวกันซึ่งอยู่ในประเทศไทย (เช่น เงินฝาก เงินให้กู้ยืม ฯลฯ)

   (4) ยานพาหนะที่มีหลักฐานทางทะเบียน (เช่น รถยนต์ เรือ เครื่องบิน ฯลฯ) หรือ

   (5) ทรัพย์สินทางการเงินอื่น[2]

ทั้งนี้ หากทายาทได้รับทรัพย์มรดกประเภทอื่น ๆ นอกเหนือจากทรัพย์สินที่ระบุไว้ใน (1) – (5) ข้างต้น อาทิเช่น ทองคำ เครื่องเพชร งานศิลปะ หรือวัตถุโบราณ ฯลฯ ทายาทไม่ต้องนำมูลค่าของทรัพย์สินดังกล่าวมาเสียภาษีการรับมรดก

4. ใครเป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษีการรับมรดก?

ผู้มีหน้าที่เสียภาษีการรับมรดก คือ ผู้ได้รับมรดกดังต่อไปนี้

   (1) กรณีทรัพย์มรดกเป็นทรัพย์สินที่อยู่ในประเทศไทย ผู้รับมรดกไม่ว่าจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคล และไม่ว่าจะมีสัญชาติใดถือเป็นผู้มีหน้าที่เสียภาษีการรับมรดก

   (2) กรณีทรัพย์มรดกเป็นทรัพย์สินที่อยู่ในต่างประเทศต้องเสียภาษีการรับมรดกก็ต่อเมื่อผู้ได้รับมรดกเป็นบุคคลดังต่อไปนี้

      1) บุคคลธรรมดาซึ่งมีสัญชาติไทย หรือมีถิ่นที่อยู่ในประเทศไทย

      2) นิติบุคคลที่มีสัญชาติไทย ได้แก่ นิติบุคคลที่จดทะเบียนในประเทศไทยหรือจัดตั้งขึ้นโดยกฎหมายของประเทศไทย หรือนิติบุคคลที่มีผู้มีสัญชาติไทยถือหุ้นเกิน 50% ของทุนจดทะเบียนที่ชำระแล้วในขณะมีสิทธิได้รับมรดก หรือนิติบุคคลที่มีผู้มีสัญชาติไทยเป็นผู้มีอำนาจบริหารกิจการเกิน 50% ของคณะบุคคลซึ่งมีอำนาจบริหารกิจการทั้งหมด[3]

5. ฐานภาษีการรับมรดกคืออะไร?

ฐานภาษีการรับมรดก คือ มูลค่าของทรัพย์มรดกที่ผู้รับมรดกได้รับเฉพาะส่วนที่เกินกว่า 100 ล้านบาท โดยมูลค่าของทรัพย์มรดก หมายถึง มูลค่าทรัพย์สินทั้งหมดที่ได้รับหักด้วยภาระหนี้สินที่ได้รับมาจากการรับมรดกนั้น[4]

   Q: นาย ก. ซึ่งเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเจ้ามรดกได้รับทรัพย์สินอันเป็นทรัพย์มรดก จำนวน 5 รายการ มูลค่า 120 ล้านบาท ปรากฏว่าเจ้ามรดกมีหนี้กู้ยืมค้างชำระกับธนาคาร A อยู่ 5 ล้านบาท กรณีดังกล่าวฐานภาษีการรับมรดกของนาย ก. คือเท่าใด

   A: ฐานภาษีการรับมรดกคำนวณจากมูลค่าของทรัพย์สินจำนวน 120 ล้านบาท หักด้วยหนี้กู้ยืมระหว่างเจ้ามรดกกับธนาคารอันเป็นภาระหนี้สินที่นาย ก. ได้รับมาจากการรับมรดกจำนวน 5 ล้านบาท จะได้มูลค่ามรดกคือ 115 ล้านบาท ดังนั้นฐานภาษีการรับมรดกของนาย ก. คือ 15 ล้านบาท ซึ่งเป็นมูลค่ามรดกในส่วนที่เกิน 100 ล้านบาท

   ทั้งนี้ การคำนวณมูลค่าของทรัพย์สินจะถือตามราคาหรือมูลค่าของทรัพย์สินในวันที่ได้รับทรัพย์สินนั้นเป็นมรดก ดังนี้

   – อสังหาริมทรัพย์ (ในประเทศไทย) ให้ใช้ราคาประเมินทุนทรัพย์เพื่อเรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมหักด้วยภาระที่ถูกรอนสิทธิ ในวันที่ได้รับมรดก

   – หุ้น ใบสำคัญแสดงสิทธิ หน่วยลงทุน ตั๋วเงินคลัง หรือหุ้นกู้ ซึ่งเป็นหลักทรัพย์ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ให้ถือเอาราคาของหลักทรัพย์นั้น ๆ ในเวลาสิ้นสุดเวลาทำการของตลาดหลักทรัพย์ในวันที่ได้รับมรดก[5]

   – เงินฝาก เงินให้กู้ยืม หรือเงินอื่นใด ให้ถือตามมูลค่าของเงินฝาก เงินกู้ยืม หรือเงินอื่นใด รวมทั้งดอกเบี้ยหรือผลประโยชน์อื่นใดที่จะได้รับจากเงินดังกล่าวในวันที่ได้รับมรดก

   – รถยนต์ (ในประเทศไทย) : ใช้ราคาประเมินราคารถยนต์สำหรับปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรในการโอนกรรมสิทธิ์ซื้อขายรถดังกล่าวที่กรมการขนส่งทางบกกำหนด โดยให้คำนวณมูลค่าตามราคาเฉลี่ยระหว่างราคาประเมินสูงสุดและราคาประเมินต่ำสุดของราคาประเมินรถนั้น ในกรณีที่ไม่มีมูลค่าตามราคาประเมินให้ใช้ราคาประเมินที่ประเมินโดยบุคคลหรือหน่วยงานที่เป็นสมาชิกขององค์กรวิชาชีพเกี่ยวกับการประเมินราคาทรัพย์สินนั้นในวันที่ได้รับมรดก[6]

6. ผู้รับมรดกต้องเสียภาษีการรับมรดกในอัตราเท่าไหร่?

   (1) กรณีผู้รับมรดกเป็นบุพการี หรือผู้สืบสันดาน ผู้รับมรดกต้องเสียภาษีในอัตราร้อยละ 5 ของมูลค่าทรัพย์มรดกในส่วนที่เกิน 100 ล้านบาท

   (2) กรณีผู้รับมรดกเป็นบุคคลอื่นซึ่งมิใช่บุคคลตาม (1) ผู้รับมรดกต้องเสียภาษีในอัตราร้อยละ 10 ของมูลค่าทรัพย์มรดกในส่วนที่เกิน 100 ล้านบาท[7]

ข้อสังเกต กรณีผู้รับมรดกเป็นคู่สมรสของเจ้ามรดก ผู้รับมรดกไม่ต้องเสียภาษีมรดก เนื่องจากพ.ร.บ.ภาษีการรับมรดกฯ ไม่ใช้บังคับแก่มรดกที่คู่สมรสของเจ้ามรดกได้รับจากเจ้ามรดก

*ผู้บุพการี หมายถึง พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ทวด

*ผู้สืบสันดาน หมายถึง ลูก หลาน เหลน ลื่อ

 7. ผู้รับมรดกต้องยื่นแบบแสดงรายการภาษีการรับมรดก (ภ.ม.60) เมื่อไหร่?

ผู้มีหน้าที่เสียภาษีมีหน้าที่ยื่นแบบแสดงรายการภาษีการรับมรดก (ภ.ม.60) และชำระภาษีให้เสร็จสิ้นภายใน 150 วัน นับแต่วันที่ได้รับมรดกเกินกว่า 100 ล้านบาท[8] ในกรณีที่ผู้มีหน้าที่เสียภาษีไม่ได้ยื่นแบบและชำระภาษีให้ครบถ้วนภายในเวลาที่กำหนด หรือยื่นแบบแสดงรายการภาษีไว้ไม่ครบถ้วน หรือไม่ตรงต่อความเป็นจริง อันเป็นเหตุให้จำนวนภาษีที่ต้องชำระขาดไป ผู้มีหน้าที่เสียภาษีต้องรับผิดในเบี้ยปรับและเงินเพิ่มตามกฎหมาย

รู้หรือไม่!! ภาษีการรับมรดกจะไม่ใช้บังคับในกรณีใด?

   (1) มรดกที่เจ้ามรดกถึงแก่ความตายก่อนพ.ร.บ.ภาษีการรับมรดกฯ ใช้บังคับ กล่าวคือ มรดกที่เจ้ามรดกถึงแก่ความตายก่อนวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559^[9]

   (2) มรดกที่เจ้ามรดกยกให้แก่บุคคลตามที่กฎหมายกำหนดให้ได้รับยกเว้นภาษีการรับมรดกตามที่กำหนดในกฎกระทรวง อาทิ วัด สถานศึกษา สภากาชาดไทย สถานเอกอัครราชทูต สถานกงสุล[10]

สำหรับตอนที่ 2 ต่อไป ผู้เขียนจะได้นำเสนอเกี่ยวกับประเด็นภาษีจากการรับ – ให้

[1] ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1629

[2] พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 มาตรา 14

[3] พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 มาตรา 11

[4] พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 มาตรา 12

[5] พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 มาตรา 15 และหนังสือตอบข้อหารือของกรมสรรพากรเลขที่ กค 0702/4121

[6] กฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์การคำนวณมูลค่าของทรัพย์สินที่ต้องเสียภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2559 ข้อ 4 และข้อ 5

[7] พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 มาตรา 16

[8] พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 มาตรา 17

[9] พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 มาตรา 3

[10] พระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 มาตรา 13, กฎกระทรวงกำหนดประเภทหรือรายชื่อของบุคคลที่ได้รับยกเว้นภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2560 และกฎกระทรวงกำหนดประเภทหรือรายชื่อของบุคคลที่ได้รับยกเว้นภาษีการรับมรดก และหลักเกณฑ์ เงื่อนไข และวิธีตรวจสอบติดตาม พ.ศ. 2560

มัญจา บุญช่วย

หากท่านมีคำถามหรือข้อสงสัยเพิ่มเติมใด ๆ เกี่ยวกับกฎหมายภาษีอากร สามารถติดต่อได้ที่

บริษัท สำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด

2/2 อาคารภักดี ชั้น 2 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330

หรือโทรศัพท์ติดต่อได้ที่ 0-2680-9751, 0-2680-9725

The post ภาษีการรับมรดก และภาษีจากการรับ – ให้ appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

1. จัดทำรายงานข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันและมูลค่ารวมของธุรกรรมระหว่างกันในแต่ละรอบระยะเวลาบัญชี (“Disclosure Form”) และยื่นต่อกรมสรรพากรภายใน 150 วันนับแต่วันสุดท้ายของรอบระยะเวลาบัญชี[1]
2. จัดทำเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลที่จำเป็น สำหรับการวิเคราะห์ข้อกำหนดของธุรกรรมระหว่างบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน (“TP Document”) เนื่องจากภายใน 5 ปี นับแต่ยื่น Disclosure Form เจ้าพนักงานประเมินอาจส่งหนังสือแจ้งให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนำส่งเอกสารหรือหลักฐานดังกล่าวก็ได้[2]
3. จัดทำข้อมูลเกี่ยวกับรายการแจ้งข้อความตามรายงานข้อมูลรายประเทศ (Country-by-Country Report: CBCR) โดยกฎหมายกำหนดให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลของกลุ่มบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลข้ามชาติตามที่กฎหมายกำหนด มีหน้าที่แจ้งข้อความตามรายงานข้อมูลรายประเทศ (Country-by-Country Report) ตาม Country-by-Country Reporting XML Schema ที่องค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา(The Organization for Economic Co-operation and Development) กำหนด เป็นภาษาอังกฤษ ต่อเจ้าพนักงานประเมินพร้อมกับการยื่นแบบ ภ.ง.ด.50[3]

     ในตอนที่ 5 นี้ ผู้เขียนจะได้อธิบายถึงการจัดเตรียมเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลที่จำเป็น สำหรับการวิเคราะห์ข้อกำหนดของธุรกรรมระหว่างบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน (TP Document) ตามที่กฎหมายกำหนดให้บริษัทที่มีความสัมพันธ์กันจัดทำ โดยพิจารณาตามมาตรา 71 ตรี แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 407) (“ประกาศฉบับที่ 407”) ประกาศฉบับนี้มีผลใช้บังคับสำหรับเงินได้ของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งรอบระยะเวลาบัญชีเริ่มในหรือหลังวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2564 เป็นต้นไป

     การจัดเตรียม TP Document ดังกล่าว ตามที่ประกาศฉบับที่ 407 กำหนด บริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน สามารถจัดเตรียมข้อมูลโดยประกอบไปด้วยข้อมูล 2 ส่วนสำคัญ ได้แก่

     ส่วนที่ 1 เอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลเกี่ยวกับผู้มีหน้าที่ยื่นเอกสารหรือหลักฐาน[4]

     ส่วนที่ 2 เอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลเกี่ยวกับธุรกรรมที่ถูกควบคุมของผู้มีหน้าที่ยื่นเอกสารหรือหลักฐาน[5]

     ทั้งนี้ ในแต่ละส่วนต่างก็มีรายละเอียดของข้อมูลที่บริษัทที่มีความสัมพันธ์กันจะต้องจัดเตรียมอีกหลายรายการ ซึ่งข้อมูลนั้นอาจเป็นข้อมูลที่บริษัทได้จัดทำไว้อยู่แล้ว เพียงแต่ต้องรวบรวมให้เป็นหมวดหมู่ หรือเป็นข้อมูลที่บริษัทยังไม่เคยได้มีการจัดเตรียมไว้ จึงต้องจัดเตรียมเพิ่มเติม ดังนั้น เพื่อเป็นแนวทางประกอบการจัดเตรียม TP Document แก่บริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน ผู้เขียนจึงสรุปแนวทางการจัดเตรียมข้อมูลแต่ละส่วนดังนี้

ส่วนที่ 1 เอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลเกี่ยวกับผู้มีหน้าที่ยื่นเอกสารหรือหลักฐาน

     เอกสารหรือหลักฐานในส่วนนี้ ส่วนใหญ่เป็นข้อมูลที่บริษัทที่มีความสัมพันธ์กันมีข้อมูลอยู่แล้ว เพียงแต่ต้องรวบรวมให้เป็นหมวดหมู่ชัดเจน หรือจัดทำให้เป็นรูปธรรม โดยเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลเกี่ยวกับผู้มีหน้าที่ยื่นเอกสารหรือหลักฐาน ได้แก่รายการดังต่อไปนี้

ส่วนที่ 2 เอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลเกี่ยวกับธุรกรรมที่ถูกควบคุมของผู้มีหน้าที่ยื่นเอกสารหรือหลักฐาน

     เอกสารหรือหลักฐานในส่วนนี้ มีทั้งข้อมูลที่บริษัทที่มีความสัมพันธ์กันมีข้อมูลอยู่แล้ว เพียงแต่ต้องรวบรวมให้เป็นหมวดหมู่ชัดเจน หรือจัดทำให้เป็นรูปธรรม และข้อมูลที่บริษัทที่มีความสัมพันธ์กันยังไม่เคยได้มีการจัดเตรียมไว้ จึงต้องจัดเตรียมเพิ่มเติม โดยเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลเกี่ยวกับผู้มีหน้าที่ยื่นเอกสารหรือหลักฐาน ได้แก่รายการดังต่อไปนี้

     อย่างไรก็ดี แม้บริษัทที่ความสัมพันธ์กันจะได้จัดเตรียมเอกสารหรือหลักฐานตามส่วนที่ 1 และ 2 แล้ว เจ้าพนักงานประเมินก็อาจมีหนังสือแจ้งความให้บริษัทที่ความสัมพันธ์กันยื่นเอกสารหรือหลักฐานอื่น เพิ่มเติมได้ ดังนั้น หากมีเอกสารอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องบริษัทที่ความสัมพันธ์กันอาจจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าด้วยก็ได้ นอกจากนี้ ในการจัดทำ TP Document ข้างต้น กฎหมายกำหนดให้บริษัทที่ความสัมพันธ์กันจัดทำเป็นภาษาไทย และยื่นต่อเจ้าพนักงานประเมินผู้ส่งหนังสือแจ้งความ ณ กองบริหารภาษีธุรกิจขนาดใหญ่ กรมสรรพากร หรือสำนักงานสรรพากรพื้นที่ในท้องที่ที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลนั้นตั้งอยู่ ดังนั้น หากบริษัทที่ความสัมพันธ์กันจัดทำ TP Document เป็นภาษาอื่นนอกจากภาษาไทย อาจพิจารณาดำเนินการแปลเป็นภาษาไทยไว้ด้วย

     ที่มา / รายละเอียดเพิ่มเติม

     1. ประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 407)

     2. ประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 408)

     3. Update!!!… 5 ข้อต้องรู้เพื่อเตรียมความพร้อมและรับมือกฎหมาย Transfer Pricing

     4. Transfer Pricing ตอนที่ 2 สิ่งที่บริษัทในเครือเดียวกันต้องรู้ก่อนยื่น Disclosure Form สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีปี 2562

     5. Transfer Pricing ตอนที่ 3 คลายประเด็นสงสัยในการเตรียมข้อมูลสำหรับยื่น Disclosure Form สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีปี 2562

     6. Transfer Pricing ตอนที่ 4 รู้ก่อนและเตรียมความพร้อมก่อน กับหลักเกณฑ์การปรับปรุงรายได้รายจ่าย

[1] มาตรา 71 ตรี แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 407)

[2] มาตรา 71 ตรี แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 407)

[3] มาตรา 17 แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 408)

[4] “ผู้มีหน้าที่ยื่นเอกสารหรือหลักฐาน” หมายความว่า บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลอื่นในลักษณะของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน และได้รับหนังสือแจ้งความจากเจ้าพนักงานประเมินโดยอนุมัติอธิบดี ให้ยื่นเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลที่จำเป็นสำหรับกรวิเคราะห์ข้อกำหนดของธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามมาตรา 71 ตรี วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร

[5] “ธุรกรรมที่ถูกควบคุม” หมายความว่า ธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน

The post Transfer Pricing ตอนที่ 5 การจัดเตรียมเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการวิเคราะห์ข้อกำหนดของธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน (TP Document) appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

เหล่านี้นำมาสู่ข้อสงสัยของหลายฝ่ายว่า ‘บริษัท Holding’ หรือ ‘Holding Co’ คืออะไร และไม่ต้องเสียภาษีจริงหรือไม่ ประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจ คือ Holding Co ไม่ต้องเสียภาษีเงินได้นิติบุคคล เป็นความเข้าใจที่ถูกต้อง!

Holding Co เป็นบริษัทที่ไปลงทุนถือหุ้นในบริษัทอื่น โดยบริษัทอื่นที่ถูกถือหุ้นจะไปดำเนินธุรกิจในรูป Operating Co และตอบแทน Holding Co ในรูปเงินปันผล (Dividend) หาก Holding Co ได้ดำเนินกิจการอื่นอยู่ด้วย เงินได้ที่ Holding Co ได้รับจาก Dividend จะเป็นรายได้อื่น (Other Income) ของ Holding Co

การคำนวณภาษีเงินได้นิติบุคคลของบริษัททั่วไปและ Operating Co จะอิงกับงบกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จ (Profit & Loss Statement) ดังนี้
—————————-
รายได้ (Revenues)
หัก รายจ่าย (Expanses)
กำไรก่อนภาษี 100
CIT 20% (20)
กำไรสุทธิ (Net Profit) 80 > Retained Earnings
Dividend Tax 10% (8)
—————————-
ดังนั้น Effective Tax Rate คือ 28%
—————————-

หากว่า ผู้ถือหุ้นเป็นบุคคลธรรมดา เงินปันผลที่ได้รับจะต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย เป็น Withholding Tax/ Dividend Tax/ Final Tax แล้วแต่จะเรียก ในอัตรา 10% ของจำนวนเงินปันผลที่ได้รับ ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 48 (3) และ 50 (2) (จ) แต่เงินได้จากเงินปันผลที่ Holding Co ได้รับจาก Operating Co จะได้รับยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคล ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 65 ทวิ (10) หากครบเงื่อนไข 3 ข้อ ดังนี้
1. Holding Co ถือหุ้นใน Operating Co ไม่น้อยกว่า 25% ของหุ้นที่มี Voting Rights
2. Holding Co และ Operating Co ไม่ถือหุ้นไขว้
3. Holding Co ถือหุ้นก่อนและหลังจ่ายปันผลไม่น้อยกว่า 3 เดือน
ดังนั้น เงินปันผลที่ครบ 3 เงื่อนไขข้างต้น เรียกว่า “รายได้ที่ได้รับการยกเว้นภาษีเงินได้” หาก Holding Co มีรายได้จากการขายและให้บริการจากการประกอบกิจการหลักของตนเองและมีรายได้อื่นจากเงินปันผล เฉพาะรายได้จากการขายและให้บริการจะต้องเสียภาษีเงินได้นิติบุคคล และรายได้อื่นจากเงินปันผลจะได้รับยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคล

ในกรณีที่ Holding Co ไม่ได้มีรายได้อื่นนอกจากเงินปันผล เงินได้ที่เข้ามาใน Holding Co นั้น 100% ก็เป็นรายได้ที่ได้รับการยกเว้นภาษีเงินได้ทั้งจำนวน จึงเป็นเหตุผลว่า เหตุใด Holding Co ไม่ต้องเสียภาษีเงินได้นิติบุคคล ในกรณีนี้ การคำนวณภาษีเงินได้นิติบุคคลของ Holding Co จะเป็น ดังนี้
—————————-
รายได้ (Revenues) 100% จากเงินปันผล
หัก รายจ่าย (Expanses)
กำไรก่อนภาษี 100
หัก รายได้ที่ได้รับการยกเว้นภาษีเงินได้ (100)
กำไรสุทธิที่ต้องเสียภาษี 0
CIT 20% (0)
กำไรสุทธิ (Net Profit) 100 > Retained Earnings
—————————-

เหตุผลประการหนึ่งที่ทำให้เงินปันผลที่ Holding Co ได้รับเป็นรายได้ที่ได้รับการยกเว้นภาษีเงินได้ เนื่องจากเงินจำนวนดังกล่าวผ่านการเสียภาษีมาแล้วหนึ่งรอบในชั้น Operating Co หากจะต้องนำมารวมคำนวณและเสียภาษีอีกครั้งในชั้น Holding Co จะเป็นการเสียภาษีซ้ำซ้อนในเงินจำนวนเดียวกัน อย่างไรก็ดี ท้ายสุดแล้ว เมื่อ Holding Co จ่ายปันผลให้แก่ผู้ถือหุ้นบุคคลธรรมดาของตน ก็จะต้องหัก Dividend Tax 10% อยู่เช่นเดิม เป็นเหตุให้ Effective Tax Rate โดยภาพรวมของทั้งกลุ่มบริษัทยังคงอยู่ที่ 28% เท่ากับภาษีจากการจ่ายเงินปันผลจาก Operation Co ไปผู้ถือหุ้นบุคคลธรรมดาโดยตรง

ข้อดีของการจัดตั้ง Holding Co
1. เป็นการสร้างความชัดเจนในการจัด Portfolio ของกิจการ เพราะการตั้ง Holding Co มักเป็นการตั้ง Group แยกส่วน Operating Co แต่ละบริษัทที่จะเข้าไปลงทุนได้ชัดเจน
2. หาก Operating Co ใดมีกำไร เงินปันผลนั้นก็ส่งขึ้นไปแบบ Tax Free เก็บไว้ในรูป Retained Earnings ใน Holding Co รอจ่ายเงินปันผลให้ผู้ถือหุ้นต่อไป
3. หาก Operating Co ใดขาดทุน ก็สามารถปิดกิจการไปได้เลย แยกส่วนออกมาต่างหากและไม่กระทบกับกิจการ Operating Co อื่น หรือจะเก็บขาดทุนสะสมนั้นไว้ใช้ในกิจการหน้า ๆ ต่อไปเพื่อประโยชน์ในทางภาษีก็ได้
4. หาก Operating Co ใดมีแววที่จะพัฒนาต่อไป ก็อาจมีผู้ซื้อกิจการไป หรือนำเข้า IPO แยกเฉพาะกิจการนั้นได้โดยไม่ต้องรอกิจการอื่นหรือไม่ต้อง Spin-off โอนกิจการบางส่วน (Partial Business Transfer: PBT) ออกมาอีกครั้ง

ในช่วงนี้ ข่าวการ Restructuring ของหลายกิจการขนาดใหญ่ในประเทศไทยจะเป็น Next & Big Move และเป็นตัวอย่างให้แก่องค์กรต่าง ๆ ปรับตัวเพื่อต่อสู้กับความเปลี่ยนแปลงในโลกใหม่ที่จะไม่มีวันเหมือนเดิม และเป็นการเตือนให้ทุกกิจการรีบขยับตัวก่อนจะสายเกินไป ดังคำกล่าวว่า “disrupt yourself or be disrupted”

กิตติรัฐ ฦๅชา
ฝ่ายภาษี 1

The post บริษัท Holding ไม่ต้องเสียภาษี (จริงหรือ?) appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

ผู้เขียนจึงขอนำเสนอความรู้เกี่ยวกับการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มในหัวข้อต่าง ๆ เพื่อให้ผู้ประกอบการ
ทำความเข้าใจและจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง ไม่ถูกประเมินให้ต้องรับผิดชำระภาษี เบี้ยปรับ และเงินเพิ่มในภายหลัง
ในครั้งนี้ ขอนำเสนอเกี่ยวกับการเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มก่อนว่าเป็นอย่างไร และควรจะจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มหรือไม่

โดยทั่วไป การเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม หรือที่คนทั่วไปมักจะเรียกสั้น ๆ ว่า “VAT” นั้น จะเสียจากกรณีขายสินค้าหรือให้บริการ โดยคิดจากมูลค่าทั้งหมดที่ได้รับจากการขายสินค้าหรือให้บริการ¹ ซึ่งภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นภาษีทางอ้อมที่ผู้ประกอบการสามารถผลักภาระภาษีไปยังผู้ซื้อสินค้าหรือผู้รับบริการให้เป็นผู้ออกค่าภาษีมูลค่าเพิ่มได้ โดยผู้ประกอบการมีหน้าที่เรียกเก็บและนำส่งเงินภาษีมูลค่าเพิ่มที่ได้รับดังกล่าวแก่สรรพากร ทั้งนี้ ก่อนที่ผู้ประกอบการจะสามารถเรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากผู้ซื้อสินค้าหรือผู้รับบริการได้ ผู้ประกอบการจะต้องไปจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม เพื่อให้มีฐานะเป็น “ผู้ประกอบการจดทะเบียน” เสียก่อน

อยากเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนต้องทำอย่างไร ?

การจดทะเบียนเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนเพื่อเข้าสู่ระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม สามารถดำเนินการได้ 3 ช่วงเวลา ดังนี้

1. ช่วงก่อนเริ่มประกอบธุรกิจขายสินค้าหรือให้บริการ²

ผู้ประกอบการที่กำลังจะเริ่มประกอบธุรกิจขายสินค้าหรือให้บริการมีสิทธิยื่นคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มก่อนวันเริ่มประกอบธุรกิจขายสินค้าหรือให้บริการได้โดยสมัครใจเพื่อเข้าสู่ระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม หากผู้ประกอบการมีแผนงานหรือมีการดำเนินการเพื่อเตรียมประกอบกิจการขายสินค้าหรือให้บริการที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม เช่น แผนการก่อสร้างอาคารโรงงานหรือการติดตั้งเครื่องจักร

2. ช่วงเริ่มประกอบธุรกิจ³

ผู้ประกอบการที่ประกอบธุรกิจขายสินค้าหรือให้บริการและกิจการยังไม่มีรายได้หรือมีรายได้ไม่เกิน 1,800,000 บาทต่อปี มีสิทธิยื่นคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มได้โดยสมัครใจ เพื่อจะได้ใช้สิทธิประโยชน์จากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี⁴

3. ช่วงประกอบธุรกิจแล้วมีรายได้เกิน 1,800,000 บาทต่อปี⁵

ผู้ประกอบการที่ประกอบธุรกิจขายสินค้าหรือให้บริการ และมีรายได้จากการประกอบกิจการเกิน 1,800,000 บาทต่อปี มีหน้าที่ต้องยื่นคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มภายใน 30 วัน นับแต่วันที่รายได้ในการประกอบกิจการเกิน 1,800,000 บาท ซึ่งหากผู้ประกอบการไม่ปฏิบัติตามจะมีความผิดต้องชำระเบี้ยปรับตามกฎหมาย เทียบเคียงหนังสือตอบข้อหารือของกรมสรรพากรที่ กค 0702/3397 ฉบับลงวันที่ 19 มิถุนายน 2551

ทั้งนี้ สำหรับการเข้าสู่ระบบภาษีมูลค่าเพิ่มดังกล่าว ผู้ประกอบการจะต้องคำนึงถึงหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มตามกฎหมายเพิ่มเติมด้วย

ข้อดีของการเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน

1. ช่วยลดต้นทุนเกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม การจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มจะทำให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนสามารถผลักภาระภาษีมูลค่าเพิ่ม (เครดิตหรือขอคืน) ให้แก่ผู้บริโภคได้ ทำให้ต้นทุนการประกอบธุรกิจของผู้ประกอบการจดทะเบียนลดลง

2. ระบบบัญชีที่ดีขึ้น เนื่องจากผู้ประกอบการจดทะเบียนมีหน้าที่ต้องจัดทำเอกสารทางภาษีมูลค่าเพิ่ม ได้แก่ ใบกำกับภาษี ใบเพิ่มหนี้ ใบลดหนี้ รายงานภาษีขาย รายงานภาษีซื้อ หรือรายงานสินค้าและวัตถุดิบ แล้วแต่กรณี ทำให้การบันทึกรายการบัญชีของกิจการเป็นไปอย่างมีระบบไปโดยปริยาย เทียบเคียงหนังสือตอบข้อหารือของกรมสรรพากรที่ กค 0702/9488

3. ช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือให้แก่ลูกค้าและเพิ่มโอกาสในทางธุรกิจ เพราะเมื่อเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียน ก็จะมีใบทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม (ภ.พ.20) มีเลขประจำตัวผู้เสียภาษีอากร ที่ออกโดยกรมสรรพากรซึ่งเป็นหน่วยงานรัฐแสดงให้เห็นว่าเป็นผู้ประกอบการที่อยู่ในระบบและสามารถตรวจสอบสถานะและความมีตัวตนของผู้ประกอบการรายนั้นได้ตลอดเวลา

นอกจากนี้ ในกลุ่มลูกค้าที่เป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนก็มักจะเลือกซื้อสินค้าหรือใช้บริการกับผู้ประกอบการจดทะเบียนด้วยกันเอง เพื่อจะได้ใช้สิทธิประโยชน์จากการเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนในการผลักภาระภาษีมูลค่าเพิ่มได้อย่างเต็มที่ ผู้ประกอบการจดทะเบียนส่วนใหญ่จึงไม่นิยมซื้อสินค้าหรือใช้บริการกับผู้ประกอบการทั่วไปที่ไม่ใช่ผู้ประกอบการจดทะเบียน (ไม่อยู่ในระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม)

แลกมาด้วยข้อเสียที่ยอมรับได้

1. มูลค่าของสินค้าหรือบริการที่เพิ่มขึ้น เมื่อผู้ประกอบการเข้าสู่ระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม ทำให้ต้องบวกค่าภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7 ที่สินค้าหรือบริการ ดังนั้น กรณีผู้ประกอบการจดทะเบียนขายสินค้าหรือให้บริการแก่ผู้ประกอบการหรือบุคคลธรรมดาที่ไม่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มย่อมทำให้บุคคลดังกล่าวจะรับภาระภาษีมูลค่าเพิ่มไปด้วย อันเป็นไปตามหลักการของภาษีมูลค่าเพิ่มที่ว่า ผู้เสียภาษี คือ ผู้บริโภค

2. มีหน้าที่นำส่งเอกสารต่อสรรพากร เมื่อเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว จะมีหน้าที่ในการนำส่งภาษีมูลค่าเพิ่มผ่านแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่ม หรือ ภ.พ.30 ทุกเดือน ภายในวันที่ 15 ของเดือนถัดไป ถึงแม้ว่าในเดือนนั้น ๆ กิจการจะไม่มีการซื้อขายหรือให้บริการก็ตาม⁶

3. ความเสี่ยงจากการปฏิบัติการทางภาษีมูลค่าเพิ่มไม่ถูกต้อง หากกิจการใดไม่มีบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญทางภาษี อาจมีความเสี่ยงในการปฏิบัติการทางภาษีที่ไม่ถูกต้อง อันเป็นเหตุให้ต้องรับผิดชำระเบี้ยปรับเงินเพิ่มได้ อย่างไรก็ดี การเพิ่มความรู้ทางภาษีให้แก่บุคลากรที่มีอยู่เดิม หรือจัดหาบุคลากรที่มีความรู้ทางภาษีเพิ่มเติมก็จะช่วยลดความเสี่ยงนี้ได้

การจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนถือได้ว่าเป็นเครื่องมือชิ้นสำคัญในการประกอบธุรกิจ เนื่องจากกิจการของผู้ประกอบการจดทะเบียนจะไม่ต้องรับภาระจากภาษีมูลค่าเพิ่มทำให้ต้นทุนของกิจการลดลงไปอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้การจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มยังช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือและมูลค่าในทางธุรกิจแก่กิจการ ทำให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนสามารถขยายฐานลูกค้าหรือกำไรในทางธุรกิจจากการขายสินค้าหรือให้บริการที่มากขึ้นได้ แต่ผู้ประกอบการจดทะเบียนต้องคำนึงเสมอว่า สิทธิประโยชน์ดังกล่าวก็มาพร้อมกับหน้าที่และความรับผิดตามกฎหมาย ซึ่งหากผู้ประกอบการจดทะเบียนไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย อาจส่งผลให้ต้องรับผิดชำระภาษี เบี้ยปรับ และเงินเพิ่มในอนาคตได้

สำหรับในตอนที่ 2 ต่อไป ผู้เขียนจะขอนำเสนอในเรื่องกิจการที่ได้รับยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่ม

¹ประมวลรัษฎากร มาตรา 79 บัญญัติว่า “… ฐานภาษีสำหรับการขายสินค้าหรือการให้บริการ ได้แก่ มูลค่าทั้งหมดที่ผู้ประกอบการได้รับหรือพึงได้รับจากการขายสินค้าหรือการให้บริการ …”
²ประมวลรัษฎากร มาตรา 85 บัญญัติว่า “ผู้ประกอบการซึ่งจะเริ่มประกอบกิจการขายสินค้าหรือให้บริการให้มีสิทธิยื่นคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มก่อนวันเริ่มประกอบกิจการ …”
ประกอบ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 57) บัญญัติว่า “ข้อ 1 ผู้ประกอบการซึ่งจะเริ่มประกอบกิจการขายสินค้าหรือให้บริการที่อยู่ในบังคับต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มมีสิทธิยื่นคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มก่อนวันเริ่มประกอบกิจการได้ในเมื่อ
   (1) ผู้ประกอบการดังกล่าวมีแผนงานที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าได้เตรียมการเพื่อประกอบกิจการขายสินค้าหรือให้บริการที่อยู่ในบังคับต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มและ
   (2) มีการดำเนินการเพื่อเตรียมประกอบกิจการ อันเป็นเหตุให้ต้องมีการซื้อสินค้าหรือรับบริการที่อยู่ในบังคับต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม เช่น การก่อสร้างโรงงาน การก่อสร้างอาคารสำนักงาน หรือการติดตั้งเครื่องจักร
   ให้ผู้ประกอบการตามวรรคหนึ่ง มีสิทธิยื่นคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มได้ภายในกำหนดหกเดือนก่อนวันเริ่มประกอบกิจการขายสินค้าหรือให้บริการ …”
³ประมวลรัษฎากร มาตรา 81/3 บัญญัติว่า “ผู้ประกอบการซึ่งประกอบกิจการที่ได้รับยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่มดังต่อไปนี้ มีสิทธิแจ้งต่ออธิบดีตามแบบที่อธิบดีกำหนดเพื่อขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มและเสียภาษีมูลค่าเพิ่มตามหมวดนี้ได้ โดยต้องคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มตามมาตรา 82/3
   (1) กิจการขายสินค้าตามที่ระบุไว้ในมาตรา 81 (1) (ก) ถึง (ฉ)
   (2) กิจการขนาดย่อมตามมาตรา 81/1
   (3) กิจการอื่นตามที่กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา”
⁴ประมวลรัษฎากร มาตรา 82/3 บัญญัติว่า “… ให้ผู้ประกอบการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี …”
⁵ประมวลรัษฎากร มาตรา 81/1 บัญญัติว่า “ผู้ประกอบการซึ่งประกอบกิจการขายสินค้าหรือให้บริการที่อยู่ในบังคับต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม และกิจการดังกล่าวมีมูลค่าของฐานภาษีไม่เกินมูลค่าของฐานภาษีของกิจการขนาดย่อมตามที่กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา ให้ได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม …”
ประกอบ พระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 432) มาตรา 4 บัญญัติว่า “มูลค่าของฐานภาษีของกิจการขนาดย่อมตามมาตรา 81/1 แห่งประมวลรัษฎากร จะต้องไม่เกินหนึ่งล้านแปดแสนบาทต่อปี”
⁶ประมวลรัษฎากร มาตรา 83 บัญญัติว่า “ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนยื่นแบบแสดงรายการภาษีตามแบบที่อธิบดีกำหนด โดยให้ยื่นเป็นรายเดือนภาษีพร้อมกับชำระภาษี ถ้ามี ไม่ว่าจะได้ขายสินค้าหรือให้บริการในเดือนภาษีนั้นหรือไม่ก็ตาม
   การยื่นแบบแสดงรายการภาษีและการชำระภาษีสำหรับเดือนภาษีใด ให้ยื่นภายในวันที่สิบห้าของเดือนถัดไป …”
ประกอบ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 65) บัญญัติว่า “ข้อ 2 ให้กำหนดแบบดังต่อไปนี้ เป็นแบบเกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม
   (5) แบบ ภ.พ.30 และแบบ ภ.พ.31 แบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่ม …”

The post ตอนที่ 1 ความเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

     1. เงินได้ที่นายจ้างให้เมื่อให้ออกจากงาน

          1.1 เงินที่นายจ้างจ่ายให้กรณีเลิกจ้างลูกจ้าง

               เมื่อนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานโดยการเลิกจ้าง โดยทั่วไปแล้วนายจ้างอาจต้องจ่ายเงินที่นายจ้างต้องจ่ายให้ลูกจ้างตามกฎหมายแรงงาน เช่น เงินชดเชยตามกฎหมาย นอกจากนี้ นายจ้างก็อาจให้เงินอื่น ๆ นอกเหนือจากที่ต้องจ่ายตามกฎหมายให้ลูกจ้างเพิ่มเติมอีกด้วย

          1.2 เงินที่นายจ้างจ่ายให้กรณีอื่น เช่น ให้ลูกจ้างเข้าร่วมโครงการสมัครใจลาออก

               เมื่อนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานโดยไม่ใช่การเลิกจ้าง แต่ให้ลูกจ้างแจ้งความประสงค์เพื่อลาออก หรือการเปิดโครงการสมัครใจลาออกตามที่เห็นในสื่อต่างๆ นั่นเอง ซึ่งการเข้าโครงการสมัครใจลาออกนี้ นายจ้างจะจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้าง โดยเงินที่นายจ้างจะจ่ายให้ย่อมเป็นไปตามที่นายจ้างได้กำหนดและตกลงให้ลูกจ้างเมื่อลูกจ้างออกจากงาน จำนวนเงินอาจจะมากกว่าหรือน้อยกว่ากรณีเลิกจ้างก็ได้ แล้วแต่นายจ้างแต่ละรายจะพิจารณา เนื่องจากเงินที่นายจ้างกำหนดจ่ายให้ไม่ใช่เงินที่นายจ้างมีหน้าที่ต้องจ่ายตามกฎหมายแต่อย่างใด
ทั้งนี้ เงินที่นายจ้างจ่ายให้เมื่อให้ลูกจ้างออกจากงานข้างต้น ไม่ว่าจะเป็นกรณีใด ถือว่าเป็นเงินได้เนื่องจากการทำงาน ซึ่งเข้าลักษณะเป็นเงินได้ประเภทที่ 1¹ ดังนั้น เมื่อมีการจ่ายเงินได้ดังกล่าวแก่ลูกจ้าง นายจ้างจึงมีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายให้ถูกต้องตามกฎหมาย²

     2. การคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่าย กรณีนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงาน

          ในการคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่าย กรณีนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงาน มีประเด็นที่นายจ้างจะต้องพิจารณาเกี่ยวกับเงินที่นายจ้างจ่ายให้และอายุการทำงานของลูกจ้างประกอบด้วย เนื่องจากเงินที่นายจ้างได้จ่ายให้ลูกจ้างเมื่อออกจากงานนั้นอาจเข้าลักษณะเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานที่ต้องนำเงินได้ดังกล่าวไปคำนวณภาษีแยกต่างหากจากเงินได้อื่น³ ทั้งนี้ หลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการพิจารณาเพื่อนำเงินที่ได้จ่ายให้ลูกจ้างไปคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่ายแยกต่างหากจากเงินได้อื่นมี ดังนี้

          เมื่อนายจ้างได้พิจารณาตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขข้างต้นแล้ว หากเข้าเงื่อนไขนายจ้างต้องนำเงินได้นั้นไปคำนวณภาษีแยกต่างหากจากเงินได้อื่น⁸ ในทางกลับกันหากไม่เข้าเงื่อนไข นายจ้างต้องนำเงินได้นั้นไปรวมคำนวณภาษีรวมกับเงินได้อื่น⁹ โดยที่การคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่ายสำหรับเงินที่นายจ้างจ่ายให้ลูกจ้างเมื่อออกจากงาน ทั้งกรณีแยกคำนวณและรวมคำนวณ มีหลักการในการคำนวณดังนี้

หมายเหตุ * การคำนวณจำนวนปีที่ทำงานให้ถือจำนวนปีที่ทำงานจริง ถ้ามีเศษของปีถึง 183 วัน ให้ถือเป็น 1 ปี
** 150,000 บาทแรกไม่ได้รับยกเว้นในการคำนวณภาษีเงินได้¹⁰

          อย่างไรก็ดี กรณีเป็นการแยกคำนวณ การคำนวณภาษีดังกล่าวมีเงื่อนไขในการหักค่าใช้จ่าย¹¹ ดังนี้

          กรณีแรก กรณีเงินได้ที่ลูกจ้างได้รับเป็นเงินตาม ก) ข) และ ค) เช่น เงินจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ เงินค่าชดเชยกรณีเลิกจ้าง สามารถคำนวณหักค่าใช้จ่ายได้โดยการนำเงินได้ที่ได้รับทั้งจำนวนมาคำนวณค่าใช้จ่ายตามวิธีข้างต้น

          กรณีที่สอง กรณีเงินได้ที่ลูกจ้างได้รับเงินได้ตาม ง) เช่น เงินตามโครงการสมัครใจลาออก สามารถคำนวณการหักค่าใช้จ่ายได้โดยมีเงื่อนไขดังนี้

          ตัวอย่าง บริษัท A เปิดโครงการสมัครใจลาออก โดยกำหนดจ่ายเงินช่วยเหลือให้ลูกจ้างตามอายุการทำงานของลูกจ้าง โดยจะจ่ายเงินให้ลูกจ้าง 50,000 บาท ต่ออายุการทำงาน 1 ปี นาย ก ทำงานมาเป็นระยะเวลา 10 ปี ตัดสินใจลาออกตามโครงการสมัครใจลาออกของบริษัท A เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ.2563 บริษัท A จึงต้องจ่ายเงินให้นาย ก เป็นจำนวน 500,000 บาท และนาย ก ได้รับเงินเดือนในปีพ.ศ.2563 ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน เดือนละ 35,000 บาท ส่วนตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงธันวาคม ได้เดือนละ 40,000 บาท ภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่าย ที่บริษัท A ต้องหัก สามารถคำนวณได้ดังนี้

          นอกจากนี้ ในการคำนวณภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่ายของนายจ้างทั้งกรณีแยกคำนวณและรวมคำนวณ นายจ้างต้องพิจารณาด้วยว่าเงินที่จ่ายให้ลูกจ้างเมื่อออกจากงานนั้น มีกฎหมายยกเว้นให้ไม่ต้องมารวมคำนวณเพื่อเสียภาษีหรือไม่ เช่น เงินชดเชยตามกฎหมายแรงงาน ซึ่งได้รับยกเว้นเฉพาะส่วนที่ไม่เกินเงินเดือนค่าจ้าง 300 วันสุดท้าย และไม่เกิน 300,000 บาท¹²

     3. ตัวอย่างการคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่าย กรณีนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงาน

          ตัวอย่างที่ 1: ลูกจ้างเข้าโครงการสมัครใจออกจากงาน และ มีอายุงานตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป

          ตัวอย่างที่ 2: ลูกจ้างถูกเลิกจ้าง และ มีอายุงานมากกว่า 5 ปี

          ตัวอย่างที่ 3: ลูกจ้างเข้าโครงการสมัครใจลาออก มีอายุงานน้อยกว่า 5 ปี

          ตามที่ได้อธิบายหลักเกณฑ์การหักภาษี ณ ที่จ่ายไปแล้วข้างต้น จะเห็นว่า หลักเกณฑ์การหักภาษี ณ ที่จ่ายรวมทั้งวิธีการคำนวณภาษีนั้น ต้องทำความเข้าใจและพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เนื่องจากหากนายจ้างหักหรือนำส่งภาษีไม่ถูกต้องครบถ้วน ย่อมต้องรับผิดในจำนวนภาษีที่ไม่ได้หักและนำส่ง ตลอดจนเบี้ยปรับเงินเพิ่มตามกฎหมาย13 ซึ่งหลักเกณฑ์และวิธีการคำนวณภาษีข้างต้น ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนักสำหรับนายจ้าง หรือพนักงานมือใหม่ที่ทำหน้าที่คำนวณภาษี ดังนั้น ขอให้ผู้อ่านศึกษาเพิ่มเติมเพื่อประโยชน์ของตัวท่านเอง นอกจากนี้ อาจมีกรณีที่นายจ้างออกภาษีแทนให้ หรือมีกรณีอื่นใดนอกเหนือไปจากตัวอย่างข้างต้น ซึ่งมีความซับซ้อนยิ่งขึ้น ผู้เขียนจะแบ่งปันหลักเกณฑ์และวิธีการในโอกาสต่อไป

พราว พืชมงคล
บริษัท สำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด

¹ มาตรา 40 (1) แห่งประมวลรัษฎากร
² มาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร
³ มาตรา 48 (5) แห่งประมวลรัษฎากร
⁴ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 1
⁵ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 2
⁶ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 2
⁷ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 2
⁸ มาตรา 50(1) ประกอบมาตรา 48 (5) แห่งประมวลรัษฎากร
⁹ มาตรา 50(1) ประกอบมาตรา 48 (1) แห่งประมวลรัษฎากร
¹⁰ พระราชกฤษฎีกา ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ 470) พ.ศ.2551 มาตรา 4
¹¹ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 3
¹² กฎกระทรวง ฉบับที่ 126 (พ.ศ.2509) ข้อ 2 (51)
¹³ คำสั่งกรมสรรพากรที่ ป. 91/2542 เรื่อง ความรับผิดเกี่ยวกับการหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย ตามมาตรา 3 เตรส มาตรา 50 มาตรา 69 ทวิ และการหักภาษี ตามมาตรา 70 แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 2

The post เมื่อต้องปิดกิจการและต้องให้ลูกจ้างออกจากงาน ต้องหักภาษีอย่างไร appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

1. กำหนดจำนวนหนี้ในการจำหน่ายหนี้สูญในแต่ละลำดับชั้นใหม่ ดังนี้

     โดยหลักแล้ว การจำหน่ายหนี้สูญสำหรับมูลหนี้ในแต่ละลำดับชั้นจะมีหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่แตกต่างกัน การปรับเกณฑ์จำนวนหนี้ที่จะจำหน่ายเป็นหนี้สูญตามกฎกระทรวงฉบับใหม่นี้ นอกจากทำให้เจ้าหนี้ได้สิทธิประโยชน์ทางภาษี โดยการนำหนี้สูญมาถือเป็นรายจ่ายในการคำนวณภาษีเงินได้นิติบุคคลแล้ว ยังทำให้การตัดจำหน่ายหนี้สูญสะดวกมากขึ้น

2. มีการเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์ใหม่ในการจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้

2.1 กรณีจำนวนหนี้ตั้งแต่ 2,000,000 บาท ขึ้นไป³

     จะเห็นได้ว่า นอกจากมีการเปลี่ยนแปลงจำนวนหนี้แล้ว ยังมีการเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์การจำหน่ายหนี้สูญรวมทั้งการขยายความหลักเกณฑ์บางอย่างให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เช่น

     1) กรณีดำเนินคดีทางแพ่ง ต้องมีหลักฐานว่าได้มีการดำเนินการบังคับคดีแล้ว แต่ลูกหนี้ไม่มีทรัพย์สินใดจะชำระหนี้ได้

     ในเรื่องของหลักฐานในการบังคับคดี กฎกระทรวงฉบับใหม่ได้กำหนดว่า หากการดำเนินคดีทางแพ่งคดีนั้นมีการออกหมายบังคับคดีของศาลและมีรายงานการบังคับคดีครั้งแรกของเจ้าพนักงานบังคับคดี แล้ว ปรากฏว่าลูกหนี้ไม่มีทรัพย์สินใดจะชำระหนี้ได้ เจ้าหนี้สามารถจำหน่ายหนี้สูญในรอบบัญชีนั้นได้เลย

     กรณีข้างต้นเป็นการขยายความกฎกระทรวงฉบับเดิมให้ชัดเจนขึ้น ซึ่งเดิมกำหนดให้การจะจำหน่ายหนี้สูญได้จะต้องมีคำบังคับของศาล แต่ลูกหนี้ไม่มีทรัพย์สินจะชำระหนี้ ซึ่งในทางปฏิบัติ การที่ศาลออกคำบังคับ เป็นเพียงการบอกให้ลูกหนี้ปฏิบัติตามคำพิพากษาภายในระยะเวลาที่กำหนดเท่านั้น การที่จะพิสูจน์ว่าลูกหนี้ไม่มีทรัพย์สินจะชำระหนี้ต้องผ่านกระบวนการบังคับคดีก่อน กฎกระทรวงฉบับใหม่นี้ จึงเป็นการขยายความให้ชัดเจน รวมทั้งเพื่อให้สอดคล้องกับขั้นตอนทางกฎหมายและแนวทางปฏิบัติของกรมสรรพากรที่ยอมรับหลักฐานในการตัดจำหน่ายหนี้สูญในหลายกรณี อาทิ มีรายงานการติดตามหาทรัพย์สินลูกหนี้ของทนายความเป็นหนังสือต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีและมีหลักฐานการรับทราบของเจ้าพนักงานบังคับคดี หรือมีสำเนารายงานการยึดทรัพย์ของเจ้าพนักงานบังคับคดี ที่แสดงว่าลูกหนี้ไม่มีทรัพย์สินใด ๆ ที่จะชำระหนี้ได้ โดยเจ้าพนักงานบังคับคดีต้องรับรองความถูกต้องของรายงานด้วย เป็นต้น⁴

     2) กรณีดำเนินคดีล้มละลาย การที่ผู้ชำระบัญชีร้องขอให้ศาลพิพากษาให้ลูกหนี้เป็นบุคคลล้มละลาย สามารถจำหน่ายหนี้สูญได้แล้ว

     กฎกระทรวงฉบับใหม่ มีการเพิ่มกรณีผู้ชำระบัญชีร้องขอให้ศาลพิพากษาให้ลูกหนี้เป็นบุคคลล้มละลาย ซึ่งกฎกระทรวงฉบับเดิม ไม่ยอมรับการจำหน่ายหนี้สูญ กรณีผู้ชำระบัญชียื่นคำร้องต่อศาลเพื่อให้มีคำสั่งให้ลูกหนี้เป็นบุคคลล้มละลาย ดังเช่น หนังสือตอบข้อหารือของกรมสรรพากรที่ กค 0706/9948 ได้มีแนววินิจฉัยโดยสรุปว่า กรณีผู้ชำระบัญชีของบริษัทฯ ยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อให้มีคำสั่งว่า บริษัทฯ เป็นบุคคลล้มละลาย กรณีจึงไม่เข้าเงื่อนไขตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 186 (พ.ศ. 2534) ที่กำหนดให้เจ้าหนี้ที่จะทำการจำหน่ายหนี้สูญต้องฟ้องลูกหนี้ในคดีแพ่งด้วยตนเอง หรือเจ้าหนี้ดังกล่าวได้ยื่นคำขอเฉลี่ยในคดีที่ลูกหนี้นั้นถูกเจ้าหนี้รายอื่นฟ้องในคดีแพ่ง ซึ่งกรณีดังกล่าวอาจเกิดปัญหาแก่ผู้ประกอบการหลายรายที่ไม่สามารถตัดจำหน่ายหนี้สูญได้ แม้จะเป็นหนี้ที่เกี่ยวข้องกับกิจการก็ตาม กฎกระทรวงฉบับใหม่นี้จึงเป็นส่วนหนึ่งในการบรรเทาความเสียหายที่เกิดแก่ผู้เสียภาษีทางหนึ่งด้วย

     3) กรณีดำเนินคดีล้มละลาย หากศาลคำสั่งปิดคดี เจ้าหนี้สามารถจำหน่ายหนี้สูญได้

     กฎกระทรวงฉบับใหม่ กำหนดหลักเกณฑ์เพิ่มเติมให้เจ้าหนี้สามารถจำหน่ายหนี้สูญได้ หากศาลได้มีคำสั่งปิดคดี ซึ่งการปิดคดีเป็นกระบวนการหนึ่งซึ่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สามารถร้องขอต่อศาลได้ หากปรากฏว่าศาลพิพากษาให้ลูกหนี้เป็นบุคคลล้มละลายแล้ว และลูกหนี้ไม่มีทรัพย์สินจะให้แบ่ง

2.2 กรณีมูลหนี้ไม่เกิน 2,000,000 บาท⁵

     จะเห็นได้ว่ากรณีฟ้องลูกหนี้ในคดีแพ่ง กฎหมายยังคงยึดหลักเกณฑ์เดิมในการจำหน่ายหนี้สูญ กล่าวคือ เมื่อมีการฟ้องลูกหนี้ในคดีแพ่งและศาลได้มีคำสั่งรับคำฟ้องนั้นแล้ว หรือเมื่อได้ยื่นคำขอเฉลี่ยหนี้ในคดีที่ลูกหนี้ถูกเจ้าหนี้รายอื่นฟ้องในคดีแพ่งและศาลได้มีคำสั่งรับคำขอนั้นแล้ว เจ้าหนี้สามารถจำหน่ายหนี้สูญได้ในรอบบัญชีที่ศาลได้มีคำสั่งรับคำฟ้องหรือคำสั่งรับคำขอนั้นแล้ว แต่ในกรณีมีการฟ้องลูกหนี้ในคดีล้มละลาย มีการเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์เล็กน้อยคือการเพิ่มให้กรณีผู้ชำระบัญชีร้องขอให้ศาลพิพากษาให้ลูกหนี้เป็นบุคคลล้มละลายและศาลได้มีคำสั่งรับคําฟ้องนั้นแล้ว เจ้าหนี้สามารถจำหน่ายหนี้สูญได้

2.3 กรณีมูลหนี้ไม่เกิน 200,000 บาท⁶

     นอกจากมีการเปลี่ยนแปลงจำนวนหนี้จากเดิม 100,000 บาท เป็น 200,000 บาทแล้ว กฎกระทรวงฉบับใหม่ ยังคงยึดถือหลักเกณฑ์ตามกฎกระทรวงฉบับเดิมคือ หากได้มีหลักฐานการติดตามทวงถามให้ชําระหนี้ตามสมควรแก่กรณีแล้ว (ควรทวงถามเป็นหนังสืออย่างน้อย 2 ครั้ง)⁸ แต่ไม่ได้รับชําระหนี้และหากจะฟ้องลูกหนี้จะต้องเสียค่าใช้จ่ายไม่คุ้มกับหนี้ที่จะได้รับชําระก็สามารถจำหน่ายหนี้สูญได้

3. มีการยอมรับคำพิพากษา หรือคำสั่งของศาลต่างประเทศมาใช้เป็นหลักฐานในการจำหน่ายหนี้สูญได้

     กฎกระทรวงฉบับใหม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์ โดยยอมรับคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลต่างประเทศมาใช้เป็นหลักฐานในการจำหน่ายหนี้สูญในประเทศไทยได้ภายใต้เงื่อนไขว่า ต้องมีเอกสารหลักฐานที่ผู้มีอำนาจตามกฎหมายของประเทศนั้น ๆ ออกให้ และต้องได้รับการรับรองคำแปลจากภาษาต่างประเทศเป็นภาษาไทย ตามระเบียบของกระทรวงการต่างประเทศว่าด้วยการรับรองเอกสาร
ซึ่งหากเป็นไปตามกฎกระทรวงฉบับเดิม กรมสรรพากรไม่ยอมรับรับคำพิพากษา หรือคำสั่งของศาลต่างประเทศมาใช้เป็นหลักฐานในการจำหน่ายหนี้สูญได้ ดังเช่นแนวหนังสือตอบข้อหารือของกรมสรรพากรที่ กค 0706/11436 ซึ่งได้มีแนววินิจฉัยโดยสรุปว่า สำหรับกรณีที่เจ้าหนี้จะดำเนินการฟ้องลูกหนี้ในคดีแพ่ง ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในข้อ 4(2) ของกฎกระทรวงฉบับดังกล่าวนั้น เนื่องจากปัจจุบันยังไม่มีกฎหมายหรือข้อตกลงระหว่างประเทศที่กำหนดให้ศาลไทยยอมรับคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลต่างประเทศให้มีผลใช้บังคับในราชอาณาจักรไทย การจำหน่ายหนี้สูญออกจากบัญชีลูกหนี้เจ้าหนี้จึงไม่อาจใช้คำพิพากษา คำบังคับ หรือคำสั่งของศาลต่างประเทศเป็นเอกสารในการจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ได้ เป็นต้น ด้วยหลักเกณฑ์เป็นดังกล่าวตอนต้น หากบริษัทเจ้าหนี้ในประเทศไทยต้องการจำหน่ายหนี้สูญกรณีลูกหนี้อยู่ต่างประเทศ เจ้าหนี้ต้องยื่นฟ้องลูกหนี้ต่างประเทศเป็นคดีแพ่งต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง โดยหากมีคำบังคับหรือคำสั่งของศาลดังกล่าวแล้วลูกหนี้ไม่มีทรัพย์สินใด ๆ ที่อยู่ในประเทศไทยที่จะชำระหนี้ใด เจ้าหนี้จึงจะจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้และถือเป็นรายจ่ายในการคำนวณกำไรสุทธิ เพื่อเสียภาษีเงินได้นิติบุคคลได้

4. กรอบเวลาในการอนุมัติให้จำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ของกรรมการหรือหุ้นส่วนผู้จัดการ

     4.1 สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีที่เริ่มหลังวันที่ 1 มกราคม 2563 แต่ไม่เกินวันที่ 31 ธันวาคม 2563 ให้กรรมการหรือหุ้นส่วนผู้จัดการของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลผู้เป็นเจ้าหนี้ มีคำสั่งอนุมัติให้จำหน่ายหนี้นั้นเป็นหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ได้ภายใน 60 วันนับแต่วันสิ้นรอบระยะเวลาบัญชีนั้น หรือภายใน 60 วันนับแต่วันที่กฎกระทรวงนี้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา (ประกาศ 29 เมษายน 2564) แล้วแต่วันใดจะเป็นวันหลัง
     4.2 สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีที่เริ่มในหรือหลังวันที่ 1 มกราคม 2564 เป็นต้นไป ให้กรรมการหรือหุ้นส่วนผู้จัดการของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลผู้เป็นเจ้าหนี้ มีคำสั่งอนุมัติให้จำหน่ายหนี้นั้นเป็นหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ได้ภายใน 30 วันนับแต่วันสิ้นรอบระยะเวลาบัญชีนั้น

นภัทร วงศ์ลิมปิยะรัตน์
บริษัท สำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด

¹ กฎกระทรวงฉบับที่ 186 (พ.ศ.2534)
² กฎกระทรวง ฉบับที่ 374 (พ.ศ.2564)
³ ข้อ 4 ของกฎกระทรวง ฉบับที่ 186 (พ.ศ.2534) แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 374 (พ.ศ.2564)
⁴ หนังสือตอบข้อหารือของกรมสรรพากรเลขที่ กค 0702/2200
⁵ ข้อ 5 ของกฎกระทรวง ฉบับที่ 186 (พ.ศ.2534) แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 374 (พ.ศ.2564)
⁶ ข้อ 6 ของกฎกระทรวง ฉบับที่ 186 (พ.ศ.2534) แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 374 (พ.ศ.2564)
⁷ ข้อ 3 ของกฎกระทรวง ฉบับที่ 186 (พ.ศ.2534) และข้อ 6 ของกฎกระทรวง ฉบับที่ 186 (พ.ศ.2534) แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 374 (พ.ศ.2564)
⁸ หนังสือตอบข้อหารือของกรมสรรพากรเลขที่ กค 0706/4452

The post Update หลักเกณฑ์ใหม่ การจำหน่ายหนี้สูญจากบัญชีลูกหนี้ รอบระยะเวลาบัญชีปี 2563 เป็นต้นไป appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

     โดยนโยบายข้างต้น เมื่อลูกจ้างได้รับเงินจำนวนหนึ่งจากการถูกเลิกจ้าง หรือสมัครใจลาออก ลูกจ้างต้องนำเงินที่ลูกจ้างได้ดังกล่าวไปยื่นแบบแสดงรายการเพื่อเสียภาษีด้วย ทั้งนี้ ผู้เขียนจึงขอหยิบยกประเด็นการคำนวณภาษีจากเงินได้ดังกล่าวรวมถึงการยื่นแบบแสดงรายการภาษีของลูกจ้างมาอธิบายดังนี้

ประเด็นที่ 1 การคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดากรณีเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้เมื่อออกจากงาน

     1. การใช้สิทธิเลือกเสียภาษี โดยนำไปคำนวณแยกต่างหากจากเงินได้อื่น

          เมื่อลูกจ้างต้องออกจากงาน หากลูกจ้างได้รับเงินจำนวนหนึ่งจากนายจ้าง เมื่อเงินนั้นเป็นเงินได้ประเภทที่ 1 หรือ 2¹ ในการคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาของลูกจ้างเพื่อเสียภาษีนั้น ลูกจ้างอาจนำเงินจำนวนนั้นมาแยกคำนวณเพื่อเสียภาษีต่างหากจากเงินได้อื่นเพราะถือเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน² โดยไม่นำไปรวมคำนวณกับเงินได้อื่น³ ทั้งนี้ ในการจะใช้สิทธินำเงินได้มาแยกคำนวณเพื่อเสียภาษีต่างหากจากเงินได้อื่น ลูกจ้างจะต้องพิจารณาเงื่อนไขในการใช้สิทธิ ดังนี้

          1.1 เงินได้นั้นต้องเป็นเงินได้ที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ซึ่งคำนวณจ่ายจากระยะเวลาที่ทำงาน ซึ่งกฎหมาย⁴ ได้กำหนดว่าให้หมายถึงเงินได้ดังนี้
               ก) เงินได้ที่มีวิธีการคำนวณเช่นเดียวกับวิธีการคำนวณบำเหน็จตามกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการ
               ข) เงินที่จ่ายจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ กองทุนตามกฎหมายว่าด้วยกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ กองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพตามกฎหมายว่าด้วยหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
               ค) เงินชดเชยตามกฎหมายแรงงาน
               ง) เงินได้ที่จ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานที่มีวิธีการคำนวณแตกต่างไปจากวิธีการตาม ก)
          1.2 เงินที่ลูกจ้างได้รับเป็นเงินได้ที่จ่ายให้เนื่องจากออกจากงานที่มีลูกจ้างมีอายุงานไม่น้อยกว่า 5 ปี (ผู้มีเงินได้ต้องเตรียมเอกสารรับรองอายุการทำงานเพื่อพิสูจน์ว่าอายุงานครบ 5 ปี)⁵
          1.3 เงินได้นั้นต้องเป็นเงินได้ที่ได้จ่ายในปีภาษีแรกที่มีการจ่ายเงินได้ (ผู้มีเงินได้ต้องมีเอกสารรับรองเงินเดือนย้อนหลัง 12 เดือนสุดท้ายก่อนออกจากงาน)⁶
          1.4 ลูกจ้างต้องไม่ได้นำเงินได้ดังกล่าวไปรวมคำนวณกับเงินได้อื่นไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน⁷

     2. การคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา

          เมื่อพิจารณาเงื่อนไขการใช้สิทธิคำนวณและเสียภาษีแยกต่างหากจากเงินได้อื่นตาม 1. แล้วลูกจ้างอาจคำนวณภาษีดังนี้
          2.1 กรณีลูกจ้างเลือกใช้สิทธิในการคำนวณและเสียภาษีแยกต่างหากจากเงินได้อื่น ในการคำนวณภาษีให้นำเงินได้ที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานมาคำนวณภาษีดังนี้

ทั้งนี้ ในการคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาดังกล่าวมีเงื่อนไขในการหักค่าใช้จ่ายดังนี้⁸

          ตัวอย่าง นาย ก. ทำงานมาเป็นระยะเวลา 10 ปี ตัดสินใจลาออกตามโครงการสมัครใจลาออกของนายจ้างเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ.2563 โดยนาย ก. เลือกเสียภาษีโดยไม่นำเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานไปรวมคำนวณกับเงินได้อย่างอื่น นาย ก. ได้รับเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุลาออกจากงานเป็นจำนวน 150,000 บาท และ นาย ก .ได้รับเงินเดือนในปีพ.ศ.2563 ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน เดือนละ 10,000 บาท ส่วนตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงธันวาคม ได้เดือนละ 15,000 บาท ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาที่นาย ก. จะต้องเสียสำหรับเงินที่นายจ้างจ่ายเพราะเหตุลาออกจากงาน สามารถคำนวณได้ดังนี้

          2.2 กรณีลูกจ้างไม่ใช้สิทธิในการคำนวณ และหรือเงินได้ที่ลูกจ้างได้รับไม่เข้าเงื่อนไขที่จะใช้สิทธิดังกล่าวในการคำนวณภาษี ลูกจ้างอาจนำเงินได้ทั้งหมดไปรวมคำนวณเพื่อยื่นเสียภาษีกับเงินได้อื่น ตามมาตรา 48 (1) หรือ มาตรา 48 (2) แห่งประมวลรัษฎากร แล้วแต่กรณี กล่าวคือ คำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาจากเงินได้สุทธิดังนี้

          นอกจากนี้ ในการคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาตาม 2.1 และ 2.2 ลูกจ้างต้องพิจารณาว่าเงินได้ที่ลูกจ้างได้รับเมื่อออกจากงานได้รับยกเว้นให้ไม่ต้องมารวมคำนวณเพื่อเสียภาษีหรือไม่ เช่น
               – เงินชดเชยตามกฎหมายแรงงาน⁹ ทั้งนี้ เงินตอบแทนในอัตราเทียบเท่าเงินชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานไม่ถือเป็นเงินชดเชยตามกฎหมายแรงงาน
               – เงินช่วยเหลือผู้ซึ่งออกจากราชการ¹⁰
               – เงินบำเหน็จดำรงชีพ¹¹
               – เงินหรือผลประโยชน์ที่ได้จากกองทุน¹²

ประเด็นที่ 2 การยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาโดยหลักแล้วลูกจ้างมีหน้าที่ต้องยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาเกี่ยวกับเงินได้ที่ถึงเกณฑ์ตามที่กฎหมายกำหนดไว้

     แม้ว่าเมื่อคำนวณภาษีแล้วจะมีภาษีที่ต้องชำระเพิ่มหรือไม่ก็ตาม โดยหลักเกณฑ์ของกฎหมายนั้นได้กำหนดให้ลูกจ้างผู้มีเงินได้ที่ไม่มีสามีหรือภริยากรณีมีเงินได้ในปีภาษีที่ล่วงมาแล้วเกิน 60,000 บาท หรือมีเงินได้เฉพาะประเภทที่ 1 มาแล้วเกิน 120,000 บาท หรือผู้มีเงินได้มีสามีหรือภริยามีเงินได้เฉพาะปีภาษีที่ล่วงมาแล้ว เฉพาะประเภทที่ 1 เกิน 120,000 บาท หรือมีเงินได้เฉพาะประเภทที่ 1 เกิน 220,000 บาท เป็นต้น โดยผู้มีเงินได้ที่มีหน้าที่ต้องยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาภายในเดือนมีนาคมของปีถัดไปเว้นแต่จะมีการกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น หรือที่เรียกว่า “ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาสิ้นปี”

     สำหรับเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานกรณีที่ผู้มีเงินได้เลือกเสียภาษีแยกต่างจากเงินได้อื่นตามข้อ 2.1 ในประเด็นที่ 1 ข้างต้นนั้น ให้คำนวณและชำระภาษี (ถ้ามี) พร้อมกับยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา (ภ.ง.ด.90,91) โดยลูกจ้างจะต้องระบุรายละเอียดที่เกี่ยวข้องไว้ในใบแนบด้วย กรณีที่มีเงินได้ที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานที่ได้รับจากนายจ้างต่างรายกันและผู้มีเงินได้เลือกเสียภาษีแยกต่างหากเงินได้อื่น ให้นำเงินได้ดังกล่าวมารวมกันแล้วให้คำนวณและชำระภาษี (ถ้ามี) พร้อมกับยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา แต่สำหรับการคำนวณจำนวนปีที่ทำงาน ให้ถือจำนวนปีที่ทำงานกับนายจ้างรายที่มีจำนวนปีทำงานมากที่สุด กล่าวคือให้ใช้จำนวนปีที่ได้ทำงานกับนายจ้างรายใดนานที่สุดเป็นตัวคำนวณภาษีเงินได้

     โดยสรุป เนื่องด้วยการใช้นโยบายลดภาระค่าใช้จ่ายของนายจ้างซึ่งอาจเป็นการเลิกจ้าง หรือให้ลูกจ้างลาออก ลูกจ้างจะมีสิทธิได้รับเงินตามที่กฎหมายแรงงานกำหนด รวมถึงเงินที่ได้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน โดยลูกจ้างต้องนำเงินที่ได้ดังกล่าวมาคำนวณภาษีเพื่อเสียภาษีเงินได้บุคคลและยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาให้ถูกต้อง ผู้เขียนหวังเป็นอย่างยิ่งว่าบทความฉบับนี้จะเป็นประโยชน์ต่อลูกจ้างในการเสียภาษีของลูกจ้างให้ถูกต้องต่อไป

นรุตม์ กิจศรีวิเชียร
บริษัท สำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด

¹ มาตรา 40 (1) และมาตรา 40 (2) ของประมวลรัษฎากร
² มาตรา 48 (5) ของประมวลรัษฎากร
³ มาตรา 48 (1) ของประมวลรัษฎากร
⁴ ข้อ 1 ของประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45)
⁵ ข้อ 2 (ก) ของประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45)
⁶ ข้อ 2 (ข) ของประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45)
⁷ ข้อ 2 (ค) ของประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45)
⁸ มาตรา 48 (5) วรรคท้ายแห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับความในข้อ 3 ของประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45)
⁹ ข้อ 2 (51) ของกฎกระทรวงฉบับที่ 126 (พ.ศ. 2509) ออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (“กฎกระทรวงฉบับที่ 126”)
¹⁰ กฎกระทรวงฉบับที่ 272 (พ.ศ.2552)
¹¹ กฎกระทรวงกําหนดอัตราและวิธีการรับบําเหน็จดํารงชีพ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551
¹² อาทิ เงินจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ตามข้อ 2 (36) ของกฎกระทรวงฉบับที่ 126 เงินได้จากกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ ตามข้อ 2 (44) ของกฎกระทรวงฉบับที่ 126 และ เงินหรือผลประโยชน์ใด ๆ ที่ครูใหญ่หรือครูโรงเรียนเอกชนออกจากงานข้อ 2 (57) ของกฎกระทรวงฉบับที่ 126

The post การเสียภาษีของลูกจ้างที่ต้องออกจากงานเมื่อนายจ้างปิดกิจการหรือลดจำนวนพนักงานลง appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

สำหรับบทความ Transfer Pricing ตอนที่ 4 นี้ หลักใหญ่ใจความในการนำเสนอคือ เพื่อให้ผู้ประกอบการที่เข้าลักษณะเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน ได้ทราบถึงหลักเกณฑ์ในการปรับปรุงรายได้รายจ่ายของกรมสรรพากร ซึ่งหากผู้ประกอบการได้รับแจ้งให้ปรับปรุงแล้ว ผู้ประกอบการจะต้องนำรายได้ที่พึงได้รับและรายจ่ายที่พึงได้จ่ายไปใช้ในการคำนวณกำไรสุทธิหรือเงินได้พึงประเมินที่ต้องเสียภาษี เนื่องจากภายหลังที่ได้ยื่น Disclosure form ต่อกรมสรรพากรแล้ว เจ้าพนักงานประเมินจะวิเคราะห์ รวมทั้งประเมินความเสี่ยงจากข้อมูลที่ท่านรายงานไปว่า มีความเสี่ยงที่จะเข้าลักษณะมีการถ่ายโอนกำไรระหว่างกันหรือไม่ ซึ่งหากเจ้าพนักงานประเมินเห็นว่ามีความเสี่ยงแล้ว จะส่งหนังสือแจ้งให้ผู้ประกอบการยื่นเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการวิเคราะห์ข้อกำหนดของธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน (TP Document) รวมทั้งเข้าชี้แจงต่อเจ้าพนักงานประเมิน เมื่อเป็นเช่นนี้ เรามาดูกันว่า หลักเกณฑ์ในการปรับปรุงรายได้รายจ่ายของกรมสรรพากรตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 369 (พ.ศ. 2563) และประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 400) ที่ใช้บังคับสำหรับเงินได้ของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลซึ่งรอบระยะเวลาบัญชีเริ่มในหรือหลังวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2564 เป็นต้นไป มีหลักเกณฑ์อย่างไรบ้าง เบื้องต้นผู้เขียนได้สรุปสาระสำคัญดังนี้

1. กฎกระทรวง ฉบับที่ 369 (พ.ศ. 2563)
กฎหมายฉบับนี้ได้กำหนดถึงหลักเกณฑ์ในการปรับปรุงรายได้และรายจ่าย กรณีบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันที่มีข้อกำหนดทางด้านการพาณิชย์หรือการเงินระหว่างกัน แตกต่างไปจากบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลทั่วไปที่ได้ดำเนินการโดยอิสระ ในลักษณะที่เชื่อได้ว่ามีการถ่ายโอนกำไร โดยสรุปได้ดังนี้

2. ประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 400)
กฎหมายฉบับนี้ได้กำหนดถึงหลักเกณฑ์ในการปรับปรุงรายได้และรายจ่าย ของกฎกระทรวง ฉบับที่ 369 (พ.ศ. 2563) โดยสรุปได้ดังนี้

2.1 นิยาม

“บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน” หมายความว่า บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร
“ธุรกรรมที่ถูกควบคุม” หมายความว่า ธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน
“ธุรกรรมที่ไม่ถูกควบคุม” หมายความว่า ธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่คู่สัญญาของธุรกรรมนั้นไม่ใช่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน
“ผลตอบแทนสำหรับธุรกรรม” หมายความรวมถึง ตัวชี้วัดทางการเงินซึ่งสัมพันธ์กับวิธีการกำหนดราคาที่เลือกใช้ ดังต่อไปนี้ หรือตัวชี้วัดทางการเงินอื่นที่เหมาะสมซึ่งสัมพันธ์กับวิธีการกำหนดราคาอื่นแล้วแต่กรณี
     (1) ราคา สำหรับวิธีการเปรียบเทียบราคาที่มิได้ถูกควบคุม
     (2) อัตรากำไรจากการขายต่อ สำหรับวิธีราคาขายต่อ
     (3) อัตรากำไรส่วนเพิ่มจากต้นทุน สำหรับวิธีราคาทุนบวกกำไรส่วนเพิ่ม
     (4) อัตรากำไรสุทธิสำหรับวิธีอัตรากำไรสุทธิที่เกี่ยวเนื่องกับธุรกรรม
     (5) ส่วนแบ่งกำไรจากการดำเนินงาน สำหรับวิธีแบ่งสรรกำไรของธุรกรรม

2.2 หลักเกณฑ์และวิธีการในการปรับปรุงรายได้และรายจ่ายของเจ้าพนักงานประเมิน มีดังต่อไปนี้

2.2.1 การพิจารณาเทียบเคียงผลตอบแทนสำหรับธุรกรรม
1) ธุรกรรมที่นำมาเทียบเคียงกันนั้นจะต้องไม่มีความแตกต่างอันอาจส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อตัวชี้วัดทางการเงินที่ถูกตรวจสอบด้วยวิธีการกำหนดราคาที่รับรองแล้ว หรือหากมีความแตกต่างดังกล่าวต้องมีการปรับปรุงความสามารถในการเทียบเคียงกันของธุรกรรมนั้นอย่างเหมาะสมเพื่อขจัดผลกระทบของความแตกต่างดังกล่าวแล้ว
2) การพิจารณาลักษณะของธุรกรรมที่สามารถเทียบเคียงได้ข้างต้น จะต้องพิจารณาปัจจัยดังต่อไปนี้ ประกอบด้วยเท่าที่มีความเกี่ยวพันในเชิงเศรษฐกิจกับข้อเท็จจริงและสถานการณ์
     (1) ข้อตกลงตามสัญญาในการทำธุรกรรม
     (2) หน้าที่งานที่คู่สัญญาแต่ละรายรับผิดชอบในส่วนที่เกี่ยวข้องกับธุรกรรมนั้น โดยคำนึงถึงสินทรัพย์ที่ใช้และความเสี่ยงที่รับ
     (3) ลักษณะของทรัพย์สินที่โอนหรือบริการที่ทำ
     (4) สถานการณ์ทางเศรษฐกิจในขณะที่ทำธุรกรรม และ
     (5) กลยุทธ์ทางธุรกิจซึ่งบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันใช้ในการทำธุรกรรม

2.2.2 วิธีการกำหนดราคา ในการพิจารณาผลตอบแทนสำหรับธุรกรรมที่ถูกควบคุม
ในการพิจารณาว่า ผลตอบแทนสำหรับธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันเป็นผลตอบแทนสำหรับธุรกรรมที่พึงกำหนดหากได้ดำเนินการโดยอิสระ (หากไม่ใช่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน) ผู้ประกอบการสามารถพิจารณาเลือกใช้วิธีการกำหนดราคาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับสถานการณ์ในแต่ละกรณี ตามวิธีการกำหนดราคาที่ได้รับการรับรองแล้ว ดังต่อไปนี้

ทั้งนี้ ในการพิจารณาเลือกใช้วิธีการกำหนดราคาที่เหมาะสมข้างต้น ผู้ประกอบการจะต้องคำนึงถึงปัจจัยดังต่อไปนี้
1) จุดแข็งและจุดอ่อนของแต่ละวิธีการกำหนดราคา
2) ความเหมาะสมของวิธีการกำหนดราคาตามลักษณะของธุรกรรมที่ถูกควบคุมผ่านการวิเคราะห์หน้าที่งานของคู่สัญญาแต่ละรายในธุรกรรมที่ถูกควบคุมนั้นโดยคำนึงถึงสินทรัพย์ที่ใช้และความเสี่ยงที่ได้รับ
3) ความมีอยู่ของข้อมูลที่น่าเชื่อถือที่จำเป็นในการปรับใช้วิธีการกำหนดราคาที่เลือกใช้
4) ระดับความสามารถในการเทียบเคียงกันได้ระหว่างธุรกรรมที่ถูกควบคุมและธุรกรรมที่ไม่ถูกควบคุม รวมถึงความน่าเชื่อถือของการปรับปรุงความสามารถในการเทียบเคียงกันของธุรกรรมนั้นอย่างเหมาะสมเพื่อขจัดผลกระทบของความแตกต่างกันแล้ว

2.2.3 กรณีที่ธุรกรรมที่ถูกควบคุมเป็นการบริการ
ในกรณีที่ธุรกรรมที่ถูกควบคุมเป็นการบริการจะถือว่าค่าตอบแทนสำหรับการบริการดังกล่าวเป็นค่าตอบแทนที่พึงกำหนดหากได้ดำเนินการโดยอิสระต่อเมื่อ
1) เป็นค่าตอบแทนสำหรับการบริการที่ได้กระทำจริง
2) บริการนั้นมีประโยชน์หรือพึงคาดหมายได้ว่าจะมีประโยชน์เชิงเศรษฐกิจหรือในทางการค้าแก่ผู้รับบริการ
3) เป็นบริการที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่เป็นอิสระภายใต้สถานการณ์ที่อาจเทียบเคียงกันได้พึงจ่ายค่าตอบแทนเพื่อให้ได้รับบริการนั้นจากบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลอื่นที่ไม่ใช่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน หรือเพื่อให้มีการทำบริการนั้นโดยหน่วยงานภายในของตนเอง และ
4) จำนวนค่าตอบแทนเป็นจำนวนที่พึงกำหนดหากได้ดำเนินการโดยอิสระสำหรับการบริการที่อาจเทียบเคียงกันได้ ค่าตอบแทนของธุรกรรมการบริการซึ่งเป็นไปเพื่อประโยชน์ของความเป็นเจ้าของของผู้ถือหุ้นหรือผู้เป็นหุ้นส่วนของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลไม่ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่พึงกำหนดหากได้ดำเนินการโดยอิสระ

2.2.4 กรณีที่ธุรกรรมที่ถูกควบคุมเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินไม่มีตัวตน
ในกรณีที่ธุรกรรมที่ถูกควบคุมเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินไม่มีตัวตน ให้คำนึงถึงประเด็นดังต่อไปนี้ ประกอบการพิจารณาผลตอบแทนสำหรับธุรกรรมที่ถูกควบคุมด้วย
1) กรณีที่เกี่ยวข้องกับการแสวงหาประโยชน์ในทรัพย์สินไม่มีตัวตนให้คำนึงถึงหน้าที่งานที่คู่สัญญาแต่ละรายรับผิดชอบในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนา การปรับปรุง การบำรุงรักษา การคุ้มครอง และการแสวงหาประโยชน์ในทรัพย์สินไม่มีตัวตนนั้น โดยคำนึงถึงสินทรัพย์ที่ใช้และความเสี่ยงที่รับ
2) กรณีที่เกี่ยวข้องกับการให้สิทธิการใช้ ขาย หรือโอนทรัพย์สินไม่มีตัวตนให้คำนึงถึงประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ ข้อจำกัดทางภูมิศาสตร์คุณลักษณะที่เฉพาะตัวหรือไม่เฉพาะตัว และสิทธิในการมีส่วนร่วมพัฒนาในทรัพย์สินไม่มีตัวตน

เป็นอย่างไรกันบ้างคะ สำหรับหลักเกณฑ์เบื้องต้นที่ผู้เขียนได้สรุปสาระสำคัญมาให้เป็นบางส่วน เนื่องจากรายละเอียดที่เกี่ยวข้องค่อนข้างเยอะและซับซ้อน ผู้เขียนจึงขอนำเสนอเพิ่มเติมในบทความต่อไป อย่างไรก็ดี เนื่องจากหลักเกณฑ์ข้างต้นผู้ประกอบการแต่ละท่านอาจมีข้อมูลหรือคุ้นเคยกับข้อมูลต่างๆ ข้างต้นอยู่แล้วในการดำเนินธุรกิจ เพียงแต่ยังไม่ได้มีการวิเคราะห์หรือรวบรวมข้อมูลอย่างเป็นหมวดหมู่หรือเป็นรูปธรรม ดังนั้น ท่านจึงควรศึกษาและจัดเตรียมข้อมูลไว้ก่อน เพื่อเตรียมความพร้อมกรณีที่เจ้าพนักงานประเมินหมายตาต้องใจบริษัทท่านหรือกลุ่มของบริษัทท่าน จะได้สามารถชี้แจงและแสดงเอกสารได้อย่างสมเหตุสมผลและน่าเชื่อถือต่อไป

ที่มา / รายละเอียดเพิ่มเติม
1. กฎกระทรวง ฉบับที่ 369 (พ.ศ. 2563)
2. ประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 400)
3. Update!!!… 5 ข้อต้องรู้เพื่อเตรียมความพร้อมและรับมือกฎหมาย Transfer Pricing
4. Transfer Pricing ตอนที่ 2 สิ่งที่บริษัทในเครือเดียวกันต้องรู้ก่อนยื่น Disclosure Form สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีปี 2562
5. Transfer Pricing ตอนที่ 3 คลายประเด็นสงสัยในการเตรียมข้อมูลสำหรับยื่น Disclosure Form สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีปี 2562

นางสาวเมษยา สีลาวรรณ
บริษัท สำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด
23 มีนาคม 2564

หากท่านมีคำถามหรือข้อสงสัยเพิ่มเติมใด ๆ เกี่ยวกับกฎหมายภาษีอากร สามารถติดต่อได้ที่

บริษัท สำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด
2/2 อาคารภักดี ชั้น 2 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330
หรือโทรศัพท์ติดต่อได้ที่ 0-2680-9751, 0-2680-9716
Email: maysayas@dlo.co.th

The post Transfer Pricing ตอนที่ 4 รู้ก่อนและเตรียมความพร้อมก่อน กับหลักเกณฑ์การปรับปรุงรายได้รายจ่าย appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.