ผู้เขียนได้ตรวจสอบจากประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ที่ได้แก้ไขใหม่ตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ 30) ซึ่งได้ปรับปรุงแก้ไขในส่วนของการบังคับคดีทั้งหมดแล้ว โดยกฎหมายฉบับนี้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาและมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 5 กันยายน 2560 ปีที่ผ่านมา โดยกฎหมายที่แก้ไขใหม่นี้ ในหมวดที่ 2 การบังคับคดีกรณีที่เป็นหนี้เงิน กฎหมายบัญญัติไว้ชัดเจนว่า ในกรณีที่คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลกำหนดให้ชำระเงิน เจ้าพนักงาน    บังคับคดีมีอำนาจอายัดสิทธิเรียกร้องของลูกหนี้ (พนักงาน) ที่จะเรียกให้บุคคลภายนอก (บริษัท) ชำระเงิน ได้ตามมาตรา 296 (2) ซึ่งหากพิจารณามาตรานี้เพียงมาตราเดียวก็น่าจะแปลว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีสามารถที่จะอายัดเงินเดือนของพนักงานผู้นั้นได้ แต่หากอ่านกฎหมายต่อไปในกฎหมายฉบับเดียวกันนั้น พบว่ามีข้อยกเว้นอยู่ในมาตรา 302 ซึ่งบัญญัติต่อมา ในส่วนที่ 2 ทรัพย์สินที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ว่า ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายอื่น เงินหรือสิทธิเรียกร้องเป็นเงินของลูกหนี้ตาม    คำพิพากษาต่อไปนี้ ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี คือ(3) เงินเดือน ค่าจ้าง บำนาญ ของพนักงาน ลูกจ้าง หรือคนงาน  ที่นายจ้างได้จ่ายให้แก่บุคคลเหล่านั้น  เป็นจำนวนรวมกันไม่เกิน  เดือนละสองหมื่นบาท หรือตามจำนวนที่เจ้าพนักงานบังคับคดีเห็นสมควร ดังนั้นคำตอบในเรื่องนี้คงตอบได้ว่า เจ้าพนักงานบังคับคดีคงไม่สามารถอายัดเงินเดือนของพนักงานดังกล่าวได้ ซึ่งผู้เขียนได้แนะนำให้พนักงานผู้นั้นทำการติดต่อกับบริษัทเจ้าของบัตรเครดิตเพื่อขอประนีประนอมปรับโครงสร้างหนี้และ  นำเงินเดือนบางส่วนมาผ่อนชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ต่อไป

            ในเรื่องของข้อยกเว้นของทรัพย์สินที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ซึ่งนอกจากที่กล่าวมาเป็นตัวอย่างข้างต้นแล้ว ทรัพย์สินอย่างอื่นของพนักงาน เช่น เครื่องนุ่งห่มหลับนอน เครื่องใช้ในครัวเรือน หรือเครื่องใช้สอยส่วนตัว ประมาณรวมกันไม่เกินสองหมื่นบาท หรือ สัตว์ สิ่งของ เครื่องมือ เครื่องใช้ในการประกอบอาชีพเท่าที่จำเป็น ราคารวมกันไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือ สัตว์ สิ่งของ เครื่องใช้ และอุปกรณ์ที่ทำหน้าที่แทนอวัยวะของลูกหนี้ ฯ ทรัพย์สินต่าง ๆ เหล่านี้ เจ้าหนี้ก็ไม่สามารถนำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดเพื่อนำมาขายทอดตลาดชดใช้หนี้ได้ เช่นกัน (มาตรา 301)

The post ทรัพย์สินที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

                   ในอดีตสมัยเมื่อผู้เขียนได้เริ่มศึกษากฎหมายเครื่องหมายการค้าเมื่อหลายสิบปีก่อน ผู้เขียนมักจะมีคำถามเสมอๆ ว่า เครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียนในประเทศไทยจะได้รับความคุ้มครองในต่างประเทศหรือไม่ ซึ่งคำตอบก็คือหากเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนในประเทศไทยก็ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 เฉพาะในประเทศไทยเท่านั้น ดังนั้นหากคนไทยประสงค์จะให้เครื่องหมายการค้าของตนได้รับความคุ้มครองในประเทศใดก็จะต้องไปติดต่อขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าในประเทศนั้นๆ

ในทางปฏิบัติหากคนไทยประสงค์จะดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าในต่างประเทศนั้น ก่อนอื่นจะต้องหาผู้ติดต่อขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าในต่างประเทศให้ได้ก่อน ผู้ติดต่อควรต้องเป็นผู้ที่มีทักษะทางกฎหมาย มีความรู้ความสามารถในการติดต่อสื่อสาร การเจรจาประสานงานระหว่างประเทศ รวมทั้งรู้ขั้นตอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเป็นอย่างดี ซึ่งส่วนใหญ่จะมีนักกฎหมายซึ่งรับทำงานในด้านนี้โดยเฉพาะ นอกจากนี้จะต้องค้นหาตัวแทนเครื่องหมายการค้าผู้ดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าในประเทศเป้าหมาย ซึ่งนอกจากจะต้องเป็นผู้ที่เชื่อถือได้แล้ว ตัวแทนเครื่องหมายการค้าจะต้องเป็นผู้มีความสามารถในตรวจตราเฝ้าระวังเครื่องหมายการค้าของคนไทยในประเทศนั้นๆ ในแต่ละประเทศด้วยซึ่งผู้ขอจดทะเบียนจะต้องเสียเวลา เสียค่าใช้จ่าย ค่าดำเนินงานและค่าธรรมเนียมต่างๆ ให้แก่ผู้ติดต่อ และตัวแทนเครื่องหมายการค้า รวมทั้งหน่วยงานที่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าในแต่ละประเทศไป จะเห็นได้ว่านอกจากมีขั้นตอนยุ่งยากแล้วยังมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงอีกด้วย

ภายหลังจากนั้น ผู้เขียนได้ทำการศึกษาเรื่องการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าระหว่างประเทศและทราบว่ามีระบบการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าระหว่างประเทศได้ หมายความว่า คนไทยสามารถที่จะดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของตนผ่านหน่วยงานของรัฐไปยังประเทศเป้าหมายได้โดยตรงโดยเสียค่าใช้จ่ายน้อยและกระบวนการไม่ยุ่งยากซับซ้อนแต่มีเงื่อนไขว่าประเทศไทยจะต้องเข้าเป็นภาคีขององค์กรหนึ่งชื่อว่า “สมาชิกพิธีสารมาดริด” ซึ่งอยู่ภายใต้การจัดการของสำนักงานระหว่างประเทศ (International Bureau) โดยองค์การทรัพย์สินทางปัญญาโลก (WIPO) เสียก่อน จึงจะดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าระหว่างประเทศได้ ซึ่งในขณะนั้นประเทศไทยยังไม่ได้เข้าเป็นภาคีขององค์การดังกล่าว แต่ผู้เขียนพบว่ามีหลายประเทศในอาเซียนได้เข้าเป็นภาคีแล้ว เช่น สิงคโปร์เป็นภาคีเมื่อปี 2543, ฟิลิปปินส์เข้าเป็นภาคีเมื่อปี 2547, เวียดนาม เข้าเป็นภาคีเมื่อปี 2549 ซึ่งต่อมาก็มีประเทศเพื่อนบ้านเราได้ทยอยเข้าเป็นภาคีดังกล่าวเช่น กัมพูชา เข้าเป็นภาคีเมื่อปี 2558 ลาวเข้าเป็นภาคีเมื่อปี 2559 เป็นต้น (http://www.wipo.int/export/sites/www/treaties/en/documents/pdf/madrid_marks.pdf)

ผู้เขียนได้ติดตามข่าวการเป็นภาคีของประเทศไทยตลอดมา ในที่สุดเมื่อไม่นานมานี้ กรมทรัพย์สินทางปัญญาได้แจ้งข่าวว่าประเทศไทยก็ได้เข้าเข้าเป็นภาคีสมาชิกพิธีสารมาดริดเรียบร้อยแล้วเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2560 ซึ่งทำให้ประเทศไทยเป็นภาคีลำดับที่ 99 สามารถทำหน้าที่เป็นสำนักงานต้นกำเนิด และสำนักงานปลายทาง โดยสามารถรับตรวจสอบและส่งคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าระหว่างประเทศได้ตั้งแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 เป็นต้นมา และทางกรมทรัพย์สินทางปัญญาได้มีหน่วยงานและระบบงานพร้อมที่จะรับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าระหว่างประเทศได้ตั้งแต่วันดังกล่าวซึ่งนับเป็นข่าวดีสำหรับคนไทยซึ่งเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าที่มีความประสงค์จะขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าระหว่างประเทศเป็นอย่างยิ่ง ส่วนขั้นตอนและรายละเอียดในการดำเนินการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าระหว่างประเทศนั้น หากท่านผู้อ่านท่านใดสนใจสามารถเข้าไปศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมได้จากเว็บไซด์ของกรมทรัพย์สินปัญญาได้ที่ www.ipthailand.go.th

The post การจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าระหว่างประเทศ appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

หากจะกล่าวถึงคำ ๆ ว่า “เครื่องหมายการค้าเสียง” ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าใหม่ประเภทหนึ่งตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534  แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2559 ซึ่งกำหนดนิยามของเครื่องหมายการค้าโดยให้รวมถึงเสียงด้วย และต่อมากระทรวงพาณิชย์ได้ออกกฎกระทรวง  เพื่อกำหนดหลักเกณฑ์การขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่เป็นเสียงในประเทศไทยแล้วนับแต่วันที่ 1 กันยายน 2560 เป็นต้นมา ท่านผู้อ่านหลายท่านอาจยังไม่เข้าใจว่า “เครื่องหมายการค้าเสียง” คืออะไร

“เครื่องหมายการค้าเสียง” โดยสังเขปก็คือเครื่องหมายการค้าประเภทหนึ่งนั่นเอง แทนที่จะเป็นเครื่องหมายการค้าประเภทคำ หรือ ข้อความ เช่น คำว่า ไอโฟน ซัมซุง โซนี่ แต่เครื่องหมายการค้าประเภทนี้เป็น “เสียง” ท่านผู้อ่านคงสงสัยว่าเครื่องหมายการค้าเสียงมันเป็นอย่างไร ผู้เขียนเชื่อว่าท่านผู้อ่านทั้งหลายคงเคยได้ยินเสียงเพลงของรถสามล้อเร่ขายขายไอศกรีมยี่ห้อหนึ่ง ซึ่งตอนเด็กๆผู้เขียนได้ร้องเลียนเสียงว่า “อมแล้วดูด” ซึ่งเมื่อได้ยินเสียงนี้จะทำให้เข้าใจได้ว่าเป็นไอศกรีมยี่ห้อนี้แน่นอน หรือ เสียงพ่อค้าขายบะหมี่เกี๊ยวเอาไม้มาเคาะเป็นจังหวะซ้ำๆ ทำให้ผู้ซื้อรู้ว่าเป็นเสียงของพ่อค้าขายบะหมี่เกี๊ยวตามตรอกซอกซอยต่าง ๆ ในประเทศไทย ก็ถือว่าเป็นเครื่องหมายเสียง ได้เช่นกัน

“เครื่องหมายการค้าเสียง” เกิดขึ้นในทวีปยุโรปก่อนต่อมาได้แพร่ไปที่สหรัฐอเมริกา และแพร่หลายลงมาในทวีปเอเชียตามลำดับ ในกลุ่มอาเซียนประเทศที่สามารถจดเครื่องหมายเสียงได้นอกจากประเทศไทยแล้วเท่าที่ผู้เขียนทราบในปัจจุบันก็มี กัมพูชา เวียดนาม สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ และอินโดนีเซีย ซึ่งท่านผู้อ่านสามารถจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเสียงผ่านระบบการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้เช่นกัน

ผู้เขียนจะขอยกตัวอย่างเครื่องหมายการค้าเสียงในต่างประเทศที่มีชื่อเสียงและได้รับจดทะเบียนแล้วเช่น เครื่องหมายเสียง โนเกีย (Nokia theme) เครื่องหมายการค้าเสียง ยาฮู (Yahoo) เครื่องหมายเสียงแตรวงของ ทเวนตี้เซนจูรี่ฟอกซ์ (20th Century Fox Fanfare) เป็นต้น

ส่วนการจดทะเบียนเครื่องหมายเสียงในประเทศไทยนั้นจะต้องเป็นไปตามเงื่อนไขของพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 มาตรา 6 มาตรา 7 (10) กล่าวโดยสังเขปคือ

1.   ต้องมีลักษณะบ่งเฉพาะ คือมีลักษณะทำให้ประชาชนหรือผู้ใช้สินค้าทราบและเข้าใจได้ว่าสินค้าที่ใช้เครื่องหมายเสียงนั้นแตกต่างจากสินค้าอื่น และเสียงนั้นไม่ได้เล็งถึงลักษณะหรือคุณสมบัติของสินค้านั้นโดยตรงหรือไม่เป็นเสียงโดยธรรมชาติของสินค้านั้นหรือเสียงที่ไม่ได้เกิดจากการทำงานของสินค้านั้น

2.   ไม่ต้องห้ามตามกฎหมาย

3.   ไม่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้า (เสียง) ที่บุคคลอื่นได้จดทะเบียนไว้แล้ว

ส่วนวิธีการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเสียงก็เป็นไปตามกฎกระทรวงฉบับที่ 5 (พ.ศ. 2560) ออกตามความในพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2559 ซึ่งกฎกระทรวงดังกล่าวประกาศเมื่อวันที่ 1 กันยายน 2560 นี่เอง ท่านผู้อ่านสามารถเข้าไปศึกษาโดยละเอียดได้ตามกฎกระทรวงที่แนบมา

The post เครื่องหมายการค้าเสียง appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.