ตอบ : สัญญากู้ยืมเงินเป็นตราสารประเภทหนึ่งที่ต้องปิดอากรแสตมป์ตามข้อ 5 แห่งบัญชีอัตราอากรแสตมป์ ซึ่งหากไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ หรือปิดอากรแสตมป์แต่ไม่ได้ขีดฆ่า จะถือว่าเป็นตราสารที่ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์บริบูรณ์ตามมาตรา 103 แห่งประมวลรัษฎากร อันเป็นผลให้ไม่อาจรับฟังเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งตามมาตรา 118 แห่งประมวลรัษฎากร ดังนั้น ในการฟ้องคดีอาญาเกี่ยวกับความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 แม้ว่าจำเลยออกเช็คเพื่อชำระหนี้เงินกู้ให้แก่ผู้เสียหาย แต่เมื่อหนี้เงินกู้ดังกล่าวไม่มีหลักฐานหนังสือ จึงเป็นหนี้ที่ไม่สามารถบังคับได้ตามกฎหมาย เนื่องจากการออกเช็คของจำเลยขาดองค์ประกอบความผิดตามมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5477/2543 เมื่อสัญญากู้ยืมเงินอันเป็นตราสารที่โจทก์อ้างเป็นพยานมิได้ปิดอากรแสตมป์จึงต้องห้ามมิให้นำมารับฟังเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งตามประมวลรัษฎากรมาตรา 118 เสมือนว่าการกู้ยืมเงินระหว่างผู้เสียหายกับจำเลยไม่มีหลักฐานแห่งการกู้ยืมเป็นหนังสือ ผู้เสียหายจะนำสัญญากู้ยืมเงินมาฟ้องบังคับจำเลยให้คืนเงินแก่ตนมิได้ หนี้ดังกล่าวจึงเป็นหนี้ที่ไม่สามารถบังคับได้ตามกฎหมาย แม้ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยออกเช็คเพื่อชำระหนี้เงินกู้ให้แก่ผู้เสียหาย แต่เมื่อหนี้นั้นไม่สามารถบังคับได้ตามกฎหมาย การออกเช็คของจำเลยจึงขาดองค์ประกอบความผิดตาม พ.ร.บ. เช็คฯ มาตรา 4

คำพิพากษาฎีกาที่ 5829/2540 เมื่อสัญญากู้ยืมเงินอันเป็นตราสารที่โจทก์อ้างเป็นพยานได้ปิดอากรแสตมป์แล้วแต่ไม่มีการขีดฆ่าอากรแสตมป์ จึงถือว่าสัญญากู้ยืมเงินดังกล่าวไม่ปิดแสตมป์บริบูรณ์ ไม่อาจรับฟังเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งได้ตามประมวลรัษฎากรมาตรา 118 แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าจำเลยเป็นหนี้เงินกู้โจทก์ตามเช็คและออกเช็คชำระหนี้ให้แก่ผู้เสียหายก็ตาม แต่เมื่อหนี้นั้นไม่สามารถบังคับได้ตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยจึงขาดองค์ประกอบความผิดตาม พ.ร.บ.เช็คฯ มาตรา 4 ไม่เป็นความผิดตามฟ้อง

The post ถอดคำพิพากษาภาษี EP7 อากรแสตมป์ appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

ตอบ : การประกอบกิจการขนส่งสินค้าจากในราชอาณาจักรไปนอกราชอาณาจักร และการขนส่งสินค้าจากนอกราชอาณาจักรเข้ามาในราชอาณาจักร ถือเป็นกิจการที่บางส่วนได้ทำหรือได้ใช้บริการนั้นในราชอาณาจักร จึงอยู่ในบังคับต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม ส่วนการขนส่งสินค้านอกราชอาณาจักรจากประเทศหนึ่งไปอีกประเทศหนึ่งเป็นการรับขนสินค้านอกราชอาณาจักร แม้มีการทำธุรกรรมประสานงาน หรือติดต่อลูกค้าในราชอาณาจักรก็ถือว่าเป็นกิจการที่ไม่มีส่วนใดได้ทำหรือได้ใช้บริการนั้นในราชอาณาจักร จึงไม่อยู่ในบังคับต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม ทั้งนี้ ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 80/1 (3) ประกอบกับมาตรา 77/2 ด้วยเหตุนี้ภาษีซื้อที่เกี่ยวกับการขนส่งสินค้านอกราชอาณาจักรจึงเป็นภาษีซื้อต้องห้ามตามประมวลรัษฎากรมาตรา 82/5 (3)

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 547/2555 การดำเนินธุรกิจของโจทก์ที่ให้บริการขนส่งระหว่างประเทศมีการประกอบกิจการหลายกิจการ แม้ประมวลรัษฎากรไม่ได้ให้ความหมายไว้ว่า “การขนส่งระหว่างประเทศ” ที่ให้ผู้ประกอบการใช้อัตราภาษีร้อยละ 0 ในการคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มตามประมวลรัษฎากรมาตรา 80/1(3) หมายถึงกิจการในลักษณะใดบ้าง แต่บทบัญญัติในมาตราดังกล่าวต้องอยู่ภายใต้บังคับของประมวลรัษฎากร มาตรา 77/2 ที่บัญญัติว่า “การกระทำกิจการดังต่อไปนี้ในราชอาณาจักร ให้อยู่ในบังคับต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มตามบทบัญญัติในหมวดนี้ (๑) การขายสินค้าหรือการให้บริการโดยผู้ประกอบการ (๒) การนำเข้าสินค้าโดยผู้นำเข้า”

การให้บริการในราชอาณาจักรให้หมายถึง บริการที่ทำในราชอาณาจักร โดยไม่คำนึงว่าการใช้บริการนั้นจะอยู่ในต่างประเทศหรือในราชอาณาจักร

การให้บริการที่ทำในต่างประเทศและได้มีการใช้บริการนั้นในราชอาณาจักร ให้ถือว่าการให้บริการเป็นการให้บริการในราชอาณาจักร”

ดังนั้น การขนส่งระหว่างประเทศที่จะอยู่ในบังคับต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม จึงหมายถึงกิจการการขนส่งที่บางส่วนได้ทำหรือได้ใช้บริการนั้นในราชอาณาจักร ซึ่งต้องแยกพิจารณาเป็นรายกิจการ

สำหรับกิจการในส่วนที่เป็นการขนส่งสินค้าจากในราชอาณาจักรออกไปนอกราชอาณาจักร และในส่วนที่เป็นการขนส่งสินค้าจากนอกราชอาณาจักรเข้ามาในราชอาณาจักร ถือเป็นกิจการที่บางส่วนได้ทำหรือได้ใช้บริการนั้นในราชอาณาจักร จึงอยู่ในบังคับที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม

แต่กิจการในส่วนที่เป็นการขนส่งสินค้านอกราชอาณาจักรจากประเทศหนึ่งไปอีกประเทศหนึ่งเป็นการรับขนสินค้านอกราชอาณาจักรทั้งสิ้น แม้มีการทำธุรกรรมประสานงานหรือติดต่อลูกค้าในราชอาณาจักร แต่ลักษณะสำคัญของการให้บริการโดยตรงของโจทก์คือการให้บริการรับขนสินค้า จึงถือว่าเป็นกิจการขนส่งสินค้าที่ไม่มีส่วนใดได้ทำหรือได้ใช้บริการนั้นในราชอาณาจักร จึงไม่อยู่ในบังคับที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มตามประมวลรัษฎากร มาตรา 77/2 โจทก์จึงไม่อาจนำภาษีซื้อในส่วนนี้มาหักในการคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มได้ เนื่องจากเป็นภาษีซื้อต้องห้ามที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการประกอบกิจการของโจทก์ซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการภาษีมูลค่าเพิ่มตามประมวลรัษฎากร มาตรา 82/5 (3)

The post ถอดคำพิพากษาภาษี EP6 ภาษีมูลค่าเพิ่มและภาษีซื้อต้องห้าม appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

ตอบ : ผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มไม่มีสิทธินำเครดิตภาษีที่เหลืออยู่ข้ามไปใช้ในเดือนภาษีอื่นนอกจากเดือนภาษีถัดไป หากปรากฏว่าผู้เสียภาษีได้นำเครดิตภาษีที่เหลืออยู่ข้ามไปใช้ในเดือนภาษีอื่นโดยผิดพลาด อันส่งผลให้ภาษีที่ต้องเสียในเดือนภาษีนั้นไม่ถูกต้องครบถ้วน ผู้เสียภาษีต้องชำระเงินภาษีมูลค่าเพิ่มส่วนที่ชำระขาดไปพร้อมกับเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งโดยไม่รวมเบี้ยปรับ ทั้งนี้ตามมาตรา 84 และมาตรา 89/1 แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับพระราชกฤษฎีกา (ฉบับที่ 242) พ.ศ.2534

คำพิพากษาฎีกาที่ 3412/2541 ในกรณีผู้ประกอบการจดทะเบียนมีเครดิตภาษีเหลืออยู่จากการคำนวณภาษีในเดือนใด ให้ผู้ประกอบการจดทะเบียนมีสิทธินำเครดิตภาษีที่เหลืออยู่ไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มในเดือนภาษีถัดจากเดือนภาษีที่คำนวณภาษีนั้น และหากยังมีเครดิตภาษีคงเหลืออยู่อีก ให้มีสิทธินำไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มในเดือนภาษีถัดไปได้

กรณีของโจทก์มีเครดิตภาษีในเดือนภาษีมิถุนายน 2535 อยู่เป็นจำนวน 7,946,661.69 บาท โจทก์จึงมีสิทธินำเครดิตภาษีที่เหลืออยู่จำนวนดังกล่าวไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มในเดือนภาษีกรกฎาคม 2535 หากยังมีเหลืออยู่อีกก็มีสิทธินำไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มในเดือนภาษีสิงหาคม 2535 และถ้าหากยังมีเหลืออยู่อีกก็มีสิทธินำไปชำระภาษีมูลค่าเพิ่มในเดือนภาษีกันยายน 2535 เป็นเช่นนี้เรื่อยไปซึ่งเป็นขั้นตอนที่กฎหมายบังคับไว้ โจทก์จึงไม่มีสิทธิที่จะนำเครดิตภาษีในเดือนภาษีมิถุนายน 2535 ข้ามขั้นตอนมาขอชำระในเดือนภาษีธันวาคม 2535 ได้

ในเดือนภาษีธันวาคม 2535 โจทก์มีภาษีขายจำนวน 1,372,986.16 บาท มีภาษีซื้อจำนวน 906,767.58 บาท โจทก์จึงต้องชำระภาษีมูลค่าเพิ่มสำหรับเดือนภาษีธันวาคม เป็นเงิน 466,218.58 บาท เมื่อโจทก์ไม่มีสิทธินำเครดิตภาษีเดือนมิถุนายน 2535 มาชำระในเดือนภาษีธันวาคม 2535 จำนวนเงินผลต่าง 466,218.58 บาท จึงเป็นผลลัพธ์สุดท้ายที่โจทก์จะต้องเสียภาษี แต่โจทก์มิได้ชำระภายในกำหนดเวลา โจทก์ก็ต้องเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ต้องชำระหรือนำส่งโดยไม่รวมเบี้ยปรับตามประมวลรัษฎากร มาตรา 89/1 วรรคแรก

The post ถอดคำพิพากษาภาษี EP4 เครดิตภาษีมูลค่าเพิ่ม appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

ตอบ : ผู้ที่ไม่มีหน้าที่เสียภาษีอากรแต่ได้เสียภาษีให้กับกรมสรรพากรไปแล้ว มีสิทธิขอคืนภาษีได้โดยต้องยื่นคำร้องขอคืนเงินภาษีอากรภายในสามปี นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่นรายการภาษี เว้นแต่ในกรณียื่นรายการเมื่อพ้นกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนด หรือภายในเวลาที่รัฐมนตรีหรืออธิบดีขยายหรือเลื่อนออกไปก็มีสิทธิขอคืนภายในสามปีนับแต่วันที่ยื่นรายการ กับในกรณีที่ได้มีการยื่นอุทธรณ์การประเมิน หรือเป็นคดีในศาลก็มีสิทธิขอคืนภายในสามปีนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ หรือนับแต่ในวันที่มีคำพิพากษาถึงที่สุด แล้วแต่กรณี ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 27 ตรี

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10701/2554 การขอคืนภาษีตามประมวลรัษฎากรจะใช้บังคับกับผู้เสียภาษีอากรหรือผู้มีหน้าที่เสียภาษีหรือผู้มีหน้าที่ยื่นรายการ รวมถึงบุคคลที่ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากรด้วย เมื่อโจทก์อ้างว่าเป็นผู้ที่ไม่มีหน้าที่เสียภาษีอากร แต่ได้ยื่นแบบแสดงรายการไว้ โจทก์จึงต้องยื่นคำร้องขอคืนเงินภาษีอากรภายในสามปีนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้ ตามมาตรา 27 ตรี สำหรับประมวลรัษฎากร มาตรา 27 ตรี (2) คำว่า “เป็นคดีในศาล” หมายถึง คดีฟ้องเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ต่อศาลตามประมวลรัษฎากร มาตรา 30 (2) หรือฟ้องร้องคดีโดยเป็นคู่ความกับกรมสรรพากรอ้างว่าตนไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษี มิใช่เป็นการฟ้องคดีแพ่งทั่วไประหว่างตนกับบุคคลอื่น และกรณีของโจทก์มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการขอคืนเงินภาษีอากรไว้เป็นการเฉพาะแล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1336 มาใช้บังคับกับกรณีของโจทก์ได้

The post ถอดคำพิพากษาภาษี EP3 เรื่องสิทธิขอคืนภาษี appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

ตอบ : ไม่ได้ เนื่องจากเงินเพิ่มมีลักษณะเป็นการลงโทษผู้มีหน้าที่เสียภาษีกรณีไม่ชำระภาษีหรือชำระภาษีไม่ครบถ้วน เงินเพิ่มจึงไม่ใช่ดอกเบี้ยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เจ้าหน้าที่สรรพากรจึงไม่มีสิทธิหักกลบลบหนี้ภาษีที่ผู้มีหน้าที่เสียภาษีมีสิทธิได้รับคืนกับหนี้เงินเพิ่มก่อนหนี้ภาษี (หนี้ประธาน) ได้ตามมาตรา 329 วรรคหนึ่งแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่สรรพากรต้องหักกลบลบหนี้ภาษีก่อน หากมีส่วนที่เหลือจึงหักกลบลบหนี้เงินเพิ่ม เพราะหนี้ภาษีถือเป็นหนี้ที่ตกหนักที่สุดอันต้องปลดเปลื้องไปก่อน ตามมาตรา 328 วรรคสองแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

อีกทั้ง กรมสรรพากรได้กำหนดแนวทางไว้ให้เจ้าพนักงานสรรพากรถือเป็นแนวทางปฏิบัติให้ต้องชำระหนี้ภาษีก่อน หากมีส่วนที่เหลือ ให้ชำระเงินเพิ่มและเบี้ยปรับตามลำดับ ทั้งนี้ ตามคำสั่งกรมสรรพากรที่ ป.98/2543

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9145/2560 เงินเพิ่มตามมาตรา 27 แห่งประมวลรัษฎากรมิใช่ดอกเบี้ยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 329 วรรคหนึ่ง จึงไม่อาจนำเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับมาหักชำระหนี้เงินเพิ่มก่อนได้ กรณีนี้เป็นเรื่องลูกหนี้ต้องผูกพันต่อเจ้าหนี้ในอันจะกระทำการเพื่อชำระหนี้เป็นการอย่างเดียวกันโดยมูลหนี้หลายราย เมื่อหนี้ถึงกำหนดชำระหนี้พร้อมกัน หนี้ค่าภาษีซึ่งเป็นหนี้ที่ก่อให้เกิดภาระและเป็นฐานในการคำนวณเงินเพิ่ม จึงเป็นหนี้รายที่ตกหนักที่สุด ย่อมได้รับการปลดเปลื้องไปก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 328 วรรคสอง จำเลยจึงต้องนำเงินภาษีมูลค่าเพิ่มที่โจทก์มีสิทธิได้รับคืนไปหักชำระค่าภาษีอากรให้หมดก่อนแล้วจึงไปหักในส่วนเงินเพิ่ม

The post ถอดคำพิพากษาภาษี EP2 การหักกลบลบหนี้ค่าภาษีและเงินเพิ่ม appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

A : ประมวลรัษฎากร มาตรา 4 บัญญัติให้ผู้เสียภาษีมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน หรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ได้รับคืนโดยไม่คิดทบต้น และดอกเบี้ยที่ได้รับจะไม่เกินกว่าจำนวนภาษีที่ได้รับคืน ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงฉบับที่ 161 (พ.ศ. 2526)

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2567/2560 กรณีคืนเงินภาษีอากรที่ต้องชำระตามแบบแสดงรายการให้เริ่มคิดดอกเบี้ยตั้งแต่วันครบกำหนดระยะเวลาสามเดือนนับแต่วันที่ยื่นคำร้องขอคืนเงินภาษีอากรและให้คิดดอกเบี้ยถึงวันที่ลงในหนังสือแจ้งคำสั่งคืนเงิน เมื่อโจทก์ส่งเอกสารหลักฐานให้จำเลยตรวจสอบจนทราบว่าโจทก์ชำระภาษีมูลค่าเพิ่มเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดจริง จำเลยจึงต้องสั่งคืนดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน หรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ได้รับคืนโดยไม่คิดทบต้น และดอกเบี้ยที่ได้รับก็ไม่เกินกว่าจำนวนภาษีที่ได้รับคืนตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงฉบับที่ 161 (พ.ศ.2526) การที่เจ้าพนักงานเรียกให้โจทก์ส่งมอบเอกสารเพื่อตรวจสอบ มีผลเพียงให้ระงับการคิดดอกเบี้ยตั้งแต่วันสุดท้ายของเวลาที่เจ้าพนักงานสั่งเท่านั้น

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7848/2560 การระงับการคิดดอกเบี้ยตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 161 (พ.ศ.2526) ข้อ 2 วรรคสามและวรรคสี่ ต้องเป็นกรณีที่ผู้ขอคืนภาษีอากรไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานที่สั่งให้ส่งเอกสารหรือหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อตรวจสอบ หากไม่ส่งเอกสารหรือหลักฐาน หรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานภายในกำหนดเวลา จึงให้ระงับการคิดดอกเบี้ยตั้งแต่วันสุดท้ายของวันที่เจ้าพนักงานสั่งจนถึงวันที่ได้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงาน เมื่อหมายเรียกระบุให้โจทก์ไปให้ถ้อยคำและนำส่งเอกสารหลักฐานต่างๆ ในวันที่ 10 มกราคม 2548 แม้โจทก์ได้มีหนังสือลงวันที่ 4 มกราคม 2548 ขอให้เจ้าพนักงานมาตรวจสอบ ณ สำนักงานของโจทก์ก็ตาม แต่ก็ต้องถือเอาวันที่เจ้าพนักงานเข้าไปตรวจสอบเอกสารหลักฐาน ณ สำนักงานของโจทก์ เป็นวันที่โจทก์ได้ส่งมอบเอกสารหลักฐาน เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่า ในสำนวนการตรวจสอบภาษี ไม่มีบันทึกคำให้การ (ต.6) ในการเข้าไปตรวจสอบกิจการของโจทก์ และหลังจากนั้นก็ไม่ปรากฏหลักฐานใดๆ ที่เจ้าพนักงานขอให้โจทก์ส่งเพิ่มเติม จึงไม่มีเหตุที่จะระงับการคิดดอกเบี้ยให้แก่โจทก์

The post ถอดคำพิพากษาภาษี EP1 การขอคืนภาษี appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

DLO’S Tax Newsletter
ฉบับที่ 124 เดือนพฤศจิกายน 2564

กฎหมายใหม่ล่าสุด
1. ยกเว้นภาษีเงินได้สำหรับค่าตอบแทนจากทางราชการของเจ้าหน้าที่และบุคคลภายนอกซึ่งปฏิบัติงานเกี่ยวกับการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019
2. กำหนดเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการวิเคราะห์ข้อกำหนดของธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์
3. กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขเพื่อการยกเว้นภาษีเงินได้และภาษีมูลค่าเพิ่มสำหรับการบริจาคให้แก่สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี เพื่อสนับสนุนการแก้ไขปัญหาโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019
4. กำหนดให้ผู้ยื่นรายการแจ้งข้อความตามรายงานข้อมูลรายประเทศ (Country-by-Country Report)
5. กำหนดเพิ่มเติมซึ่งองค์การ สถานสาธารณกุศล สถานพยาบาล และสถานศึกษา ที่ถือเป็นองค์การ สถานสาธารณกุศล สถานพยาบาล และสถานศึกษา ตามมาตรา 47 (7) (ข) แห่งประมวลรัษฎากร

คำพิพากษาศาลฎีกาที่น่าสนใจ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1436/2563
ระหว่าง     พนักงานอัยการจังหวัดระยอง                โจทก์
         บริษัทไรวินทร์ บำรุงรักษาและบริการจำกัด กับพวก     จำเลย
เรื่อง การนำใบกำกับภาษีปลอมไปใช้

กฎหมายใหม่ล่าสุด
1. ยกเว้นภาษีเงินได้สำหรับค่าตอบแทนจากทางราชการของเจ้าหน้าที่และบุคคลภายนอกซึ่งปฏิบัติงานเกี่ยวกับการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019
กฎกระทรวง ฉบับที่ 378 (พ.ศ. 2564) กำหนดยกเว้นค่าตอบแทนที่ได้รับจากทางราชการของเจ้าหน้าที่และบุคคลภายนอกซึ่งปฏิบัติงานเกี่ยวกับการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ในปีภาษี พ.ศ. 2564
     ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กฎกระทรวงกำหนด
     รายละเอียดตาม https://bit.ly/31sHqKn

2. กำหนดเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการวิเคราะห์ข้อกำหนดของธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน
ประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 407) กำหนดเอกสารหรือหลักฐานที่จำเป็นสำหรับการวิเคราะห์ข้อกำหนดธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน โดยให้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่รอบระยะเวลาบัญชีที่เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2564 เป็นต้นไป
     ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีประกาศกำหนด
     รายละเอียดตาม https://bit.ly/3BKwBzz
3. กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขเพื่อการยกเว้นภาษีเงินได้และภาษีมูลค่าเพิ่มสำหรับการบริจาคให้แก่สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี เพื่อสนับสนุนการแก้ไขปัญหาโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019
ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร (ฉบับที่ 36) กำหนดให้เงินที่บริจาคให้กับสำนักงานปลัดสำนักนายารัฐมนตรี เพื่อสนับสนุนการแก้ไขปัญหาโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ได้รับยกเว้นภาษีบุคคลธรรมดา ภาษีนิติบุคคล หรือภาษีมูลค่าเพิ่มแล้วแต่กรณี โดยผู้ที่จะใช้สิทธิยกเว้นภาษีอากรไม่ต้องแสดงเอกสารหลักฐานการบริจาคต่อเจ้าพนักงานประเมิน
     ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีประกาศกำหนด
     รายละเอียดตาม https://bit.ly/3jX4es0

4. กำหนดให้ผู้ยื่นรายการแจ้งข้อความตามรายงานข้อมูลรายประเทศ (Country-by-Country Report)
ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 408) กำหนดให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามที่ประกาศกำหนดมีหน้าที่ยื่นรายงานข้อมูลรายประเทศ (Country-by-Country Report) พร้อมยื่นแบบ ภ.ง.ด.50 ให้แก่เจ้าพนักงานประเมิน โดยมีผลใช้บังคับสำหรับรอบระยะเวลาบัญชีที่เริ่มในหรือหลังวันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2564 เป็นต้นไป
     ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีประกาศกำหนด
     รายละเอียดตาม https://bit.ly/3bBeqll

5. กำหนดเพิ่มเติมซึ่งองค์การ สถานสาธารณกุศล สถานพยาบาล และสถานศึกษา ที่ถือเป็นองค์การสถานสาธารณกุศล สถานพยาบาล และสถานศึกษา ตามมาตรา 47 (7) (ข) แห่งประมวลรัษฎากร
ประกาศกระทรวงการคลัง ว่าด้วยภาษีเงินได้และภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 777 ถึงฉบับที่ 779) ได้กำหนดให้แก้ไขเพิ่มเติมจาก “มูลนิธิสงเคราะห์ผู้ป่วยจิตเวชโรงพยาบาลสวนปรุง” เป็น “มูลนิธิสุขภาพจิตโรงพยาบาลสวนปรุง” รวมถึง ให้เพิ่ม “มูลนิธิสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเพื่อการศึกษาสำหรับเด็กและเยาวชนจังหวัดพิษณุโลก” และ “มูลนิธิสถาบันพระบรมราชชนก” เป็นองค์การสถานสาธารณกุศล ตามมาตรา 47 (7) (ข)
     ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่ประกาศกระทรวงการคลังกำหนด
     รายละเอียดตาม
https://bit.ly/3CVlfKR (ฉบับที่ 777)
https://bit.ly/3waXonG (ฉบับที่ 778)
https://bit.ly/3bEN0v3 (ฉบับที่ 779)

คำพิพากษาศาลฎีกาที่น่าสนใจ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1436/2563
ระหว่าง     พนักงานอัยการจังหวัดระยอง                โจทก์
         บริษัทไรวินทร์ บำรุงรักษาและบริการจำกัด กับพวก     จำเลย
เรื่อง การนำใบกำกับภาษีปลอมไปใช้

ประเด็นข้อพิพาท : การลงโทษจำเลยทั้งทางแพ่งและทางอาญาเพราะเหตุนำใบกำกับภาษีปลอมไปใช้ เป็นการลงโทษจำเลยมากกว่าหนึ่งครั้งหรือไม่

ข้อเท็จจริง : จำเลยทั้งสองนำใบกำกับภาษีที่ออกโดยบริษัทที่ไม่ได้ประกอบการจริงและที่ไม่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีมาใช้เป็นเครดิตภาษีในการยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่ม (ภ.พ.30) ตั้งแต่เดือนภาษีมกราคมปี 2552 ถึงเดือนภาษีพฤษภาคมปี 2552 และเดือนภาษีกรกฎาคมปี 2552 ถึงเดือนธันวาคมปี 2552 เจ้าพนักงานสรรพากรพื้นที่สาขาเมืองระยอง 2 จึงประเมินเบี้ยปรับและเงินเพิ่มและโทษทางอาญาแก่จำเลย จำเลยไม่เห็นด้วย จึงนำเรื่องไปยื่นฟ้องต่อศาล ต่อมาศาลชั้นต้นจึงมีคำพิพากษาให้ปรับจำเลยที่ 1 ทั้งสิ้น 11,000 บาท และจำคุกจำเลยที่ 2 เป็นเวลา 16 เดือน 15 วัน

     จำเลยทั้งสองฎีกาว่า เมื่อจำเลยชำระเบี้ยปรับและเงินเพิ่มตามที่สรรพากรพื้นที่สาขาเมืองระยอง 2 แจ้งการประเมินครบถ้วนแล้ว ศาลจะลงโทษจำเลยทั้งสองด้วยโทษทางอาญา อันเป็นการลงโทษจำเลยมากกว่าหนึ่งครั้งไม่ได้

คำพิพากษา : ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยทั้งสองเข้าข่ายการนำใบกำกับภาษีปลอมและใบกำกับภาษีที่ออกโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายไปใช้เป็นเครดิตภาษีในการยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่ม (ภ.พ.30) ซึ่งบทบัญญัติแห่งประมวลรัษฎากรกำหนดให้ผู้ใช้ใบกำกับภาษีปลอมจะต้องรับผิดทางแพ่งโดยเสียเบี้ยปรับและเงินเพิ่มตามมาตรา 89 (7) และ 89/1 และต้องรับผิดทางอาญาตามมาตรา 90/4 (7) แห่งประมวลรัษฎากรด้วย ดังนั้น เมื่อจำเลยทั้งสองชำระเบี้ยปรับและเงินเพิ่มซึ่งเป็นความรับผิดทางแพ่งแล้ว จำเลยทั้งสองยังคงต้องรับผิดทางอาญาด้วย เนื่องจากเป็นความรับผิดแยกต่างหากจากกัน ไม่ใช่การลงโทษจำเลยมากกว่าหนึ่งครั้ง ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น

ความเห็น : ผู้เขียนเห็นด้วยกับคำพิพากษาศาลฎีกา เนื่องจากประมวลรัษฎากรกำหนดบทลงโทษทั้งทางแพ่งและทางอาญาแยกต่างหากออกจากกันอย่างชัดเจน การที่จำเลยอ้างว่า เมื่อจำเลยชำระเบี้ยปรับเงินเพิ่มครบถ้วนแล้ว ศาลจะลงโทษให้จำเลยรับผิดทางอาญาอีกไม่ได้ เพราะเป็นการลงโทษจำเลยมากกว่าหนึ่งครั้งนั้น เป็นกรณีที่จำเลยอ้างถึงหลักในกฎหมายอาญา ตามหลักที่ว่า จะลงโทษซ้ำกันหลายครั้งสำหรับการกระทำอันเดียวกันไม่ได้ ซึ่งมีที่มาจากภาษิตละตินที่ว่า “Non bis in idem” แต่จากข้อเท็จจริง เมื่อจำเลยมิได้รับโทษทางอาญาซ้ำซ้อนสำหรับการกระทำเดียวกัน หากแต่ได้รับโทษทั้งทางแพ่งและอาญา กรณีดังกล่าวจึงไม่ใช่การลงโทษซ้ำซ้อนอย่างที่จำเลยกล่าวอ้าง

     จากเหตุผลข้างต้น การที่ศาลพิพากษาให้จำเลยทั้งสองชำระเบี้ยปรับเงินเพิ่ม และลงโทษปรับกับจำเลยที่ 1 และลงโทษจำคุกจำเลยที่ 2 จึงชอบแล้ว

นางสาวพราว พืชมงคล

หากท่านมีคำถามหรือข้อสงสัยเพิ่มเติมใด ๆ เกี่ยวกับกฎหมายภาษีอากร สามารถติดต่อได้ที่
บริษัท สำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด
2/2 อาคารภักดี ชั้น 2 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330
หรือโทรศัพท์ติดต่อได้ที่ 0-2680-9750
Email: prowp@dlo.co.th

The post จดหมายข่าวภาษีสำนักกฎหมายธรรมนิติ เดือนพฤศจิกายน 2564 appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

The post ประเด็นน่าสนใจของ กฎหมาย E-Service มีผลบังคับใช้วันที่ 1 กันยายน 2564 appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

     1. เงินได้ที่นายจ้างให้เมื่อให้ออกจากงาน

          1.1 เงินที่นายจ้างจ่ายให้กรณีเลิกจ้างลูกจ้าง

               เมื่อนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานโดยการเลิกจ้าง โดยทั่วไปแล้วนายจ้างอาจต้องจ่ายเงินที่นายจ้างต้องจ่ายให้ลูกจ้างตามกฎหมายแรงงาน เช่น เงินชดเชยตามกฎหมาย นอกจากนี้ นายจ้างก็อาจให้เงินอื่น ๆ นอกเหนือจากที่ต้องจ่ายตามกฎหมายให้ลูกจ้างเพิ่มเติมอีกด้วย

          1.2 เงินที่นายจ้างจ่ายให้กรณีอื่น เช่น ให้ลูกจ้างเข้าร่วมโครงการสมัครใจลาออก

               เมื่อนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานโดยไม่ใช่การเลิกจ้าง แต่ให้ลูกจ้างแจ้งความประสงค์เพื่อลาออก หรือการเปิดโครงการสมัครใจลาออกตามที่เห็นในสื่อต่างๆ นั่นเอง ซึ่งการเข้าโครงการสมัครใจลาออกนี้ นายจ้างจะจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้าง โดยเงินที่นายจ้างจะจ่ายให้ย่อมเป็นไปตามที่นายจ้างได้กำหนดและตกลงให้ลูกจ้างเมื่อลูกจ้างออกจากงาน จำนวนเงินอาจจะมากกว่าหรือน้อยกว่ากรณีเลิกจ้างก็ได้ แล้วแต่นายจ้างแต่ละรายจะพิจารณา เนื่องจากเงินที่นายจ้างกำหนดจ่ายให้ไม่ใช่เงินที่นายจ้างมีหน้าที่ต้องจ่ายตามกฎหมายแต่อย่างใด
ทั้งนี้ เงินที่นายจ้างจ่ายให้เมื่อให้ลูกจ้างออกจากงานข้างต้น ไม่ว่าจะเป็นกรณีใด ถือว่าเป็นเงินได้เนื่องจากการทำงาน ซึ่งเข้าลักษณะเป็นเงินได้ประเภทที่ 1¹ ดังนั้น เมื่อมีการจ่ายเงินได้ดังกล่าวแก่ลูกจ้าง นายจ้างจึงมีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายให้ถูกต้องตามกฎหมาย²

     2. การคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่าย กรณีนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงาน

          ในการคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่าย กรณีนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงาน มีประเด็นที่นายจ้างจะต้องพิจารณาเกี่ยวกับเงินที่นายจ้างจ่ายให้และอายุการทำงานของลูกจ้างประกอบด้วย เนื่องจากเงินที่นายจ้างได้จ่ายให้ลูกจ้างเมื่อออกจากงานนั้นอาจเข้าลักษณะเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานที่ต้องนำเงินได้ดังกล่าวไปคำนวณภาษีแยกต่างหากจากเงินได้อื่น³ ทั้งนี้ หลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการพิจารณาเพื่อนำเงินที่ได้จ่ายให้ลูกจ้างไปคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่ายแยกต่างหากจากเงินได้อื่นมี ดังนี้

          เมื่อนายจ้างได้พิจารณาตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขข้างต้นแล้ว หากเข้าเงื่อนไขนายจ้างต้องนำเงินได้นั้นไปคำนวณภาษีแยกต่างหากจากเงินได้อื่น⁸ ในทางกลับกันหากไม่เข้าเงื่อนไข นายจ้างต้องนำเงินได้นั้นไปรวมคำนวณภาษีรวมกับเงินได้อื่น⁹ โดยที่การคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่ายสำหรับเงินที่นายจ้างจ่ายให้ลูกจ้างเมื่อออกจากงาน ทั้งกรณีแยกคำนวณและรวมคำนวณ มีหลักการในการคำนวณดังนี้

หมายเหตุ * การคำนวณจำนวนปีที่ทำงานให้ถือจำนวนปีที่ทำงานจริง ถ้ามีเศษของปีถึง 183 วัน ให้ถือเป็น 1 ปี
** 150,000 บาทแรกไม่ได้รับยกเว้นในการคำนวณภาษีเงินได้¹⁰

          อย่างไรก็ดี กรณีเป็นการแยกคำนวณ การคำนวณภาษีดังกล่าวมีเงื่อนไขในการหักค่าใช้จ่าย¹¹ ดังนี้

          กรณีแรก กรณีเงินได้ที่ลูกจ้างได้รับเป็นเงินตาม ก) ข) และ ค) เช่น เงินจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ เงินค่าชดเชยกรณีเลิกจ้าง สามารถคำนวณหักค่าใช้จ่ายได้โดยการนำเงินได้ที่ได้รับทั้งจำนวนมาคำนวณค่าใช้จ่ายตามวิธีข้างต้น

          กรณีที่สอง กรณีเงินได้ที่ลูกจ้างได้รับเงินได้ตาม ง) เช่น เงินตามโครงการสมัครใจลาออก สามารถคำนวณการหักค่าใช้จ่ายได้โดยมีเงื่อนไขดังนี้

          ตัวอย่าง บริษัท A เปิดโครงการสมัครใจลาออก โดยกำหนดจ่ายเงินช่วยเหลือให้ลูกจ้างตามอายุการทำงานของลูกจ้าง โดยจะจ่ายเงินให้ลูกจ้าง 50,000 บาท ต่ออายุการทำงาน 1 ปี นาย ก ทำงานมาเป็นระยะเวลา 10 ปี ตัดสินใจลาออกตามโครงการสมัครใจลาออกของบริษัท A เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ.2563 บริษัท A จึงต้องจ่ายเงินให้นาย ก เป็นจำนวน 500,000 บาท และนาย ก ได้รับเงินเดือนในปีพ.ศ.2563 ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน เดือนละ 35,000 บาท ส่วนตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงธันวาคม ได้เดือนละ 40,000 บาท ภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่าย ที่บริษัท A ต้องหัก สามารถคำนวณได้ดังนี้

          นอกจากนี้ ในการคำนวณภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่ายของนายจ้างทั้งกรณีแยกคำนวณและรวมคำนวณ นายจ้างต้องพิจารณาด้วยว่าเงินที่จ่ายให้ลูกจ้างเมื่อออกจากงานนั้น มีกฎหมายยกเว้นให้ไม่ต้องมารวมคำนวณเพื่อเสียภาษีหรือไม่ เช่น เงินชดเชยตามกฎหมายแรงงาน ซึ่งได้รับยกเว้นเฉพาะส่วนที่ไม่เกินเงินเดือนค่าจ้าง 300 วันสุดท้าย และไม่เกิน 300,000 บาท¹²

     3. ตัวอย่างการคำนวณภาษีหัก ณ ที่จ่าย กรณีนายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงาน

          ตัวอย่างที่ 1: ลูกจ้างเข้าโครงการสมัครใจออกจากงาน และ มีอายุงานตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป

          ตัวอย่างที่ 2: ลูกจ้างถูกเลิกจ้าง และ มีอายุงานมากกว่า 5 ปี

          ตัวอย่างที่ 3: ลูกจ้างเข้าโครงการสมัครใจลาออก มีอายุงานน้อยกว่า 5 ปี

          ตามที่ได้อธิบายหลักเกณฑ์การหักภาษี ณ ที่จ่ายไปแล้วข้างต้น จะเห็นว่า หลักเกณฑ์การหักภาษี ณ ที่จ่ายรวมทั้งวิธีการคำนวณภาษีนั้น ต้องทำความเข้าใจและพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เนื่องจากหากนายจ้างหักหรือนำส่งภาษีไม่ถูกต้องครบถ้วน ย่อมต้องรับผิดในจำนวนภาษีที่ไม่ได้หักและนำส่ง ตลอดจนเบี้ยปรับเงินเพิ่มตามกฎหมาย13 ซึ่งหลักเกณฑ์และวิธีการคำนวณภาษีข้างต้น ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนักสำหรับนายจ้าง หรือพนักงานมือใหม่ที่ทำหน้าที่คำนวณภาษี ดังนั้น ขอให้ผู้อ่านศึกษาเพิ่มเติมเพื่อประโยชน์ของตัวท่านเอง นอกจากนี้ อาจมีกรณีที่นายจ้างออกภาษีแทนให้ หรือมีกรณีอื่นใดนอกเหนือไปจากตัวอย่างข้างต้น ซึ่งมีความซับซ้อนยิ่งขึ้น ผู้เขียนจะแบ่งปันหลักเกณฑ์และวิธีการในโอกาสต่อไป

พราว พืชมงคล
บริษัท สำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด

¹ มาตรา 40 (1) แห่งประมวลรัษฎากร
² มาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร
³ มาตรา 48 (5) แห่งประมวลรัษฎากร
⁴ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 1
⁵ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 2
⁶ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 2
⁷ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 2
⁸ มาตรา 50(1) ประกอบมาตรา 48 (5) แห่งประมวลรัษฎากร
⁹ มาตรา 50(1) ประกอบมาตรา 48 (1) แห่งประมวลรัษฎากร
¹⁰ พระราชกฤษฎีกา ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ 470) พ.ศ.2551 มาตรา 4
¹¹ ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามมาตรา 48 (5) และมาตรา 50 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 3
¹² กฎกระทรวง ฉบับที่ 126 (พ.ศ.2509) ข้อ 2 (51)
¹³ คำสั่งกรมสรรพากรที่ ป. 91/2542 เรื่อง ความรับผิดเกี่ยวกับการหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย ตามมาตรา 3 เตรส มาตรา 50 มาตรา 69 ทวิ และการหักภาษี ตามมาตรา 70 แห่งประมวลรัษฎากร ข้อ 2

The post เมื่อต้องปิดกิจการและต้องให้ลูกจ้างออกจากงาน ต้องหักภาษีอย่างไร appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.