บทจารึกคำจีนในภาพนี้ ใช้ภาษาจีนโบราณ เขียนเป็นแถวตามแนวดิ่ง เริ่มจากอักษรตัวบนแถวขวาสุด เรียงลงไปด้านล่าง ต่อด้วยอักษรตัวบนของแถวด้านซ้ายถัดไปเรียงลงไปด้านล่าง ทีละแถวจากแถวขวาสุดไปจนถึงแถวซ้ายสุดจนจบข้อความ  บทจารึกนี้ เขียนบนกระดาษสำหรับเขียนอักษรจีน โดยใช้หมึกและพู่กันจีน เป็นของขวัญที่ คุณธวัชชัย ถาวรธวัช บริษัทแหลมทองสหการจำกัด ลูกค้ามอบให้ธรรมนิติ เนื่องในโอกาสที่ คุณ ไพศาล พืชมงคล กรรมการผู้จัดการ (ในสมัยนั้น) จัดงานเปิดอาคารสำนักงานใหญ่ บริษัทธรรมนิติจำกัด ที่สำนักงานวัดพระยายัง อาคารเลขที่ ๑๐๐๐/๒๘-๓๐ ถนนพระรามหกตัดใหม่ แขวงถนนเพชรบุรี เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร เมื่อประมาณปี พศ.๒๕๒๔

คำแปลอักษรจีนบนภาพ

“ เนื่องในโอกาสเปิดสำนักงานทนายความธรรมนิติ คุณไพศาลเป็นผู้อำนวยการ

ภูเขา..ไม่สำคัญที่ความสูง หากมีเซียนสถิตอยู่..ชื่อเสียงก็ระบือ

แม่น้ำ..ไม่สำคัญที่ความลึก หากมีมังกรอยู่..แม่น้ำก็ศักดิ์สิทธิ์

บ้านน้อยนี้..ซอมซ่อ มีเพียงคุณธรรมข้าเลื่องลือ

ตะไคร่น้ำคลุมชานบ้าน หญ้าเขียวสดส่องม่านเขียว

ในเสียงสนทนาเป็นผู้รู้ คนไปมาหาสู่ไร้ความเขลา

ดีดพิณไร้สิ่งประดับ อ่านคัมภีร์ล้ำค่า

ไร้เสียงปี่กลอง..ระคายหู ไร้หนังสือทางการ..หนักสมอง

หนันหยัง มีกระท่อมขงเบ้ง ซีสู่ มีศาลาจื่อหวิน*

ซูเว่จาง บริษัทแหลมทองสหการจำกัด ”

คำอธิบายเพิ่มเติม 

* จื่อหวิน คือ หยางจื่อหวิน (扬子云) เป็นชื่อปราชญ์จีนโบราณ มีชีวิตอยู่ระหว่างปีที่ 53 ถึงปีที่ 18 ก่อนคริสต์ศักราช เป็นชาวเมืองซีสู่ ในยุคสมัยก่อนจิ๋นซีฮ่องเต้

ศาลาจื่อหวินคือ บ้านพักของหยางจื่อหวิน  ชีสู่ คือ ชื่อเมืองที่เขาอยู่  หนันหยัง คือ ชื่อเมืองที่ขงเบ้งอยู่

บทจารึกคำจีนบทนี้ ชื่อ  陋室铭 แปลว่า “จารึกเรือนซอมซ่อ ” เขียนโดย หลิว หวี่ ซี ( 刘禹锡, ) เป็นปราชญ์จีนในสมัยราชวงศ์ถัง มีชีวิตอยู่ระหว่างปี คศ. 772－842

ผู้เขียนภู่กันจีนบนภาพ ได้ตัดวรรคสุดท้ายของบทจารึกเดิมออก สันนิษฐานว่า อาจเกิดจากพื้นที่เขียนในภาพไม่เพียงพอที่จะเขียนข้อความทั้งหมดบนกระดาษ

วรรคสุดท้ายที่ถูกตัดออก คือ “孔子云：何陋之有?” แปลว่า “ ขงจื่อว่า มันจะซอมซ่อ ได้อย่างไร?”

มาดูบท “จารึกเรือนซอมซ่อ” ที่มีข้อความเดิมครบ ตามภาพด้านล่างนี้กันครับ

คำอธิบายเพิ่มเติม  

อักษรจีนในบท “จารึกเรือนซอมซ่อ” ตามภาพด้านบนนี้ เป็นภาษาจีนสมัยใหม่ ใช้แบบตัวอักษรจีนชื่อ  อักษรสิงซู（行书）กึ่งหวัด ที่เขียนและอ่านแบบภาษาสมัยใหม่ เหมือนภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ คือเริ่มจากตัวอักษรซ้ายสุดของบรรทัดแรก เรียงตามตัวอักษรไปตามแนวเส้นบรรทัด จากด้านซ้ายไปด้านขวา ต่อด้วยตัวอักษรตัวซ้ายสุดของบรรทัดถัดไปเรียงไปทางด้านขวาตามแนวเส้นบรรทัด จนจบบรรทัด เรียงจากบรรทัดบนลงไปบรรทัดล่าง ทีละบรรทัด จนจบข้อความ

ความเป็นมาของบทจารึก  

หลิวหวี่ซี เคยรับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจการแผ่นดิน เขาต่อต้านการฉ้อราษฎร์บังหลวงของขุนนาง จึงถูกลดตำแหน่งให้ไปเป็นผู้พิพากษาเมืองเหอโจว

เจ้าเมืองเหอโจว รู้ว่า เขาถูกลดตำแหน่งและถูกย้ายมา จึงกลั่นแกล้ง ไม่จัดที่พักให้เหมาะสมกับตำแหน่งของเขา ซึ่งปกติต้องเป็นเรือนใหญ่มีสามหอสามห้อง แต่กลับจัดให้เขาไปพักบ้านเล็กๆด้านทิศใต้ของตัวเมือง หันหน้าไปยังแม่น้ำ เขาไม่ว่าอะไรกลับยินดี เขียนบทกวีติดไว้หน้าบ้านเป็นข้อความว่า “หันสู่ลำน้ำ ดูใบเรือขาว ตัวอยู่เหอโจว คิดโต้แย้ง”  (“面对大江观白帆，身在和州思争辩。)

เจ้าเมืองเหอโจวรู้เข้าก็โกรธ สั่งให้ย้ายที่พักของเขาไปแถวประตูด้านทิศเหนือ ลดขนาดบ้านพักลงครึ่งหนึ่ง บ้านใหม่อยู่ริมแม่น้ำเต๋อเซิ่ง มีต้นหลิวห้อยระย้า หลิวหวี่ซี ไม่ว่าอะไร เขียนกลอนติดไว้ที่หน้าประตูอีกว่า “หลิวระย้าย้อยริมน้ำ คนอยู่ลี่หยัง ใจอยู่กรุง” (“垂柳青青江水边，人在历阳心在京。”)

เจ้าเมืองเหอโจวเห็นเขายังสุขใจ สั่งให้ย้ายที่พักอีกครั้ง ไปอยู่แถวกลางเมือง เป็นกระท่อมเล็กๆ ที่มีเพียงเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว

ในเวลาครึ่งปี ถูกย้ายที่พักสามรอบ คราวนี้เขาเริ่มขุ่นเคือง จึงเขียนบทจารึกเรือนซอมซ่อ (陋室铭) นี้  และมอบให้คนสลักลงบนแผ่นหิน ตั้งไว้หน้าบ้าน บอกความใจซื่อมือสะอาดของตนเอง ชี้ว่า สรรพสิ่งอย่าดูเพียงแค่รูปแบบภายนอก แต่ควรต้องดูเนื้อหาแท้จริงที่อยู่ข้างใน แม้บ้านเรือนอาจจะซอมซ่อ แต่ผู้อยู่ในบ้านคือปราชญ์ ขงจื่อจึงว่า “มันจะซอมซ่อได้อย่างไร?”

จารึกคำจีนบทนี้ สะท้อนการกลั่นแกล้งคนดีในระบบราชการจีนที่เป็นปัญหาดำรงอยู่ตลอดมา เป็นจารึกคำจีนโบราณที่มีชื่อเสียงมากบทหนึ่ง แพร่หลายในหมู่ชาวจีนทั่วไป รวมถึงชาวจีนโพ้นทะเลในประเทศต่างๆทั่วโลกตลอดมา ตราบจนถึงทุกวันนี้

เส้นทางของภาพจารึกคำจีน กับ พัฒนาการของธรรมนิติ

ตอนแรกภาพจารึกคำจีนนี้ได้ติดตั้งอยู่ที่บริเวณรับแขก สำนักงานวัดพระยายังของบริษัท ธรรมนิติจำกัด ตั้งแต่ พศ.๒๕๒๔ จนถึงต้นปี พศ.๒๕๓๗ ต่อมา ธรรมนิติ ได้ปฏิรูปองค์กรให้ก้าวหน้าตามยุคสมัย โดยแปรรูปเป็น บริษัท ธรรมนิติ จำกัด (มหาชน) เป็นบริษัทแม่ (Holding Company) ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทในเครือที่ประกอบกิจการกฎหมาย กิจการสอบบัญชี (รวมกิจการตรวจสอบภายใน) กิจการทำบัญชี กิจการฝึกอบรมสัมมนา และกิจการสำนักพิมพ์ และได้ย้ายที่ทำการจากสำนักงานวัดพระยายังไปที่สำนักงานบางโพ และ สำนักงานประชาชื่น ในปัจจุบัน ตามลำดับ

ต้นปี พศ.๒๕๓๗ บริษัทสำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด ได้ย้ายที่ทำการจากสำนักงานวัดพระยายัง ไปที่สำนักงานวิทยุ ชั้น ๔ อาคารนายเลิศทาวเวอร์ ภาพจารึกคำจีนนี้ ได้ย้ายไปติดตั้งที่หน้าสำนักงานวิทยุ ตั้งแต่ปี พศ.๒๕๓๗ ถึงต้นปี พศ.๒๕๖๐ ต่อมา สำนักกฎหมายธรรมนิติได้ย้ายที่ทำการจากอาคารนายเลิศทาวเวอร์ ไปที่อาคารภักดี  ภาพจารึกคำจีนจึงได้ติดตั้งอยู่ที่บริเวณรับแขกด้านหน้าของ สำนักกฎหมายธรรมนิติ  ชั้น ๒  อาคารภักดี ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ตั้งแต่ต้นปี พศ.๒๕๖๐ จนถึงปัจจุบัน

หมายเหตุ บทความนี้บางส่วนและตอนความเป็นมา เรียบเรียงจากภาพ ข้อความและงานแปลของ คุณ วิภาดา กิตติโกวิท เรื่อง จารึกเรือนซอมซ่อ ที่เฟสบุ๊ค (FacebooK) ส่วนตัว โดยได้รับอนุญาตจากผู้เขียนแล้ว

(แก้ไขปรับปรุงล่าสุดเมื่อ ๑๒ มีนาคม ๒๕๖๒)

The post ตำนานภาพบทจารึกคำจีน หน้าสำนักกฎหมายธรรมนิติ appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

 (ภาพจาก เว็บทำเนียบรัฐบาล )

กระทรวงการคลังเสนอว่า

               1. เนื่องจาก พรบ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 39) พ.ศ. 2557 กำหนดให้ยกเลิกมาตรา 42 (14) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งเป็นการยกเลิกการยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาสำหรับเงินส่วนแบ่งกำไรจากการประกอบกิจการของห้างหุ้นส่วนสามัญหรือคณะบุคคลฯ ทำให้ผู้เป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนสามัญหรือบุคคลในคณะบุคคลฯ จะต้องนำเงินได้สำหรับเงินส่วนแบ่งของกำไรมารวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ซึ่งมีผลกระทบต่อห้างหุ้นส่วนสามัญหรือคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคลบางส่วนที่มิได้มีเจตนาร่วมกันประกอบกิจการ ดังนี้

                  1.1 การให้เช่าอสังหาริมทรัพย์ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์รวมที่ได้มาโดยทางมรดก หรือที่ได้รับจากการให้โดยเสน่หา ผู้เป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนสามัญหรือบุคคลในคณะบุคคลฯ มิได้มีความประสงค์ที่จะเข้าร่วมกันเพื่อประกอบกิจการตั้งแต่แรกเริ่ม

                  1.2 การเปิดบัญชีเงินฝากร่วมกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างเครือญาติส่วนใหญ่ เป็นไปเพื่อความสะดวกในการเบิกเงิน ถอนเงิน หรือเพื่อชำระค่าสาธารณูปโภค รวมถึงการเปิดบัญชีร่วมกันในกรณีอื่นๆ ที่มิได้มีความประสงค์ที่จะเข้าร่วมประกอบกิจการ เช่น การเปิดบัญชีเงินสดย่อยของนิสิตมหาวิทยาลัย เป็นต้น

              2. เพื่อเป็นการบรรเทาภาระภาษีให้แก่ผู้เป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนสามัญหรือบุคคลในคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคล จึงสมควรกำหนดให้เงินส่วนแบ่งของกำไรจากเงินได้ดังกล่าว เป็นเงินได้พึงประเมินที่ได้รับการยกเว้น ไม่ต้องนำมารวมคำนวณภาษีเงินได้ ครม.จึงมีมติเห็นชอบให้กระทรวงการคลัง ออกกฎกระทรวง ดังนี้ 

               1. ให้ยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาสำหรับเงินได้ ดังต่อไปนี้

                  1.1 เงินส่วนแบ่งของกำไรจากห้างหุ้นส่วนสามัญหรือคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคล ซึ่งเป็นเงินได้จากการให้เช่าอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นกรรมสิทธิ์รวมอันได้มาโดยทางมรดกหรือได้รับมาจากการให้โดยเสน่หา ซึ่งต้องเสียภาษีเงินได้ตามส่วน 2 หมวด 3 ลักษณะ 2 แห่งประมวลรัษฎากร

                  1.2 เงินส่วนแบ่งของกำไรจากห้างหุ้นส่วนสามัญหรือคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคลซึ่งเป็นดอกเบี้ยเงินฝาก และถูกหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย ทั้งนี้ เฉพาะกรณีที่ผู้มีเงินได้ดังกล่าวไม่ขอรับเงินภาษีที่ถูกหักไว้คืน หรือไม่ขอเครดิตเงินภาษีที่ถูกหักไว้ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน

               2. ให้กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับสำหรับเงินได้พึงประเมินประจำปี พ.ศ. 2558 เป็นต้นไป

ข้อสังเกตุ การที่รัฐยกเลิกมาตรา 42 (14) แห่งประมวลรัษฎากร เป็นการยกเลิกการยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา สำหรับเงินส่วนแบ่งกำไรจากการประกอบกิจการของห้างหุ้นส่วนสามัญหรือคณะบุคคล ทำให้ผู้เป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนสามัญหรือบุคคลในคณะบุคคลฯ ต้องนำเงินได้สำหรับเงินส่วนแบ่งของกำไรมารวมคำนวณกับเงินได้พึงประเมินประเภทอื่นๆ เพื่อเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา เป็นการเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา 2 ครั้งจากเงินได้พึงประเมินจำนวนเดียวกัน จึงเป็นการเก็บภาษีซ้ำซ้อน ( Double Taxation)  ที่ขัดกับหลักความเป็นธรรมในการเก็บและเสียภาษี ทั้งยังขัดแย้งกับ หลักนิติธรรม ที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยรับรองตลอดมา 

ครั้งนี้ รัฐยกเว้นไม่เก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาซ้ำซ้อน เฉพาะ 2 กรณี คือ เงินได้จากการให้เช่าอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นกรรมสิทธิ์รวมอันได้มาโดยทางมรดกหรือได้รับมาจากการให้โดยเสน่หา และเงินได้จากดอกเบี้ยเงินฝากซึ่งมิได้ประสงค์ร่วมกันประกอบกิจการ เป็นเงินได้ที่ถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายแล้วและผู้ถูกหักไม่ได้ขอภาษีคืนหรือไม่ได้ขอเครดิตภาษี เป็นการแก้ไขความผิดพลาดในอดีตให้ถูกต้อง เป็นการยกเลิกการเก็บภาษีซ้ำซ้อนสำหรับ 2 กรณีดังกล่าว แต่นอกจาก 2 กรณีดังกล่าว ยังมีการเก็บภาษีซ้ำซ้อนอื่ๆ อีกมาก ที่เป็นผลมาจากการยกเลิกมาตรา 42 (14) แห่งประมวลรัษฎากร ดังนั้น  รัฐจึงควรที่จะพิจารณายกเลิกการเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาซ้ำซ้อนซึ่งเกิดจากเหตุเดียวกันที่เหลือโดยเร็วต่อไป 

ที่มา เว็บทำเนียบรัฐบาล  

The post ยกเว้นภาษีเงินได้สำหรับเงินส่วนแบ่งกำไรจากคณะบุคคลประเภทค่าเช่าอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวและค่าดอกเบี้ยเงินฝาก appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

( ภาพจากเว็บ กระทรวงศึกษาธิการ )

พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการสนับสนุนทางการเงินแก่การก่อการร้าย(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติเครื่องสำอาง พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการศาลยุติธรรม (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง(ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างกิจการรถไฟฟ้า โครงการรถไฟฟ้าสายสีเขียว ช่วงแบริ่ง – สมุทรปราการ ในท้องที่อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติการผังเมือง (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ ๒๔) พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ ๒๗) พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชกฤษฎีกาการทบทวนความเหมาะสมของกฎหมาย พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยปริญญาในสาขาวิชา อักษรย่อสำหรับสาขาวิชา ครุยวิทยฐานะ เข็มวิทยฐานะ และครุยประจำตำแหน่งของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชกฤษฎีกาแบ่งส่วนราชการและกำหนดหน้าที่ของส่วนราชการกองทัพบกกองทัพไทย กระทรวงกลาโหม (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๘

พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตอำนาจศาลมณฑลทหาร พ.ศ. ๒๕๕๘

กฎกระทรวงกำหนดหน้าที่และเขตพื้นที่ของมณฑลทหารบก พ.ศ. ๒๕๕๘

เปิดดูทุกฉบับที่ เว็บราชกิจจานุเบกษา

ที่มา มติชน 

The post 8 กย.2558 รัฐบาลประกาศใช้บังคับพระราชบัญญัติ พระราชกฤษฎีกาและกฎกระทรวงใหม่รวม 16 ฉบับ appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

( ภาพนายกฯ จากเว็บ ทำเนียบรัฐบาล 8 กย.25558 )

มาตรการทางภาษี 2 ประการ มีรายละเอียด ดังนี้ 

1. ลดอัตราภาษีเงินได้นิติบุคคลสำหรับผู้ประกอบการขนาดเล็กและขนาดกลาง (เอสเอ็มอี ) ที่มีกำไรสุทธิตั้งแต่ 300,001 บาทขึ้นไป  จากเดิมร้อยละ 15 และ 20 ของกำไรสุทธิ เป็น ร้อยละ 10 ของกำไรสุทธิ เป็นเวลา 2 รอบระยะเวลาบัญชีต่อเนื่องกัน สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีที่เริ่มในหรือหลังวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2558 จนถึงรอบระยะเวลาบัญชีวันที่ 31 ธันวาคม 2559 เพื่อบรรเทาภาระภาษีให้แก่ผู้ประกอบการ SMEs และเพิ่มขีดความสามารถของ SMEs ให้สามารถแข่งขันกับผู้ประกอบการรายใหญ่ได้ 

2. มาตรการภาษีเพื่อส่งเสริมผู้ประกอบการรายใหม่ (New Start-up) โดยการยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคลสำหรับผู้ประกอบการขนาดเล็กและขนาดกลาง (เอสเอ็มอี ) ที่ประกอบกิจการที่จดทะเบียนพาณิชย์ระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม 2558 ถึง 31 ธันวาคม 2559 เป็นเวลา 5 รอบระยะเวลาบัญชีต่อเนื่องกัน โดยผู้ประกอบการขนาดเล็กและขนาดกลาง (เอสเอ็มอี ) ที่จะได้รับสิทธิยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคล ต้องมีคุณสมบัติ ดังนี้

(1) เป็นผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมเป้าหมายหลักที่มีศักยภาพขับเคลื่อนเศรษฐกิจ (New Engine of Growth) เช่น กลุ่มสินค้าเกษตรแปรรูป เทคโนโลยีและนวัตกรรมขั้นสูง ดิจิตอล และการวิจัยและพัฒนา เป็นต้น
(2) จะต้องจดแจ้งการขอใช้สิทธิกับกรมสรรพากร
(3) ต้องไม่ใช้สิทธิยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคลตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมการลงทุน ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน
(4) ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขอื่นที่อธิบดีกรมสรรพากรประกาศกำหนด

นอกจากนี้ คณะรัฐมนตรี ยัง มีมติเห็นชอบตามข้อเสนอของกระทรวงการคลัง ให้ออก มาตราการทางการเงินอีก 3 ประการ เพื่อสนับสนุนผู้ประกอบการขนาดเล็กและขนาดกลาง (เอสเอ็มอี ) ดังนี้

1. โครงการสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำเพื่อเป็นเงินทุนหมุนเวียนให้แก่ผู้ประกอบการ SMEs ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อบรรเทาปัญหาการเข้าถึงแหล่งเงินทุนของผู้ประกอบการ SMEs ช่วยเสริมสภาพคล่องให้ SMEs ที่มีปัญหาขาดสภาพคล่องสามารถประคองตัวให้อยู่รอดและสามารถดำเนินธุรกิจต่อ ไปได้ในภาวะเศรษฐกิจซบเซา โดยกำหนดให้ธนาคารออมสินให้สินเชื่อดอกเบี้ยต่ำแก่ธนาคารพาณิชย์และสถาบัน การเงินเฉพาะกิจที่อัตราร้อยละ 0.1 ต่อปี และธนาคารพาณิชย์และสถาบันการเงินเฉพาะกิจที่เข้าร่วมโครงการฯ ให้สินเชื่อแก่ผู้ประกอบการในอัตราร้อยละ 4 ต่อปี ระยะเวลาให้สินเชื่อ 7 ปี วงเงินรวม 100,000 ล้านบาท และรัฐบาลจะชดเชยส่วนต่างอัตราดอกเบี้ยให้กับธนาคารออมสิน โดยผู้ประกอบการสามารถยื่นขอสินเชื่อภายใน 31 ธันวาคม 2558

ทั้งนี้ ธนาคารออมสินยังมีโครงการสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำแก่ผู้ประกอบการขนาดเล็กและขนาดกลาง (เอสเอ็มอี ) โดยใช้วงเงินจากโครงการนี้ ได้แก่

1) โครงการสินเชื่อเพื่อช่วยเหลือชาวประมง “ประมงไทยก้าวไกลสู่สากล”

2) โครงการสินเชื่อ SMEs เพิ่มประสิทธิภาพการผลิตและการประหยัดพลังงาน

3) โครงการสินเชื่อ SMEs เพื่อธุรกิจท่องเที่ยวและบริการ

4) โครงการสินเชื่อ SMEs เพื่อผู้รับเหมางานภาครัฐ และ

5) โครงการสินเชื่อ SMEs เพื่อเสริมสภาพคล่อง

2. การปรับปรุงหลักเกณฑ์และเงื่อนไขการค้ำประกันสินเชื่อโครงการค้ำประกันสินเชื่อในลักษณะ Portfolio Guarantee Scheme (PGS-5) ผ่านบรรษัทประกันสินเชื่ออุตสาหกรรมขนาดย่อม (บสย.) เพื่อช่วยให้ SMEs ที่ขาดหลักประกันในการกู้ยืมเข้าถึงแหล่งเงินได้มากขึ้น มีวงเงินค้ำประกัน 100,000 ล้านบาท วงเงินค้ำประกันต่อราย SMEs สูงสุดไม่เกิน 40 ล้านบาท ระยะเวลาการค้ำประกัน 7 ปี โดย บสย. จ่ายค่าประกันชดเชยความเสียหายไม่เกินร้อยละ 30 ของภาระค้ำประกัน และคิดอัตราค่าธรรมเนียมร้อยละ 1.75 โดยรัฐบาลจ่ายค่าธรรมเนียมแทนผู้ประกอบการในปีแรก และจ่ายค่าธรรมเนียมแทนผู้ประกอบการในอัตราร้อยละ 1.25 ในปีที่ 2 ร้อยละ 0.75 ในปีที่ 3 และร้อยละ 0.25 ในปีที่ 4 โดยผู้ประกอบการสามารถรับคำขอค้ำประกันได้ถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2559

3. มาตรการสนับสนุนผู้ประกอบการขนาดเล็กและขนาดกลาง (เอสเอ็มอี )  ผ่านการร่วมลงทุนในระยะเริ่มต้น (Start-up) ที่มีศักยภาพสูง โดยความร่วมมือของธนาคารออมสิน ธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย (ธพว.) และธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน) ในการจัดตั้งกองทุนร่วมลงทุนแห่งละ 2,000 ล้านบาท รวมเป็นเงิน 6,000 ล้านบาท เพื่อเป็นแหล่งเงินทุนอีกทางหนึ่งสำหรับผู้ประกอบการขนาดเล็กและขนาดกลาง (เอสเอ็มอี )ที่มีศักยภาพให้สามารถเติบโตได้ต่อไป

ทั้งนี้ ผลของมาตรการการเงินจะส่งผลให้ SMEs มีเงินทุนหมุนเวียนเพื่อดำเนินธุรกิจได้ต่อเนื่องจำนวน 60,000 ราย (วงเงินสินเชื่อ SMEs เฉลี่ยต่อรายอยู่ที่ 3.3 ล้านบาท) สามารถรักษาสภาพการจ้างงานได้ประมาณ 240,000 คน (เฉลี่ย 4 คนต่อราย) และส่งผลให้มีเม็ดเงินเข้าสู่ระบบทันที ก่อให้เกิดการหมุนเวียนทางเศรษฐกิจ โดยคาดว่าจะสามารถสร้างเงินทุนหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจได้ประมาณ 1.94 ล้านล้านบาท (ใช้ค่าเฉลี่ย Multiplier Effect ที่ 9.7 เท่า ของวงเงินโครงการ) ช่วยให้ SMEs มีความเข้มแข็งและเป็นตัวจักรสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทยต่อไป ส่วนมาตรการภาษีจะช่วยลดภาระต้นทุนทางภาษีให้แก่ผู้ประกอบการ SMEs เพื่อให้สามารถดำเนินธุรกิจได้อย่างมีศักยภาพ และช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทยต่อไป

ที่มา ประชาชาติธุรกิจ 

The post ครม.มีมติออกมาตรการทางภาษีและมาตราการทางการเงิน ช่วยเหลือเอสเอ็มอี appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

( ภาพ liviing will โดย Ave Rara )

คดีนี้ แพทย์กลุ่มหนึ่งนำโดย นพ. ฐาปนวงศ์ ตั้งอุไรวรรณ นางอรพรรณ์ เมธาดิลกกุล และนางเชิดชู อริยศรีวัฒนา ได้ร่วมกันฟ้อง นส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี และ นายวิทยา บูรณศิริ รมว.กระทรวงสาธารณสุข ในขณะนั้นต่อศาลปกครองสูงสุด ขอให้ศาลพิพากษาให้ยกเลิกกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการดำเนินการตามหนังสือแสดงเจตนาไม่ประสงค์จะรับบริการทางสาธารณสุขที่เป็นไปเพียงเพื่อยืดการตายในวาระสุดท้าย หรือ เพื่อยุติการทรมาณจากการเจ็บป่วย พศ.2550 ที่ออกตามมาตรา 12 วรรคสอง ของ พรบ.สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550

โดยผู้ฟ้องคดีอ้างว่า หลักการของกฎกระทรวงดังกล่าวคือ การุณยฆาต (mercy killing หรือ euthanasia) คือการปล่อยให้ผู้ป่วยตายโดยโดยการงดเว้นไม่รักษา หรืองดเว้นไม่ใช้เครื่องมืออุปกรณ์ทางการแพทย์ในการรักษา เพื่อยุติชีวิตของคน จึงขัดต่อจรรยาบรรณของแพทย์ ที่ห้ามแพทย์หยุดการรักษาผู้ป่วย และขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน ซึ่งเป็นหลักกฎหมายทั่วไป ทั้งกฎกระทรวงพิพาทออกเกินจากขอบเขตอำนาจของกฎหมายและไม่ชอบด้วยกฎหมาย

มาตรา 12 ของ พ.ร.บ.สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550 บัญญัติว่า

“มาตรา ๑๒ บุคคลมีสิทธิทำหนังสือแสดงเจตนาไม่ประสงค์จะรับบริการสาธารณสุขที่เป็นไปเพียงเพื่อยืดการตายในวาระสุดท้ายของชีวิตตน หรือเพื่อยุติการทรมานจากการเจ็บป่วยได้

การดำเนินการตามหนังสือแสดงเจตนาตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

เมื่อผู้ประกอบวิชาชีพด้านสาธารณสุขได้ปฏิบัติตามเจตนาของบุคคลตามวรรคหนึ่งแล้ว มิให้ถือว่าการกระทำนั้นเป็นความผิดและให้พ้นจากความรับผิดทั้งปวง

บุคคลมีสิทธิทำหนังสือแสดงเจตนาไม่ประสงค์จะรับบริการสาธารณสุขที่เป็นไปเพื่อยืดการตายในวาระสุดท้ายของชีวิตตน หรือเพื่อยุติการทรมานจากการเจ็บป่วยได้ ”

ศาลปกครองสูงสุดพิพากษาว่า กฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการดำเนินการตามหนังสือแสดงเจตนาไม่ประสงค์จะรับบริการทางสาธารณสุขที่เป็นไปเพียงเพื่อยืดการตายในวาระสุดท้าย หรือ เพื่อยุติการทรมาณจากการเจ็บป่วย พศ.2550 ที่ออกตามมาตรา 12 วรรคสอง ของ พรบ.สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550 ชอบด้วยรัฐธรรมนูญและกฎหมาย จึงให้ยกคำฟ้องของแพทย์กลุ่มดังกล่าว โดยมีข้อวินิจฉัยที่สำคัญ ดังนี้

1. กฎกระทรวงฯพิพาท ได้ออกตามกระบวนการ หลักการและวิธีการที่ถูกต้องครบถ้วนตามขั้นตอนของรัฐธรรมนูญ (พศ.2550)และกฎหมาย โดยได้รับฟังความคิดเห็นจากสภาวิชาชีพ องค์กรต่างๆและประชาชนอย่างทั่วถึงก่อนดำเนินการแล้ว

2. การทำหนังสือแสดงเจตนาปฏิเสธการรักษาพยาบาลฯ เป็นการใช้สิทธิเลือกที่จะมีชีวิตอยู่ หรือ เลือกที่จะไม่มีชีวิต ซึ่งเป็นสิทธิและเสรีภาพในชีวิตและร่างกายของบุคคลที่รัฐธรรมนูญ (พศ.2550) มาตรา 32 ได้รับรองไว้

3. หนังสือแสดงเจตนาปฏิเสธการรักษาพยาบาลฯ เป็นการแสดงเจตนาไว้ล่วงหน้าเพื่อประกาศให้สาธารณชนทราบความประสงค์ของผู้ป่วยว่า จะใช้สิทธิอย่างไร

หากใช้สิทธิเลือกที่จะปฏิเสธการรักษาจากแพทย์ในช่วงระยะสุดท้าย เพื่อที่จะได้ตายตามธรรมชาติ เพื่อมิให้ยื้อความตายอย่างสิ้นหวัง หรือทำให้ผู้นั้นต้องทรมานจากการเจ็บป่วยอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆที่หากไม่มีบริการสาธารณสุข ที่เป็นไปเพียงเพื่อยืดการตายในระยะสุดท้ายของชีวิต หรือเพื่อยุติการทรมานจากการเจ็บป่วยแล้ว ผู้นั้นควรจะตายอย่างธรรมชาติ

หนังสือแสดงเจตนาปฏิเสธการรักษาพยาบาลฯ จึงเป็นการใช้สิทธิที่ชอบด้วยกฎหมาย ไม่ขัดต่อศีลธรรมอันดีและความสงบเรียบร้อยของประชาชน ดังนั้น กฎกระทรวงตามคำฟ้องที่ให้สิทธิผู้ป่วยที่จะปฏิเสธการรักษาจากแพทย์ จึงชอบด้วยกฎหมาย สามารถใช้บังคับได้ โดยแพทย์ต้องเคารพการตัดสินใจของผู้ทำหนังสือแสดงเจตนาฯดังกล่าว

4.กฎกระทรวงฯพิพาทได้กำหนดองค์ประกอบสำคัญคือ

1.หนังสือแสดงเจตนาฯต้องครบถ้วนสมบูรณ์

2.แพทย์ไม่มีอำนาจหน้าที่ในการทำให้ผู้ทำหนังสือแสดงเจตนาฯถึงแก่ความตายด้วยวิธีการใดๆ

3. ผู้ทำหนังสือแสดงเจตนาฯยังต้องได้รับการดูแลแบบประคับประคองต่อไป

4. ผู้ทำหนังสือแสดงเจตนาฯต้องมีภาวะตามที่กฎกระทรวงฯกำหนดเช่น ป่วยหนักในวาระสุดท้าย หรือ ทรมาณจากการเจ็บป่วยที่ไม่อาจรักษาได้ เป็นต้น

5.แพทย์ที่รับผิดชอบมีอำนาจหน้าที่ในการวินิจฉัยพยกรณ์โรคตามมาตรฐาน ทางการแพทย์

6. ผู้ทำหนังสือแสดงเจตนาฯต้องการตายอย่างธรรมชาติ

กฎกระทรวงฯพิพาท ไม่ใช่การปล่อยให้ผู้ป่วยตายโดยงดเว้นไม่ให้การรักษา หรือ การใช้ยาหรืออุปกรณ์ทางการแพทย์บางอย่างเพื่อยุติชีวิตผู้ป่วย แม้ว่าเป็นการทำตามหนังสือแสดงเจตนาฯของผู้ป่วยก็ตาม ทั้งแพทย์ไม่มีอำนาจหน้าที่ทำตามหนังสือแสดงเจตนาฯที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และหากทำตาม ก็เป็นความผิดและอาจต้องรับผิดตามกฎหมาย โดย แพทย์ไม่อาจอ้างมาตรา 12 วรรคสอง แห่ง พรบ.สุขภาพแห่งชาติ พศ.2550 มาอ้างเพื่อยกเว้นความผิดในการเร่งการตายหรือทำให้ตายได้

แพทย์ไม่มีอำนาจหน้าที่ชักชวน โน้มน้าวจูงใจ หรือทำให้ผู้ป่วยทำหนังสือแสดงเจตนาปฏิเสธการรักษา เพราะอาจเป็นความผิดตามกฎหมายอาญา ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา กฎหมายนี้มิได้รับรองให้แพทย์หรือบุคคลใด มีสิทธิฆ่าคนอื่น โดยอ้างความเมตตากรุณา ที่เรียกว่า “การุณยฆาต หรือปรานีฆาต” ( euthanasia” or “mercy killing)  โดยการทำให้บุคคลตายโดยเจตนาด้วยวิธีการที่ทำให้ตายโดยไม่เจ็บปวด ตายโดยเร็ว หรือตายอย่างสะดวก เช่น การใช้ยาหรืออุปกรณ์ทางการแพทย์บางอย่างเพื่อยุติชีวิตผู้ป่วยเพื่อระงับความเจ็บปวดอย่างสาหัส ในกรณีที่บุคคลนั้นป่วยเป็นโรคร้ายแรงไม่มีวิธีรักษา

ในการสัมมนาเรื่อง “การให้สิทธิการตายกับผู้ป่วย” ศ.นพ.วิฑูรย์ อึ๊งประพันธ์ ที่ปรึกษาศูนย์กฎหมายสุขภาพและจริยศาสตร์ บอกว่า หลักการของ “หนังสือแสดงเจตนาปฏิเสธการรักษาของผู้ป่วยระยะสุดท้าย (Living will) เป็นการแสดงเจตนาไว้ล่วงหน้า ซึ่งจะช่วยให้แพทย์ปฏิบัติได้ถูกต้องมีหลักการ เห็นว่า วิวัฒนาการทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการแพทย์สมัยใหม่ที่มีเครื่องมือช่วยยืดชีวิตผู้ป่วย บางครั้งทำให้ผู้ป่วยตกอยู่ในภาวะที่เรียกว่า “ฟื้นก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ลง” กล่าวคือ ผู้ป่วยจะต้องอาศัยเครื่องช่วยหายใจเพื่อจะได้รับออกซิเจนอยู่ตลอดเวลา ขณะที่ผู้ป่วยอาจจะไม่มีความรู้สึกตัว หรือมีเพียงเล็กน้อยจนไม่มีโอกาสกลับมาเป็นปกติได้ การช่วยชีวิตแบบดังกล่าวทำให้ความเป็นมนุษย์ของผู้ป่วยลดลง ผู้ป่วยจึงควรมีสิทธิที่จะตายโดยปฏิเสธการรักษาดังกล่าวได้ เพื่อให้กระบวนการตายมีสภาพเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง..สิทธิที่จะตายจึงเป็นสิทธิตามธรรมชาติ  มนุษย์สามารถกำหนดว่าตนเองจะใช้สิทธิที่จะมีชีวิตอยู่ (the right to life) หรือสิทธิที่จะตาย (the right to die) ได้ตามความประสงค์ของแต่ละคน เป็นการยอมรับสิทธิในการเป็นเจ้าของร่างกายตนเองของมนุษย์ รวมทั้งความมีอิสระในการตัดสินโชคชะตาของตนเอง (the right to self-determination) สิทธิที่จะตายจึงแฝงเป็นส่วนหนึ่งของความเป็นอิสระเสรีของมนุษย์นั่นเอง สิทธิที่จะการตาย ถือเป็นเรื่องใหม่ในสังคมไทย แต่ในต่างประเทศมีมานานแล้ว สำหรับเมืองไทยที่ถกเถียงเรื่องนี้มีความชัดเจนมากขึ้นหลังมีคำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดออกมา สิทธินี้มีมาตั้งแต่ ปี 2550  แต่ผ่านมา 8 ปี ปรากฏว่าคนไทยใช้สิทธินี้ไม่ถึง 1 เปอร์เซ็นต์ เนื่องจากไม่รู้ถึงสิทธิดังกล่าว”

สำหรับผู้สนใจศึกษาเพิ่มเติม แหล่งข้อมูลอ้างอิง

1 คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ ฟ 11/2558 ฉบับสมบูรณ์  ที่มา สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.)

2. สรุปย่อคำพิพากษาคดีหมายเลขแดงที่ ฟ.11/2558 วันที่ 18 มิถุนายน 2558 ที่มา ข่าวสำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.)

3. การูณยฆาต วิกีพีเดีย 

4. การุณยฆาต เป็นศัพท์ทางนิติศาสตร์ (euthanasia; mercy killing) ส่วน ปรานีฆาต เป็นศัพท์ทางแพทยศาสตร์ [1] หรือ แพทยานุเคราะหฆาต (physician-assisted suicide) ที่มา ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน

5. พรบ.สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550 ฉบับสำนักงานกฤษฎีกาได้ ไฟล์ pdf

6. ข่าวอ้างอิง คมชัดลึก  ไทยรัฐ  ข่าวสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองสุขภาพแห่งชาติ 

The post รายงานพิเศษ : คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดครั้งประวัติศาสตร์ รับรองสิทธิของผู้ป่วยระยะสุดท้ายในการปฏิเสธการรักษาพยาบาล โดยการทำหนังสือแสดงเจตนาล่วงหน้า (living will) appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

(ภาพจาก มติชน)

นอกจากนี้ ยังได้มติแต่งตั้งตำแหน่งสำคัญอื่น ๆ ดังนี้ 

 แต่งตั้ง 1.นายชาติชาย อัครวิบูลย์ ประธานแผนกคดีผู้บริโภคในศาลฎีกา 2.นางพฤษภา พนมยันตร์ ประธานแผนกคดีเยาวชนในศาลฎีกา 3.นายธนฤกษ์ นิติเศรณี ประธานแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองในศาลฎีกา และ 4.นายวิรุฬห์ แสงเทียน ประธานแผนกคดีพาณิชย์และเศรษฐกิจในศาลฎีกา ขึ้นเป็น รองประธานศาลฎีกา 

แต่งตั้ง นายชีพ จุลมนต์ รองประธานศาลฎีกาที่มีอาวุโสลำดับที่ 5 ได้ขึ้นเป็น รองประธานศาลฎีกาอาวุโสสูงสุดลำดับที่ 1 , นายวิรัช ชินวินิจกุล รองประธานศาลฎีกาอาวุโสลำดับที่ 6 ขึ้นเป็น รองประธานศาลฎีกาอาวุโสลำดับที่ 2 ส่วนนายชาติชาย , นางพฤษภา , นายธนฤกษ์ และนายวิรุฬห์ เป็นรองประธานศาลฎีกา อาวุโสลำดับที่ 3-6 ตามลำดับ

แต่งตั้ง นายศิริชัย วัฒนโยธิน รองประธานศาลฎีกา ลำดับที่ 4 เป็น ประธานศาลอุทธรณ์ แต่งตั้ง นายเกษม เกษมปัญญา ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา เป็น ประธานแผนกคดีพาณิชย์และเศรษฐกิจในศาลฎีกา , นายปริญญา ดีผดุง ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา เป็น ประธานแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศในศาลฎีกา , นายโสภณ โรจน์อนนท์ ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา เป็นประธานแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองในศาลฎีกา , นายวิชัย เอื้ออังคณากุล ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา เป็น ประธานแผนกคดีแรงงานในศาลฎีกา , นายพรเทพ อัมพรกลิ่นแก้ว ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา เป็น ประธานแผนกคดีผู้บริโภคในศาลฎีกา และนายพิศล พิรุณ ประธานศาลอุทธรณ์ภาค 1 เป็น ประธานแผนกคดีเยาวชนในศาลฎีกา

โดยการแต่งตั้งโยกย้ายและสับเปลี่ยนตำแหน่งทั้งหมดดังกล่าว ให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 ต.ค.นี้ เป็นต้นไป

ที่มา คมชัดลึก 

The post ก.ต. มีมติเอกฉันท์ตั้งนายวีระพล ตั้งสุวรรณเป็นประธานศาลฎีกา ตั้งนายศิริชัย วัฒนโยธินเป็นประธานศาลอุทธรณ์ตั้งแต่ 1 ตค.2558 เป็นต้นไป appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

(ภาพชาวบ้านประท้วงเหมืองแร่โปแตซ จาก ประชาไท )

เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้คือ การดําเนินคดีแบบกลุ่มเป็นกระบวนการดําเนินคดี ที่เพิ่มประสิทธิภาพในการอํานวยความยุติธรรมต่อประชาชน เนื่องจากเป็นวิธีการที่สามารถคุ้มครองผู้เสียหายจํานวนมากได้ในการดําเนินคดีเพียงคดีเดียว สามารถอํานวยความยุติธรรมให้แก่ผู้เสียหายที่ไม่มีความสามารถฟ้องคดีเพื่อเยียวยาความเสียหายด้วยตนเองหรือผู้เสียหายที่ได้รับความเสียหายจํานวนเพียงเล็กน้อย เช่น คดีที่ผู้บริโภคได้รับความเสียหาย

การดําเนินคดีแบบกลุ่ม จึงเป็นมาตรการที่สร้างความเข้มแข็งให้แก่ประชาชนผู้ด้อยโอกาสในสังคม เป็นวิธีการที่ประหยัดเวลาและค่าใช้จ่าย ลดความซ้ำซ้อนในการฟ้องคดีและป้องกันการขัดแย้งกันของคําพิพากษา เป็นมาตรการในการลดปริมาณคดีที่จะขึ้นสู่ศาลได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกทางหนึ่ง จึงจำเป็นต้องแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเพื่อกําหนดกระบวนพิจารณาแบบกลุ่มขึ้น

พรบ.การดำเนินคดีแบบกลุ่มนี้ได้กำหนดหลักเกณฑ์ เงื่อนไขและวิธีการในการดำเนินคดีแบบกลุ่มไว้โดยเฉพาะ โดยคดีประเภทที่อาจใช้วิธีพิจารณาแบบกลุ่มได้เป็นคดีที่มีสมาชิกกลุ่มจํานวนมาก คือ 

(๑) คดีละเมิด (๒) คดีผิดสัญญา (๓) คดีเรียกร้องสิทธิตามกฎหมายต่างๆ เช่น กฎหมายเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม การคุ้มครองผู้บริโภค แรงงาน หลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ การแข่งขันทางการค้า ( ม. ๒๒๒/๘ )

กฎหมายนี้ได้กำหนดวิธีการพิจารณาคดีที่ทันสมัยหลายอย่าง ทำนองเดียวกับวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค วิธีพิจารณาคดีปกครอง เช่น การใช้วิธีพิจารณาแบบไต่สวน การให้อำนาจศาลในการเรียกพยานหลักฐานจากผู้เกี่ยวข้องเข้ามาในคดี คำร้องขอดำเนินคดีแบบกลุ่มต้องได้รับอนุญาตจากศาล เมื่อได้รับอนุญาตแล้ว หากจะถอนฟ้องก็ต้องได้รับอนุยาตจากศาลด้วย การใช้บันทึกคำพยาน ฯลฯ โดยผลคำพิพากษาคดีแบบกลุ่มสามารถใช้กับสมาชิกทั้งกลุ่ม แม้เป็นบุคคลนอกคดี ซึ่งเป็นการยกเว้นหลักทั่วไปที่ว่า “คำพิพากษาผูกพันเฉพาะคู่ความในคดี”

บทมาตราที่น่าสนใจ เช่น 

มาตรา ๒๒๒/๑  “กลุ่มบุคคล” หมายความว่า บุคคลหลายคนที่มีสิทธิอย่างเดียวกันอันเนื่องมาจากข้อเท็จจริงและหลักกฎหมายเดียวกัน และมีลักษณะเฉพาะของกลุ่มเหมือนกัน แม้ว่าจะมีลักษณะของความเสียหายที่แตกต่างกันก็ตาม

“การดําเนินคดีแบบกลุ่ม” หมายความว่า การดําเนินคดีที่ศาลอนุญาตให้เสนอคําฟ้องต่อศาลเพื่อให้ศาลมีคําพิพากษาแสดงสิทธิของโจทก์และสมาชิกกลุ่ม 

มาตรา ๒๒๒/๙ ในการร้องขอให้ดําเนินคดีแบบกลุ่มให้โจทก์ยื่นคําร้องต่อศาลพร้อมกับคําฟ้องเริ่มคดี เพื่อขอให้ดําเนินคดีแบบกลุ่มได้ตามบทบัญญัติแห่งหมวดนี้ คําร้องขอให้ดําเนินคดีแบบกลุ่มตามวรรคหนึ่ง โจทก์ต้องแสดงเหตุตามสมควรที่ศาลจะอนุญาตให้ดําเนินคดีแบบกลุ่ม

มาตรา ๒๒๒/๒๘ เมื่อศาลมีคําสั่งอนุญาตให้ดําเนินคดีแบบกลุ่มแล้วโจทก์จะถอนคําฟ้องไม่ได้ เว้นแต่ศาลจะอนุญาต ในกรณีที่จําเลยยื่นคําให้การแล้ว ห้ามไม่ให้ศาลอนุญาตให้ถอนฟ้องโดยมิได้ฟังจําเลยก่อน

มาตรา ๒๒๒/๓๕ คําพิพากษาของศาลมีผลเป็นการผูกพันคู่ความและสมาชิกกลุ่มและในกรณี ที่ศาลมีคําพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ให้โจทก์หรือทนายความฝ่ายโจทก์มีอํานาจดําเนินการบังคับคดี แทนโจทก์และสมาชิกกลุ่ม

มาตรา ๒๒๒/๓๘ ในกรณีที่ศาลมีคําพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ให้ศาลมีอํานาจกําหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการปฏิบัติตามคําพิพากษา โดยจะกําหนดไว้ในคําพิพากษาหรือโดยคําสั่ง ในภายหลังก็ได้ และในระหว่างการบังคับคดี ให้ศาลมีอํานาจออกคําบังคับเพิ่มเติมเพื่อให้เป็นไปตาม คําพิพากษาได้ตามที่เห็นสมควร

มาตรา ๒๒๒/๔๕ ให้คู่ความมีสิทธิอุทธรณ์และฎีกาคําพิพากษาหรือคําสั่งของศาล โดยไม่นํา ข้อจํากัดสิทธิเรื่องทุนทรัพย์ของการอุทธรณ์และฎีกาในข้อเท็จจริงมาใช้บังคับ

มาตรา ๒๒๒/๔๖ สมาชิกกลุ่มไม่มีสิทธิอุทธรณ์และฎีกาคําพิพากษาหรือคําสั่งของศาล ยกเว้น ในกรณีตามมาตรา ๒๒๒/๔๒

ดู พรบ.ฉบับเต็มได้ตามลิ้งด้านล่าง

The post กฎหมายการดำเนินคดีแบบกลุ่มประกาศในราชกิจจานุเบิกษาแล้ว จะใช้บังคับในวันที่ 4 ธันวาคม 2558 appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

( ที่มาของภาพ Chris Potter )

1.นิยาม “ผู้ทวงถามหนี้” ได้แก่ เจ้าหนี้ซึ่งเป็นผู้ให้สินเชื่อ ผู้ประกอบธุรกิจตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองผู้บริโภค ผู้จัดให้มีการเล่นการพนันเป็นปกติธุระตามกฎหมายว่าด้วยการพนันและเจ้าหนี้อื่น ซึ่งมีสิทธิรับชําระหนี้อันเกิดจากการกระทําที่เป็นทางการค้าปกติหรือเป็นปกติธุระของเจ้าหนี้ ทั้งนี้ ไม่ว่าหนี้ดังกล่าวจะชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ก็ตาม และให้หมายความรวมถึง ผู้รับมอบอํานาจจากเจ้าหนี้ดังกล่าว ผู้รับมอบอํานาจช่วงในการทวงถามหนี้ ผู้ประกอบธุรกิจทวงถามหนี้และผู้รับมอบอํานาจจากผู้ประกอบธุรกิจทวงถามหนี้ด้วย และ “ธุรกิจทวงถามหนี้” คือ การรับจ้างทวงถามหนี้ไม่ว่าโดยตรงหรือโดยอ้อมเป็นปกติธุระ แต่ไม่รวมถึงการทวงถามหนี้ของทนายความซึ่งกระทําแทนลูกความของตน (มาตรา 3)

2. กำหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจทวงถามหนี้จะ ต้องจดทะเบียนการประกอบธุรกิจต่อนายทะเบียน ตามที่กฎกระทรวงกําหนด หากผู้ประกอบธุรกิจทวงถามหนี้เป็นทนายความหรือสํานักงานทนายความให้คณะกรรมการสภาทนายความทําหน้าที่นายทะเบียนรับจดทะเบียน (มาตรา 5-6)

3 ห้ามทวงถามหนี้กับบุคคลอื่น เว้นแต่เป็นบุคคลที่ลูกหนี้ได้ระบุไว้ รวมทั้งกำหนดวิธีติดต่อสอบถามข้อมูลลูกหนี้จากบุคคลอื่น (มาตรา 8)

4. กำหนดข้อปฏิบัติในการทวงถามหนี้ตามที่กฏหมายนี้กำหนด เช่น สถานที่ติดต่อ เวลาในการติดต่อ จํานวนครั้งที่ติดต่อ  ให้ผู้ทวงถามหนี้แจ้งชื่อตัวและชื่อสกุล หรือชื่อหน่วยงานของตนและของเจ้าหนี้ จํานวนหนี้ และ หลักฐานการมอบอํานาจ (ถ้ามี) (มาตรา 9)

5. ห้ามทวงถามหนี้โดยการใช้ความรุนแรง หรือใช้วิธีที่ไม่เหมาะสม เช่น

(1) การข่มขู่ การใช้ความรุนแรง หรือการกระทําอื่นใดที่ทําให้เกิดความเสียหายแก่ร่างกายชื่อเสียง หรือทรัพย์สินของลูกหนี้หรือผู้อื่น
(2) การใช้วาจาหรือภาษาที่เป็นการดูหมิ่นลูกหนี้หรือผู้อื่น
(3) การแจ้งหรือเปิดเผยเกี่ยวกับความเป็นหนี้ของลูกหนี้ให้แก่ผู้อื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับการทวงถามหนี้เว้นแต่เป็นกรณีตามมาตรา 8 วรรคสอง
(4) การติดต่อลูกหนี้โดยไปรษณียบัตร เอกสารเปิดผนึก โทรสาร หรือสิ่งอื่นใดที่สื่อให้ทราบว่าเป็นการทวงถามหนี้อย่างชัดเจน เว้นแต่กรณีการบอกกล่าวบังคับจํานองด้วยวิธีการประกาศหนังสือพิมพ์ซึ่งเจ้าหนี้ไม่สามารถติดต่อลูกหนี้โดยวิธีการอื่น หรือกรณีอื่นใดตามที่คณะกรรมการประกาศกําหนด
(5) การใช้ข้อความ เครื่องหมาย สัญลักษณ์ หรือชื่อทางธุรกิจของผู้ทวงถามหนี้บนซองจดหมายในการติดต่อลูกหนี้ที่ทําให้เข้าใจได้ว่าเป็นการติดต่อเพื่อการทวงถามหนี้ เว้นแต่ชื่อทางธุรกิจของผู้ทวงถามหนี้ไม่ได้สื่อให้ทราบได้ว่าเป็นผู้ประกอบธุรกิจทวงถามหน
(6) การทวงถามหนี้ที่ไม่เหมาะสมในลักษณะอื่นตามที่คณะกรรมการประกศกําหนด
ความใน (5) มิให้นํามาใช้บังคับกับการทวงถามหนี้เป็นหนังสือเพื่อจะใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาล (มาตรา 11)

6. ห้ามผู้ทวงถามหนี้กระทําการทวงถามหนี้ในลักษณะที่เป็นเท็จ หรือทําให้เกิดความเข้าใจผิด เช่น แสดงหรือการใช้ข้อความ เครื่องหมาย สัญลักษณ์ หรือเครื่องแบบที่ทําให้เข้าใจว่าเป็นการกระทําของศาล เจ้าหน้าที่ของรัฐ หรือหน่วยงานของรัฐ หรือทนายความ สํานักงานทนายความ หรือสํานักงานกฎหมาย เป็นต้น (มาตรา 12)

7. ห้ามทวงถามหนี้ในลักษณะที่ไม่เป็นธรรม เช่น เรียกเก็บค่าธรรมเนียมหรือค่าใช้จ่ายใดๆ เกินกว่าอัตราที่คณะกรรมการประกาศกําหนด เสนอหรือจูงใจให้ลูกหนี้ออกเช็คทั้งที่รู้อยู่ว่าลูกหนี้อยู่ในฐานะที่ไม่     สามารถชําระหนี้ได้  (มาตรา 13)

8. ห้ามเจ้าหน้าที่ของรัฐประกอบธุรกิจทวงถามหนี้ ทวงถามหนี้หรือสนับสนุนการทวงถามหนี้ ซึ่งไม่ใช่หนี้ของตน หรือของสามี หรือภริยา หรือบุพการี หรือผู้สืบสันดาน เว้นแต่มีอํานาจทวงหนี้ได้ตามกฎหมาย (มาตรา 14)

9. ให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่งเรียกว่า “คณะกรรมการกํากับการทวงถามหนี้” มีอํานาจหน้าที่ในการกํากับดูแลการทวงถามหนี้ของผู้ทวงถามหนี้ (มาตรา 15)

10.การฝ่าฝืนคำสั่งของคณะกรรมการกํากับการทวงถามหนี้ ที่ออกคำสั่งตามกฎหมายหมายนี้ อาจถูกลงโทษปรับทางปกครองและถูกเพิกถอนการจดทะเบียนเป็นผู้ประกอบธุรกิจทวงถามหนี้ (มาตรา 34-38) และ การฝ่าฝืนต่อกฎหมายนี้ อาจต้องรับผิดทางอาญา ซึ่งมีทั้งโทษจำคุกและปรับ (มาตรา 39-45) 

ข้อมูลเพิ่มเติม ดู พรบ.ฉบับประกาศในราชกิจจานุเบกษา และรายงานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างพระราชบัญญัติการทวงถามหนี้ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ ได้ตามลิ้งด้านล่างนี้

The post พรบ.การทวงถามหนี้ พศ.2558 ประกาศในราชกิจจานุเบกษาโดยมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 2 กย.ศกนี้ appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

( ภาพป้ายสัญญลักษณ์ความเท่าเทียมกันทางเพศ ที่มา openDemocracy )

พรบ.นี้ได้กำหนดให้  “การเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศ” หมายความว่า การกระทําหรือไม่กระทําการใดอันเป็นการแบ่งแยก กีดกัน หรือจํากัดสิทธิประโยชน์ใด ๆ ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม โดยปราศจากความชอบธรรม เพราะเหตุที่บุคคลนั้นเป็นเพศชายหรือเพศหญิง หรือมีการแสดงออกที่แตกต่างจากเพศโดยกําเนิด (มาตรา 3)

โดยให้มี “คณะกรรมการส่งเสริมความเท่าเทียมระหว่างเพศ”เรียกโดยย่อว่า  “คณะกรรมการ สทพ.”  ให้มีคณะกรรมการวินิจฉัยการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศ เรียกโดยย่อว่า “คณะกรรมการ วลพ.” ให้มีกรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว และ กองทุนส่งเสริมความเท่าเทียมระหว่างเพศ

พรบ.นี้บัญญัติว่า “การกําหนดนโยบาย กฎ ระเบียบ ประกาศ มาตรการ โครงการ หรือวิธีปฏิบัติของหน่วยงานของรัฐ องค์กรเอกชน หรือบุคคลใดในลักษณะที่เป็นการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศจะกระทํามิได้
การดําเนินการตามวรรคหนึ่ง เพื่อขจัดอุปสรรคหรือส่งเสริมให้บุคคลสามารถใช้สิทธิและเสรีภาพได้เช่นเดียวกับบุคคลอื่น หรือเพื่อคุ้มครองสวัสดิภาพและความปลอดภัย หรือการปฏิบัติตามหลักการทางศาสนา หรือเพื่อความมั่นคงของประเทศ ย่อมไม่ถือเป็นการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศ” (ม.17)

โดย ” บุคคลใดเห็นว่าตนได้รับหรือจะได้รับความเสียหายจากการกระทําในลักษณะที่เป็นการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศ และมิใช่เป็นเรื่องที่มีการฟ้องร้องเป็นคดีอยู่ในศาลหรือที่ศาลพิพากษาหรือมีคําสั่งเด็ดขาดแล้ว ให้มีสิทธิยื่นคําร้องต่อคณะกรรมการ วลพ. เพื่อพิจารณาวินิจฉัยว่า มีการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศหรือไม่ คําวินิจฉัยของคณะกรรมการ วลพ. ให้เป็นที่สุด ทั้งนี้ หลักเกณฑ์และวิธีการในการยื่นคําร้อง การพิจารณา และการวินิจฉัยให้เป็นไปตามระเบียบที่รัฐมนตรีกําหนดโดยคําแนะนําของคณะกรรมการ สทพ.

การร้องขอตามวรรคหนึ่ง ไม่เป็นการตัดสิทธิผู้ร้องในอันที่จะฟ้องเรียกค่าเสียหายฐานละเมิดต่อศาลที่มีเขตอํานาจ โดยให้ศาลมีอํานาจกําหนดค่าเสียหายอย่างอื่นอันมิใช่ตัวเงินให้แก่บุคคลซึ่งถูกเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศได้ และหากการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศนั้นเป็นการกระทําโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง ศาลจะกําหนดค่าเสียหายในเชิงลงโทษให้แก่บุคคลซึ่งถูกเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศไม่เกินสี่เท่าของค่าเสียหายที่แท้จริงด้วยก็ได้

การใช้สิทธิตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสอง บุคคลซึ่งถูกเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศอาจขอให้องค์กรที่เกี่ยวข้องเป็นผู้ยื่นคําร้องหรือฟ้องคดีแทนได้
การฟ้องคดีตามวรรคสอง ให้ฟ้องภายในระยะเวลาสองปีนับแต่วันที่คณะกรรมการ วลพ.มีคําวินิจฉัย หรือนับแต่วันที่ศาลปกครองมีคําพิพากษาถึงที่สุด แล้วแต่กรณี ” (ม.18)

ผู้ใดเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมระหว่างเพศโดยไม่เป็นธรรม มีโทษทั้งจำคุกและปรับ

ดูรายละเอียด พรบ.พรบ.ความเท่าเทียมระหว่างเพศ พศ.2558 ทีประกาศราชกิจจานุเบกษา

The post พรบ.ความเท่าเทียมระหว่างเพศ พศ.2558 ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว โดยใช้บังคับในอีก 180 วัน appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

(เครดิตภาพจาก Suriyan Tonghnueid )

โดยศาลปกครองสูงสุดได้พิพากษาว่า โรงไฟฟ้าแม่เมาะ จ.ลำปาง ปล่อยก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์เกินกว่ามาตรฐานที่กฎหมายกำหนด ทำให้ชาวบ้าน อ.แม่เมาะหลายรายล้มป่วยและเสียชีวิต จึงพิพากษาให้ กฟผ.ชดใช้ค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยให้แก่ชาวบ้านผู้ฟ้องคดีทั้ง 131 ราย รายละ 10,00 บาท ถึง 246,000 บาทรวมรวมเป็นเงินประมาณ 25 ล้าน ภายใน 30-60 วัน

นางมะลิวรรณ นาควิโรจน์ ประธานเครือข่ายสิทธิผู้ป่วยแม่เมาะ กล่าวว่า พอใจในคำตัดสินของศาล แม้ว่าบางคนจะได้ค่าเยียวยาน้อยไปหน่อยก็ตาม ซึ่งเราได้ต่อสู้มาด้วยระยะเวลาที่ยาวนานถึง 11 ปี ตั้งแต่ปี 2546 จนถึงปัจจุบัน อย่างน้อยก็ได้พิสูจน์ให้สาธารณชนได้รู้ว่า พวกเราได้รับผลกระทบจริง ต่อจากนี้ไป ชุมชนแม่เมาะจะเป็นต้นแบบให้ชุมชนอื่นๆในสังคมไทยที่จะต้องลุกขึ้นต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเอง และกรณีดังกล่าว จะเป็นตัวอย่างให้ กฟผ.ต้องระมัดระวังในการผลิตไฟฟ้าจากถ่านหินต่อไป

ข้อพิจารณา 

1.คดีนี้เป็นคดีสิ่งแวดล้อมที่ยุติว่า กฟผ.ผลิตไฟฟ้าจากถ่านหินโดยละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติในการป้องกันมลพิษ ทำให้โรงไฟฟ้าแม่เมาะปล่อยก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์เกินกว่ามาตรฐานที่กฎหมายกำหนด ซึ่ง กฟผ.สามารถคาดการณ์ได้ล่วงหน้าและป้องกันไม่ให้เกิดขึ้นได้ แต่หาได้ทำไม่ จึงมิใช่ เหตุสุดวิสัย ตาม มาตรา 8 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ แต่ถือเป็น การละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ

2.คดีนี้ ศาลฯฟังพยานผู้เชี่ยวชาญที่เบิกความว่า ก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์หากได้รับนานๆ อาจส่งผลกระทบต่อสุขภาพ จึงน่าเชื่อว่า ผู้ฟ้องคดีที่ป่วยเป็นโรคทางเดินหายใจ และโรคปอดระคายเคืองในช่วงเวลาดังกล่าว เป็นเพราะได้รับผลกระทบจากการได้รับก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่ปล่อยออกมาเกินมาตรฐาน จากโรงไฟฟ้าแม่เมาะของ กฟผ.ผู้ถูกฟ้องที่ 7 ซึ่งเป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครอง “แหล่งมลพิษ” นั้น ตาม พรบ.ส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ.2535 มาตรา 96 ที่บัญญัติว่า

“ แหล่งกำเนิดมลพิษใดก่อให้เกิดหรือเป็นแหล่งกำเนิดของการรั่วไหลหรือแพร่กระจายของมลพิษ อันเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตราย แก่ชีวิต ร่างกายหรือสุขภาพอนามัย หรือเป็นเหตุให้ทรัพย์สินของผู้อื่นหรือของรัฐเสียหายด้วยประการใด ๆ เจ้าของหรือผู้ครอบครองแหล่งกำเนิดมลพิษนั้น มีหน้าที่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนหรือค่าเสียหายเพื่อการนั้น ไม่ว่าการรั่วไหลหรือแพร่กระจายของมลพิษนั้น จะเกิดจากการกระทำโดยจงใจหรือ ประมาทเลินเล่อของเจ้าของหรือผู้ครอบครองแหล่งกำเนิดมลพิษหรือไม่ก็ตาม เว้นแต่ในกรณีที่พิสูจน์ได้ว่ามลพิษเช่นว่านั้นเกิดจาก
 (1) เหตุสุดวิสัยหรือการสงคราม
 (2) การกระทำตามคำสั่งของรัฐบาลหรือเจ้าพนักงานของรัฐ
 (3) การกระทำหรือละเว้นการกระทำของผู้ที่ได้รับอันตรายหรือ ความเสียหายเองหรือของบุคคลอื่น ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบโดยตรงหรือโดยอ้อม ในการรั่วไหลหรือการแพร่กระจายของมลพิษนั้น
 ค่าสินไหมทดแทนหรือค่าเสียหาย ซึ่งเจ้าของหรือผู้ครอบครองแหล่ง กำเนิดมลพิษมีหน้าที่ต้องรับผิดตามวรรคหนึ่ง หมายความรวมถึงค่าใช้จ่ายทั้งหมด ที่ทางราชการต้องรับภาระจ่ายจริงในการขจัดมลพิษที่เกิดขึ้นนั้นด้วย“

3.ค่าสินไหมทดแทนหรือค่าเสียหายตามมาตรา 96 วรรคสอง แห่ง พรบ.ส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ.2535 มิได้มีความหมายเฉพาะค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่ทางราชการต้องรับภาระจ่ายจริงในการขจัดมลพิษที่เกิดขึ้น เท่านั้น แต่ยังหมายถึง ค่าสินไหมทดแทนหรือค่าเสียหายต่อชีวิต ร่างกาย สุขภาพ อนามัย หรือทรัพย์สินของผู้เสียหาย ที่ได้รับหรือเกิดจากแหล่งกำเนิดมลพิษด้วย เช่น ค่าเสื่อมสมรรถภาพ สุขภาพ อนามัย ความสูญเสียด้านจิตใจ เป็นต้น 

4.คดีนี้แม้ศาลฯจะพิจารณากำหนดค่าเสียหายโดยคำนึงถึงพฤติการณ์ เพื่อให้ผู้ถูกฟ้องคดีระมัดระวังมิให้มีการแพร่กระจายของมลพิษจนเป็นเหตุให้มีผู้ได้รับอันตรายหรือเสียหาย และเพื่อป้องปรามมิให้ผู้ถูกฟ้องคดีกระทำผิดเช่นเดิมอีก แต่การกำหนดค่าเสียหายให้แก่ชาวบ้านผู้ฟ้องคดีรายละ 1200 บาทต่อครั้ง คิดเป็นค่าเสียหายรวมเพียงรายละ 10,000 บาท ถึง 246,000 บาท ก็น่าคิดว่า เป็นจำนวนค่าเสียหายที่ต่ำหรือน้อยเกินไปหรือไม่ เมื่อเทียบกับค่ารักษาพยาบาลและคุณค่าทางเศรษฐกิจของชีวิตชาวบ้านคนหนึ่งๆ 

5. คดีนี้ ใช้เวลาในการพิจารณาคดียาวนานถึง 11 ปี น่าจะถือได้ว่า ใช้เวลานานเกินไป ตามภาษิตกฎหมายที่ว่า “ความยุติธรรมที่ล่าช้าคือความไม่ยุติธรรม” – ( justice delayed is justice denied ) แสดงถึงปัญหาความไม่มีประสิทธิภาพของกระบวนการยุติธรรมที่ควรต้องได้รับการปฏิรูปแก้ไขอย่างเร่งด่วนต่อไป

อ้างอิง 

1.สรุปคำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดจากสำนักงานศาลปกครอง 

2.คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุด ฉบับสมบูรณ์

3.ข่าวไทยรัฐ

4. พรบ.ส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ.2535 ฉบับสำนักงานกฤษฎีกา 

The post ศาลปกครองสูงสุดพิพากษาให้การไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ จ่ายค่าเสียหาย 25 ล้านบาทแก่ชาวบ้าน 131 ราย appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.