ความเสี่ยงในการให้เครดิตสินค้า

1. ความเสี่ยงด้านเครดิต (Credit Risk)

ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่ลูกค้าไม่สามารถชำระหนี้ตามกำหนดเวลาหรือชำระไม่ครบถ้วน อาจเกิดจากปัญหาทางการเงินของลูกค้า การเปลี่ยนแปลงสภาพเศรษฐกิจ หรือเหตุการณ์ไม่คาดคิด

2. ความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk)

การเปลี่ยนแปลงของสภาวะตลาด อัตราดอกเบี้ย อัตราแลกเปลี่ยน หรือราคาสินค้าที่อาจส่งผลต่อความสามารถในการชำระหนี้ของลูกค้า

3. ความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงาน (Operational Risk)

ความเสี่ยงที่เกิดจากการบริหารจัดการที่ไม่เหมาะสม ระบบควบคุมภายในที่อ่อนแอ หรือการขาดข้อมูลที่เพียงพอในการประเมินลูกค้า

ประเภทของการประกันความเสี่ยง

1. ประกันเครดิตการค้า (Trade Credit Insurance)

ประกันภัยที่คุ้มครองความเสียหายจากการที่ลูกค้าไม่สามารถชำระหนี้การค้าได้ มีความคุ้มครองทั้งกรณีล้มละลายและกรณีผิดนัดชำระหนี้

2. ประกันการส่งออก (Export Credit Insurance)

ประกันภัยสำหรับผู้ส่งออกที่คุ้มครองความเสี่ยงจากการค้าระหว่างประเทศ รวมถึงความเสี่ยงทางการเมือง ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน และความเสี่ยงจากการไม่ได้รับอนุญาตนำเงินออกนอกประเทศ

3. การประกันตนเอง (Self-Insurance)

การสำรองเงินหรือสินทรัพย์เพื่อรองรับความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น โดยไม่พึ่งพาบริษัทประกันภัย

ประโยชน์ของการประกันความเสี่ยง

1. ปกป้องกระแสเงินสด

การประกันภัยช่วยให้ธุรกิจได้รับเงินทดแทนเมื่อเกิดความเสียหายจากการที่ลูกค้าไม่ชำระหนี้ ทำให้กระแสเงินสดของธุรกิจมีเสถียรภาพมากขึ้น

2. เพิ่มความมั่นใจในการขยายธุรกิจ

การมีประกันภัยทำให้ธุรกิจกล้าขยายการให้สินเชื่อแก่ลูกค้าใหม่หรือเพิ่มวงเงินให้กับลูกค้าเก่า

3. ช่วยในการเข้าถึงแหล่งเงินทุน

สถาบันการเงินมักให้ดอกเบี้ยที่ดีกว่าแก่ธุรกิจที่มีการประกันความเสี่ยงที่เหมาะสม

4. ปรับปรุงการบริหารความเสี่ยง

บริษัทประกันภัยจะช่วยประเมินและให้คำแนะนำเกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงของลูกค้า

หลักการในการเลือกประกันความเสี่ยง

1. ประเมินความเสี่ยงที่แท้จริง

วิเคราะห์ประเภทของลูกค้า ขนาดของการให้เครดิต และลักษณะของธุรกิจเพื่อเลือกประกันที่เหมาะสม

2. พิจารณาต้นทุนและผลประโยชน์

เปรียบเทียบค่าเบี้ยประกันกับความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น และประโยชน์ที่จะได้รับ

3. ศึกษาเงื่อนไขการประกัน

ทำความเข้าใจเงื่อนไขการคุ้มครอง ข้อยกเว้น และกระบวนการเคลมให้ชัดเจน

4. เลือกบริษัทประกันที่มีความน่าเชื่อถือ

พิจารณาความมั่นคงทางการเงิน ประสบการณ์ และชื่อเสียงของบริษัทประกัน

ข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

1. พระราชบัญญัติประกันภัย พ.ศ. 2535

กำหนดกรอบการดำเนินธุรกิจประกันภัย การกำกับดูแล และการคุ้มครองผู้เอาประกันภัย

2. พระราชบัญญัติการค้าระหว่างประเทศ

สำหรับการประกันเครดิตในการส่งออก รวมถึงการสนับสนุนจากภาครัฐ

3. พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483

กำหนดสิทธิของเจ้าหนี้ในกรณีที่ลูกหนี้ล้มละลาย

ข้อแนะนำในการปฏิบัติ

1. จัดทำนโยบายการให้เครดิตที่ชัดเจน

กำหนดเกณฑ์การประเมินลูกค้า วงเงินสูงสุด และระยะเวลาการให้เครดิต

2. ติดตามและประเมินลูกค้าอย่างสม่ำเสมอ

จัดทำระบบติดตามการชำระหนี้และประเมินฐานะการเงินของลูกค้าเป็นระยะ

3. กระจายความเสี่ยง

หลีกเลี่ยงการให้เครดิตกับลูกค้ารายใหญ่เพียงไม่กี่ราย แต่ควรกระจายให้กับลูกค้าหลากหลายรายและหลากหลายธุรกิจ

4. จัดทำสัญญาที่ครอบคลุม

ร่างสัญญาการค้าให้มีเงื่อนไขที่ปกป้องสิทธิของตนเอง รวมถึงการกำหนดหลักประกันที่เหมาะสม

สรุป

     การให้เครดิตสินค้าเป็นกลยุทธ์ทางการตลาดที่สำคัญ แต่ต้องมาพร้อมกับการบริหารความเสี่ยงที่เหมาะสม การประกันความเสี่ยงเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการปกป้องธุรกิจจากความเสียหายที่ไม่คาดคิด ผู้ประกอบการควรพิจารณาการประกันภัยอย่างรอบคอบ โดยคำนึงถึงลักษณะของธุรกิจ ความเสี่ยงที่เผชิญ และงบประมาณที่มีอยู่

     การลงทุนในการประกันความเสี่ยงไม่ได้เป็นเพียงค่าใช้จ่าย แต่เป็นการลงทุนเพื่อความมั่นคงและความยั่งยืนของธุรกิจในระยะยาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาวะเศรษฐกิจที่มีความผันผวนสูงเช่นปัจจุบัน

The post การให้เครดิตสินค้า ที่ควรมีการประกันความเสี่ยง appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

(1) สิทธิของเจ้าของที่ดินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

     เจ้าของที่ดินมีสิทธิใช้ประโยชน์และจัดการทรัพย์สินของตนได้ แต่ต้องไม่ใช้สิทธินั้นในลักษณะที่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น หากการขุดดินของเพื่อนบ้านทำให้ที่ดินหรือสิ่งปลูกสร้างของเราพังทลายหรือเสียหาย การขุดดินดังกล่าวจึงถือเป็นการทำละเมิด ซึ่งต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหาย เราสามารถเรียกให้เจ้าของที่ดินที่ทำการขุดดินหยุดดำเนินการได้หากการขุดดินดังกล่าวส่งผลกระทบต่อสิ่งปลูกสร้างในที่ดินของเราได้

(2) การขออนุญาตขุดดินและการป้องกันความเสียหาย

     การขุดดินโดยมีความลึกจากระดับพื้นดินเกิน 3 เมตร หรือมีพื้นที่ปากบ่อเกิน 10,000 ตารางเมตร หรือมีความลึกหรือพื้นที่ตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นประกาศกำหนดนั้น ผู้ดำเนินการขุดดินจะต้องแจ้งขออนุญาตต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น โดยก่อนทำการขุดดินต้องมีการเว้นระยะห่างจากที่ดินข้างเคียง หรือที่สาธารณะเป็นระยะไม่น้อยกว่า 2 เท่าของลึกบ่อดินที่จะทำการขุด ยกเว้นในกรณีที่ได้มีการจัดการป้องกันความเสียหายตามหลักวิศวกรรมโดยวิศวกรสาขาโยธาแล้ว ตามมาตรา 17 และ 24 ตามพระราชบัญญัติการขุดดินและถมดิน พ.ศ. 2543 จึงจะสามารถขุดดินโดยเว้นระยะห่างน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดได้

     หากการขุดดินดังกล่าวนั้นมีความลึกเกิน 20 เมตรจากระดับพื้นดินจะต้องมีมาตรการป้องกันอันตรายและติดตั้งอุปกรณ์สำหรับวัดการเคลื่อนตัวของดินขณะทำการขุดดิน พร้อมมีแบบแปลน รายประกอบแบบแปลน และรายการคำนวณของวิศวกร สาขาโยธา ระดับวุฒิวิศวกร เพื่อป้องกันอันตรายและความเสียหายต่อทรัพย์สิน เช่น ก่อสร้างกำแพงกันดินป้องกันการพังทลายของดินที่อยู่ข้างเคียง เป็นต้น ดังนั้นการขุดดินเว้นระยะห่างน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดสามารถทำได้แต่ต้องมีมาตรการป้องกันตามหลักวิศวกรรม ซึ่งการป้องกันการพังทลายของดินนั้น หากผู้ดำเนินการขุดดินฝ่าฝืนเจ้าพนักงานมีอำนาจสั่งระงับหรือสั่งแก้ไขได้ในกรณีที่ผู้ดำเนินการขุดดินไม่ดำเนินการตามพระราชบัญญัติขุดและถมดิน พ.ศ. 2543 และกฎกระทรวงกำหนดมาตรการป้องการพังทลายของดินหรือสิ่งปลูกสร้างในการถมดินหรือถมดิน พ.ศ. 2548 และการกระทำดังกล่าวก็จะกลายเป็นความผิดตามกฎหมายซึ่งมีโทษในทางอาญา

     สำหรับการขุดดินที่ไม่จำเป็นต้องแจ้งเจ้าพนักงานท้องถิ่นกฎหมายกำหนดไว้เพียง 2 กรณีเท่านั้น คือ การขุดดินโดยมีความลึกจากระดับพื้นดินไม่เกิน 3 เมตร หรือมีพื้นที่ปากบ่อไม่เกิน 10,000 ตารางเมตร และการขุดบ่อน้ำใช้ที่มีพื้นปากบ่อดินไม่เกินสี่ตารางเมตร แต่อย่างไรก็ตามการขุดดินเพื่อทำบ่อน้ำ หรือบ่อปลา ก็ควรต้องเว้นระยะห่างจากที่ดินข้างเคียงตามสมควรเพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายแก่ที่ดินข้างเคียง หากเกิดความเสียหายแก่ที่ดินข้างเคียงเจ้าของที่ดินก็สามารถใช้สิทธิ์ฟ้องเรียกค่าเสียหายได้

กรณีที่ดินของเรา “ยังไม่พังทลาย” แต่เสี่ยงจะพังทลายในอนาคต ทำอย่างไรได้บ้าง?

     หากเพื่อนบ้านหรือเจ้าของที่ดินข้างเคียงขุดดินชิดแนวเขตจนมีความเสี่ยงว่าที่ดินของเราจะทรุดตัวหรือพังทลาย แม้ยังไม่เกิดความเสียหาย เราสามารถดำเนินการได้ ดังนี้

• แจ้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (เทศบาล/อบต./เขต) ให้เข้าตรวจสอบ
• ขอให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นใช้อำนาจตามกฎหมาย มีคำสั่งให้หยุดการขุดดินและป้องกันความเสียหาย
• ทำหนังสือเตือนเป็นลายลักษณ์อักษร เพื่อให้หยุดดำเนินการขุดดินและป้องกันข้อพิพาทในอนาคต

กฎหมายคุ้มครองแม้มีเพียง “ความเสี่ยง” ที่จะเกิดการพังทลายหรืออันตรายต่อทรัพย์สิน ไม่จำเป็นต้องรอให้ที่ดินเราพังทลายเสียหายก่อน

กรณีที่ดินของเรา “พังทลายเสียหายแล้ว” เราสามารถทำอย่างไรได้บ้าง?

ถ้าที่ดิน รั้ว หรือสิ่งปลูกสร้างของเราได้รับความเสียหายแล้ว สามารถดำเนินการได้ดังนี้:

• เรียกร้องให้เพื่อนบ้านซ่อมแซมหรือชดใช้ค่าเสียหาย
• หากตกลงกันไม่ได้ สามารถฟ้องร้องดำเนินคดีแพ่งเรียกค่าเสียหายและให้ป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตได้
• แจ้งหน่วยงานท้องถิ่นให้มีคำสั่งระงับการขุดดิน หากพบว่าเป็นการขุดดินโดยไม่ได้รับอนุญาต เจ้าพนักงานท้องถิ่นสามารถฟ้องร้องดำเนินคดีกับผู้ทำการขุดดินได้ ซึ่งมีโทษในทางอาญา

     ในบางกรณีหากการกระทำมีลักษณะก่อให้เกิดอันตรายและความเสียหายแก่ประชาชนและทรัพย์สิน อาจเข้าข่ายเป็นการกระทำความผิดเกี่ยวกับการก่อให้เกิดภยันตรายต่อประชาชนซึ่งมีโทษปรับและจำคุกตามประมวลกฎหมายอาญาด้วย

สิ่งที่ควรทำทันทีเมื่อพบปัญหา

1. ถ่ายภาพ/วิดีโอเก็บหลักฐาน
2. ตรวจสอบแนวเขตที่ดินให้ชัดเจน
3. แจ้งเป็นหนังสือไปยังผู้ทำการขุดดิน
4. หากมีความเสี่ยงที่จะเกิดอันตรายต่อทรัพย์สิน ควรรีบแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นทันที

     เจ้าของที่ดินมีสิทธิใช้ที่ดินของตนได้ตามกฎหมาย แต่อย่างก็ตามการใช้สิทธิของตนก็จะต้องไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนได้รับความเสียหาย หากคุณเป็นหนึ่งในผู้ที่กำลังได้รับผลกระทบจากการขุดดินดังกล่าวของเพื่อนบ้านหรือเจ้าของที่ดินข้างเคียง คุณไม่จำเป็นต้องนิ่งเฉย สามารถแจ้งหน่วยงานรัฐ ขอให้ระงับการกระทำดังกล่าว และสามารถใช้สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายได้ตามกฎหมาย

โดย นาย   ศุภกฤต ประหา เป็นผู้เรียบเรียง

The post เพื่อนบ้านขุดดินชิดแนวเขตที่ดินของเรา จนที่ดินพังทลายหรือเสี่ยงพังทลาย ทำอย่างไรได้บ้าง ? appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

1. คำถาม : หากถูกศาลสั่งเพิกถอนใบอนุญาตขับรถแล้ว ผู้ขับขี่จะสามารถไปขอใบอนุญาตฉบับใหม่ทันทีเลยได้หรือไม่ หรือจะต้องใช้เวลารอไปอีกกี่ปีจึงจะสามารถขอออกอนุญาตขับรถฉบับใหม่ได้

     ตอบ : กรณีที่ผู้ขับขี่ถูกศาลสั่งเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 162 วรรคหนึ่ง หากผู้ขับขี่จะไปขอออกใบอนุญาตฉบับใหม่ตามพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 ผู้ขับขี่จะยังไม่สามารถขอออกใบอนุญาตขับรถฉบับใหม่ได้ทันที เนื่องจากการที่ศาลสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตขับขี่รถตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ นั้นมีผลกระทบถึงใบอนุญาตขับรถตามพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 ด้วยเพราะตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 4 (32) ได้ให้นิยามของใบอนุญาตขับขี่เอาไว้ว่า “ใบอนุญาตขับขี่” หมายความว่า ใบอนุญาตขับรถตามกฎหมายว่าด้วยรถยนต์… ฉะนั้นเมื่อศาลมีคำสั่งเพิกถอนใบขับขี่ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ แล้วจึงถือว่าผู้ขับขี่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตขับรถตามพระราชบัญญัติรถยนต์ ฯ ด้วย ดังนั้นหากผู้ขับขี่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตขับรถแล้ว หากประสงค์จะมาขอออกใบอนุญาตฉบับใหม่ภายหลังจากถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตผู้ขับขี่จะยังไม่สามารถขอออกใบอนุญาตฉบับใหม่ทันทีได้ แต่จะต้องรอให้ครบกำหนดเวลา 3 ปี นับจากวันที่ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตเสียก่อน เนื่องจากพระราชบัญญัติรถยนต์ ฯ มาตรา 46 (9) บัญญัติเอาไว้ว่า “มาตรา 46 (9) ผู้ขอใบอนุญาตขับรถต้องไม่มีลักษณะต้องห้าม…ไม่เคยถูกเพิกถอนใบอนุญาตขับรถ เว้นแต่ได้พ้นกำหนดสามปีไปแล้วนับแต่วันที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตขับรถ โดยให้อธิบดีกำหนดเงื่อนไขในการพิจารณาการออกใบอนุญาตขับรถไว้ด้วย”

2. คำถาม : ผลที่ตามมาหากฝ่าฝืนขับขี่รถในระหว่างถูกศาลสั่งพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่

     ตอบ : หากผู้ขับขี่ได้ขับขี่รถในระหว่างถูกพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่ซึ่งถือว่าเป็นกรณีที่ขับรถโดยไม่มีใบอนุญาตขับขี่ การกระทำดังกล่าวย่อมเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา มาตรา 31/1 ที่บัญญัติว่า “มาตรา 31/1 ในขณะขับรถในทางเดินรถ ผู้ขับขี่ต้องมีใบอนุญาตขับขี่อยู่กับตัวและต้องแสดงต่อเจ้าพนักงานจราจรเมื่อขอตรวจ” และจะต้องรับโทษทางพินัยตามมาตรา 152 ที่บัญญัติว่า “มาตรา 152 ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามมาตรา…มาตรา 31/1…มีความผิดทางพินัยต้องชำระค่าปรับเป็นพินัยไม่เกิน 1,000 บาท

3. คำถาม : กรณีที่ผู้ขับขี่ได้ขับขี่รถภายหลังจากที่ได้กระทำความผิดฐานขับขี่รถในขณะเมาสุราและถูกศาลพิพากษาว่ามีความผิดพร้อมทั้งถูกศาลสั่งเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่แล้ว หากต่อมาผู้ขับขี่ฝ่าฝืนขับขี่รถในระหว่างถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาต ผู้ขับขี่จะต้องโทษทางกฎหมายหรือไม่ อย่างไร

     ตอบ : กรณีเช่นนี้ถือผู้ขับขี่ที่ฝ่าฝืนมีความผิดและจะต้องรับโทษจำคุกและ/หรือโทษปรับตามกฎหมาย เนื่องจากตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 162 วรรคสาม ได้บัญญัติเอาไว้ว่า “162 วรรคสาม ผู้ใดขับขี่รถในระหว่างที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่ตามคำสั่งของศาล ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 2 ปี และปรับไม่เกิน 40,000 บาท”

The post บทลงโทษตามพรบ.จราจรทางบก ฯ กรณีขับรถในขณะเมาสุรา (ตอนที่ 3) appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

หัวข้อ : บทลงโทษตามพรบ.จราจรทางบก พ.ศ. 2522 กรณีขับรถในขณะเมาสุรา (ตอนที่ 2)

–   กรณีกระทำความผิดเกี่ยวกับการขับรถในขณะเมาสุรา นอกจากโทษทางอาญาแล้ว ยังมีบทลงโทษหรือความรับผิดในประการอื่นอีกหรือไม่

–   กรณีถูกพักใช้ใบอนุญาตขับขี่รถเนื่องจากขับรถในขณะเมาสุรา มีกำหนดระยะเวลาการพักใช้ใบอนุญาตมากน้อยเพียงใด

1. คำถาม : กรณีกระทำความผิดเกี่ยวกับการเมาแล้วขับ นอกจากโทษทางอาญาแล้ว ยังมีบทลงโทษตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ ในประการอื่นอีกหรือไม่

     ตอบ : นอกจากผู้กระทำความผิดจะต้องรับโทษทางอาญา คือ ต้องโทษจำคุก, โทษปรับ หรือทั้งจำทั้งปรับแล้ว ผู้ขับขี่ที่ฝ่าฝืนทำการขับรถในขณะเมาสุรานั้นยังอาจถูกศาลใช้อำนาจตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก ในการสั่งพักใช้ใบอนุญาตขับขี่ของผู้ที่กระทำความผิดไว้ชั่วคราว และ/หรือสั่งเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่

2. คำถาม : กรณีถูกพักใช้ใบอนุญาตขับขี่รถเนื่องจากขับรถในขณะเมาสุรา มีกำหนดระยะเวลาการพักใช้ใบอนุญาตมากน้อยเพียงใด

     ตอบ : การพักใช้ใบอนุญาตขับขี่ หรือการเพิกถอนใบอนุญาตนั้น กฎหมายได้กำหนดระยะเวลาของการพักใช้ใบอนุญาตขับขี่ดังนี้

• กรณีเมาแล้วขับธรรมดา ไม่ได้ชนใครเจ็บ/ตาย : พระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 160 ตรี วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า “ให้ศาลสั่งพักใช้ใบอนุญาตขับขี่ของผู้นั้นมีกำหนดไม่น้อยกว่าหกเดือน…” ซึ่งหมายความว่าผู้ขับขี่จะต้องถูกศาลสั่งพักใช้ใบอนุญาตขับขี่ขั้นต่ำอย่างน้อย 6 เดือน และนอกจากนี้ผู้ขับขี่ยังมีสิทธิถูกศาลสั่งเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่อีกด้วย
• กรณีเมาแล้วขับและเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ : พระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 160 ตรี วรรคสอง บัญญัติว่า “ให้ศาลสั่งพักใช้ใบอนุญาตขับขี่ของผู้นั้นมีกำหนดไม่น้อยกว่าหนึ่งปี…” ซึ่งหมายความว่าผู้ขับขี่จะต้องถูกศาลสั่งพักใช้ใบอนุญาตขับขี่อย่างน้อย 1 ปี และนอกจากนี้ผู้ขับขี่ยังมีสิทธิถูกศาลสั่งเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่อีกด้วย
• กรณีเมาแล้วขับและเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส : พระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 160 ตรี วรรคสาม บัญญัติว่า “ให้ศาลสั่งพักใช้ใบอนุญาตขับขี่ของผู้นั้นมีกำหนดไม่น้อยกว่าสองปี…” ซึ่งหมายความว่าผู้ขับขี่จะต้องถูกศาลสั่งพักใช้ใบอนุญาตขับขี่อย่างน้อย 2 ปี และนอกจากนี้ผู้ขับขี่ยังมีสิทธิถูกศาลสั่งเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่อีกด้วย
• กรณีเมาแล้วขับและเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย : พระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 160 ตรี วรรคสี่ บัญญัติว่า “ให้ศาลสั่งเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่” ซึ่งหมายความว่ากรณีเมาแล้วขับและเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย ศาลไม่มีอำนาจสั่งพักใช้ใบอนุญาตขับขี่ แต่จะต้องสั่งเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่เท่านั้น

The post บทลงโทษตามพรบ.จราจรทางบก ฯ กรณีขับรถในขณะเมาสุรา (ตอนที่ 2) appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

เนื้อหา :

1. คำถาม : กรณีเมาแล้วขับธรรมดา (ไม่ได้ชนใครเจ็บ/ตาย) มีโทษจำคุกหรือไม่

     ตอบ : พระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 43 (2) บัญญัติห้ามเอาไว้ว่า “ห้ามขับขี่รถขณะเมาสุราหรือเมาอย่างอื่น” และหากฝ่าฝืนทำการขับรถโดยเมาสุราแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้ไปเฉี่ยวชนบุคคลอื่นได้รับบาดเจ็บ ผู้ขับขี่ก็ยังมีสิทธิต้องโทษจำคุกได้ เนื่องจากพระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 160 ตรี วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า “ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา 43 (2) ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับตั้งแต่ 5,000 บาทถึง 20,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ”

2. คำถาม : กรณีเมาแล้วขับและเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ, เป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส หรือเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย มีโทษปรับและโทษจำคุกมากน้อยเพียงใด

     ตอบ           :

• กรณีเมาแล้วขับและเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ เช่น เมาแล้วขับและขับรถไปเฉี่ยวชนผู้อื่นจนเขาได้รับบาดเจ็บ กรณีเช่นนี้กฎหมายตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 160 ตรี วรรคสอง กำหนดโทษเอาไว้ว่าในกรณีที่ขับขี่รถในขณะเมาสุราแล้วการขับในขณะเมาสุรานั้นเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ผู้ขับขี่จะต้องระวางโทษจำคุก ตั้งแต่ 1 ปี ถึง 5 ปี หรือถูกปรับเงินตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
• กรณีเมาแล้วขับและเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส เช่น เมาแล้วขับและขับรถไปเฉี่ยวชนผู้อื่นจนเขาได้รับบาดเจ็บหนักต้องขับไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลเกิน 20 วัน หรือทำให้บุคคลอื่นต้องเสียแขน ขา มือ เท้า นิ้ว กรณีเช่นนี้กฎหมายตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 160 ตรี วรรคสาม กำหนดโทษเอาไว้ว่ากรณีที่การกระทำความผิดฐานขับขี่รถในขณะเมาแล้วขับนั้นเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส ผู้ขับขี่จะต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 2 ปีถึง 6 ปี หรือถูกปรับเงินปรับตั้งแต่ 40,000 บาท ถึง 120,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
• กรณีเมาแล้วขับและเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย กรณีเช่นนี้กฎหมายตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก ฯ มาตรา 160 ตรี วรรคสาม กำหนดโทษเอาไว้ว่ากรณีที่การกระทำความผิดฐานขับขี่รถในขณะเมาแล้วขับนั้นเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย ผู้ขับขี่จะต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 3 ปี ถึง 10 ปี หรือถูกปรับเงินปรับตั้งแต่ 60,000 บาท ถึง 20,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

The post บทลงโทษตามพรบ.จราจรทางบก ฯ กรณีขับรถในขณะเมาสุรา (ตอนที่ 1) appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

The post เรื่องที่ผู้ประกอบการควรรู้ก่อนรับแรงงานเด็กทำงานเสริม ตอนที่ 2 appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

Living Will มีความสำคัญอย่างไร?

     “Living Will” หรือ “หนังสือแสดงเจตนา” เป็นการวางแผนการรักษาไว้ล่วงหน้า เมื่อถึงวาระสุดท้ายของชีวิตอาจมีสถานการณ์ที่คุณไม่สามารถตัดสินใจเองได้ เช่น โคม่า หรือป่วยหนักอยู่ในสภาพที่ไม่รู้สึกตัว การตัดสินใจในการรักษาจึงมักขึ้นอยู่กับแพทย์และครอบครัว ซึ่งอาจนำไปสู่การรักษาที่คุณอาจไม่ต้องการ หรือทำให้ครอบครัวต้องเผชิญกับภาระหนักในการตัดสินใจแทน ดังนั้น การวางแผนการรักษาไว้ล่วงหน้าจึงมีประโยชน์ หลักๆ ดังนี้

     1.ผู้ป่วยสามารถแสดงเจตจำนงอย่างชัดเจน

     หนังสือแสดงเจตนาเป็นโอกาสให้ผู้ป่วยแจ้งความประสงค์ล่วงหน้าต่อแพทย์ ญาติ และคนใกล้ชิด ในกรณีที่ตนไม่สามารถสื่อสารได้เอง ช่วยลดข้อขัดแย้งในการวางแผนการรักษาระหว่างครอบครัวและบุคลากรทางการแพทย์

     2.ลดความทุกข์ทรมานจากการรักษาที่ยืดการตาย

     ผู้ป่วยจะไม่ต้องเผชิญกับกระบวนการรักษาที่รุนแรง เช่น การเจาะคอ ใส่ท่อช่วยหายใจ หรือการปั๊มหัวใจ ที่อาจไม่ก่อให้เกิดคุณภาพชีวิตที่ดี และเป็นเพียงการยื้อความตายออกไปเท่านั้น

     3.ลดภาระค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น

     การรักษาในระยะสุดท้ายที่ไม่มีแนวโน้มฟื้นตัว อาจมีค่าใช้จ่ายสูงมาก การมี Living Will ช่วยให้ครอบครัวสามารถหลีกเลี่ยงค่าใช้จ่ายที่เกินความจำเป็น และป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาทางการเงินตามมาในภายหลัง

     4.เปิดโอกาสให้ผู้ป่วยได้อำลาและรับการเยียวยาทางจิตใจ

     เมื่อไม่มีขั้นตอนทางการแพทย์ที่เร่งเร้าเกินไป ผู้ป่วยจะสามารถใช้ช่วงเวลาสุดท้ายร่วมกับครอบครัว คนรัก และเพื่อนสนิทได้อย่างมีความหมาย และสงบใจในวาระสุดท้ายของชีวิต

วิธีการทำหนังสือเจตนา

1. เป็นผู้ที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป และมีสติสัมปชัญญะดีพอที่จะสือสารได้ตามปกติ และสามารถเขียนหนังสือได้ด้วยตนเอง
2. กรณีที่ผู้แสดงเจตนาไม่สามารถเขียนหนังสือเองได้ สามารถให้ผู้อื่นช่วยเขียนหรือพิมพ์ข้อความแทน แล้วลงชื่อหรือพิมพ์ลายนิ้วมือของผู้แสดงเจตนา
3. การทำหนังสือแสดงเจตนาควรมีพยานรู้เห็นด้วย
4. ต้องระบุข้อมูลในหนังสือแสดงเจตนาให้ครบถ้วน

ควรเลือกใครเป็นผู้แสดงเจตนาแทน ?

     ผู้ที่ผู้ป่วยหรือครอบครัวไว้วางใจ เช่น คู่สมรส พ่อแม่ พี่น้อง ลูก คนใกล้ชิด เพื่อนสนิท หรือผู้ที่เคารพนับถือ เนื่องจากต้องเป็นผู้ที่ต้องร่วมตัดสินใจเรื่องแนวทางการรักษากับทีมผู้รักษาในกรณีที่ผู้ทำหนังสือเจตนาไม่สามารถสื่อสารเองได้

ควรเก็บหนังสือแสดงเจตนา หรือควรใช้อย่างไร ?

• ควรเก็บรักษาหนังสือแสดงเจตนาฉบับจริงไว้กับตนเอง หรือมอบหมายให้คนสนิทหรือญาติที่ไว้วางใจเป็นผู้เก็บรักษา
• มอบสำเนาหนังสือดังกล่าวที่เซ็นรับรองสำเนาถูกต้องแล้วให้แก่ผู้แสดงเจตนาแทน พยาน คนใกล้ชิด และทีมผู้ให้การรักษา
• เมื่อผู้ป่วยเข้ารักษาตัวที่สถานพยาบาล ควรมอบเอกสารดังกล่าวให้ทีมผู้ให้การรักษา

ยกเลิกหนังสือแสดงเจตนาได้หรือไม่ ?

     หนังสือแสดงเจตนาสามารถยกเลิกหรือแก้ไขได้โดยผู้ทำหนังสือดังกล่าว ทั้งนี้ ผู้ทำสามารถขีดฆ่าหรือเพิ่มเติมข้อความ พร้อมลงลายมือชื่อและระบุวันที่แก้ไข โดยฉบับที่ถือว่ามีผลบังคับใช้ คือฉบับล่าสุดที่ได้ยื่นต่อทีมผู้ให้การรักษาแล้ว

     หากท่านต้องการทำ Living Will แนะนำให้ปรึกษาทนายความเพื่อให้แน่ใจว่าเอกสารถูกต้องและมีผลบังคับใช้ตามกฎหมาย เพราะการจากไปเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่การได้จากไปอย่างที่ใจต้องการ คือสิ่งที่คุณสามารถกำหนดได้

ปรึกษาทนายความ สามารถติดต่อได้ที่

บริษัท สำนักกฎหมายธรรมนิติ จำกัด

2/2 อาคารภักดี ชั้น 2 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330

โทรศัพท์ 0-2680-9777

The post Living will หนังสือแสดงเจตนาเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลในวาระสุดท้ายของชีวิต appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

The post การพูดโกหกในชั้นตำรวจจะเป็นอย่างไร ? appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

ในบทความนี้ ผู้เขียนจึงขอให้คำแนะนำและแนวทางเบื้องต้นในการดำเนินการ เพื่อให้สอดคล้องกับกฎหมายและแนวทางที่กรมสรรพากรกำหนด โดยในบทความตอนนี้ ผู้เขียนขอมุ่งเน้นในประเด็นการพิจารณาจัดทำ Disclosure Form สำหรับบริษัทก่อน เนื่องจากเป็นเอกสารเริ่มต้นในการจัดเตรียมเอกสารที่เกี่ยวข้องอื่นๆ ต่อไป

A.ทบทวนผู้มีหน้าที่การยื่นแบบ Disclosure Form

ส่วนที่ 1 พิจารณาว่า บริษัทเข้าลักษณะเป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันหรือไม่

ส่วนนี้ มักเกิดความเข้าใจผิดหรือคลาดเคลื่อนอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องการพิจารณาบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันตามมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งมีทั้งสิ้น 3 ลักษณะ ดังนี้

*ลักษณะที่ 3 อยู่ระหว่างรอกฎกระทรวงประกาศกำหนด ยังไม่พิจารณา

ในการพิจารณาจำนวนหุ้นตามลักษณะข้างต้น จะต้องพิจารณาถึงการถือหุ้นทั้งกลุ่มบริษัท ไม่ว่าจะเป็นการถือหุ้นทางตรงหรือทางอ้อม หรือเป็นการถือหุ้นในนามบุคคลธรรมดาหรือในนามของบริษัท ไม่ใช่พิจารณาเฉพาะตามบัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น (บอจ.5) ของบริษัทนั้นๆ เท่านั้น ซึ่งจุดนี้มีบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันมีความเข้าใจคลาดเคลื่อนอยู่มากพอสมควร นอกจากนี้ ยังมีประเด็นความเข้าใจคลาดเคลื่อนอื่นๆ ที่ส่งผลให้กรอก Disclosure Form ไม่ถูกต้อง ซึ่งผู้เขียนขอยกตัวอย่างประเด็นดังกล่าว ดังนี้

ตัวอย่าง

• บางบริษัทมีการพิจารณาสัดส่วนหุ้นโดยพิจารณาเฉพาะตาม บอจ.5 เท่านั้น ซึ่งโดยหลักการแล้วจะต้องพิจารณาตรวจทานสัดส่วนหุ้นตามโครงสร้างการถือหุ้นของทั้งกลุ่มบริษัทไม่จำกัดเฉพาะใน บอจ. 5 กรณีดังกล่าวส่งผลให้บางบริษัทระบุใน Disclosure Form ว่า มีบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันโดยถือหุ้นไม่น้อยกว่า 50% เพียงบริษัทเดียวตาม บอจ.5 แต่เมื่อตรวจทานทั้งโครงสร้างการถือหุ้นของกลุ่มบริษัททั้งหมด พบว่า มีบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันกว่า 100 บริษัท
• กรณีบริษัทมีผู้ถือหุ้นร่วมกัน จะต้องนับจำนวนหุ้นของผู้ถือหุ้นรวมกัน ไม่ว่าจะเป็นผู้ถือหุ้นที่เป็นบริษัทหรือบุคคลธรรมดา (คำว่า “ผู้ถือหุ้น” ตามความในมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง (2) แห่งประมวลรัษฎากร (ลักษณะที่ 2) นั้น ได้หมายความครอบคลุมทั้งผู้ถือหุ้นรายบุคคลและผู้ถือหุ้นหลายบุคคลรวมกัน) ซึ่งกรณีดังกล่าว บริษัทคิดสัดส่วนหุ้นเฉพาะบริษัท หรือเฉพาะบุคคล ทำให้สัดส่วนหุ้นไม่ถึงเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด แต่เมื่อคิดสัดส่วนรวมกันแล้วเข้าหลักเกณฑ์ที่ต้องระบุใน Disclosure Form เทียบเคียง ตัวอย่างจากแนวทางของกรมสรรพากรดังภาพด้านล่างนี้

ข้อพิจารณา 1 : A Co. และ D Co. เป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันหรือไม่

แนวทางการพิจารณา : A Co. และD Co. เป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน เนื่องจากนาย ก. ถือหุ้นโดยตรงร้อยละ 40 ใน D Co. และถือหุ้นโดยอ้อมร้อยละ 12 ใน D Co. ผ่าน C Co. รวมจำนวนการถือหุ้นใน D Co. ของ นาย ก. แล้วเป็นจำนวนร้อยละ 52 และนาย ก. ถือหุ้นโดยตรงใน A Co. ร้อยละ 80 จึงเข้าลักษณะเป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน ตามมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง (2) แห่งประมวลรัษฎากร

ข้อพิจารณา 2 : B Co. และ D Co. เป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันหรือไม่

แนวทางการพิจารณา :  B Co. และ D Co. เป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน เนื่องจากนาย ก. ถือหุ้นโดยตรงร้อยละ 40 ใน D Co. และถือหุ้นโดยอ้อมร้อยละ 12 ใน D Co. ผ่าน C Co. รวมจำนวนการถือหุ้นใน D Co. ของ นาย ฮ. แล้วเป็นจำนวนร้อยละ 52 และ B Co. มีผู้ถือหุ้นทางอ้อม เป็นบุคคลเดียวกันกับ D Co. คือ นาย ก. ซึ่ง นาย ก. ถือหุ้นโดยอ้อมร้อยละ 56 ใน B Co. ผ่าน A Co. จึงเข้าลักษณะเป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน ตามมาตรา 71 ทวิ วรรคสอง (2) แห่งประมวลรัษฎากร

• บางบริษัทระบุรายชื่อบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน เฉพาะบริษัทที่มีรายการธุรกรรมระหว่างกันในรอบระยะเวลาบัญชีเท่านั้น ซึ่งตามกฎหมายและแบบ Disclosure Form จะต้องระบุบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันทั้งหมด (เฉพาะ Disclosure Form ส่วน ก) ไม่ว่าจะมีรายการธุรกรรมระหว่างกัน ในรอบระยะเวลาบัญชีหรือไม่ก็ตาม

ส่วนที่ 2 พิจารณารายได้ทั้งหมดในรอบระยะเวลาบัญชี

บริษัทมีรายได้ทั้งหมดที่ปรากฏตามงบการเงินในรอบระยะเวลาบัญชีที่ยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล (ภ.ง.ด.50) ของผู้มีหน้าที่ยื่นแบบ มากกว่า 200 ล้านบาท

ผู้มีหน้าที่ยื่น Disclosure Form จะต้องเข้าหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดทั้งสองส่วนข้างต้น ดังนั้น แม้ว่า รายได้ของบริษัทจะถึง 200 ล้านบาท แต่เมื่อพิจารณาสัดส่วนการถือหุ้นแล้ว ไม่ถึงสัดส่วนที่กฎหมายกำหนด บริษัทก็ไม่มีหน้าที่ต้องยื่นแบบ หรือในทางกลับกัน แม้บริษัทจะเข้าลักษณะเป็นบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน แต่รายได้ไม่ถึง 200 ล้านบาท ก็ไม่มีหน้าที่ต้องยื่นแบบเช่นกัน

ข้อพึงระวัง กรณีการพิจารณาบริษัทที่มีความสัมพันธ์กัน ที่ระบุใน Disclosure Form เมื่อบริษัทมีหน้าที่ยื่นแบบแล้ว จะต้องระบุบริษัททั้งหมดที่เข้าลักษณะที่มีความสัมพันธ์ โดยไม่คำนึงว่า บริษัทที่ระบุนั้น มีรายได้มากกว่า 200 ล้านบาทหรือไม่ และไม่ว่าบริษัทนั้นจะมีการทำธุรกรรมกับบริษัทหรือไม่ก็ตาม

B.ทบทวนการกรอกแบบ Disclosure Form

ส่วน ก ระบุรายชื่อบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันทั้งในและต่างประเทศ โดยจะต้องระบุบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันทั้งหมด ไม่ว่าจะมีรายการธุรกรรมระหว่างกันในรอบระยะเวลาบัญชีหรือไม่ก็ตาม รวมทั้งระบุรายการอื่นตามรายการที่กำหนดใน Disclosure Form

ส่วน ข ระบุรายชื่อบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันทั้งในและต่างประเทศ เฉพาะบริษัทที่มีความสัมพันธ์กันที่มีรายการธุรกรรมระหว่างกัน รวมทั้งระบุมูลค่ารวมของธุรกรรมตามที่กำหนดใน Disclosure Form

ส่วน ค ระบุข้อมูลอื่นๆ ตามที่แบบกำหนด

อนึ่ง ข้อ 1. ให้ระบุว่า ผู้ยื่นแบบอยู่ในกลุ่มบริษัทข้ามชาติที่อยู่ในบังคับต้องแจ้งข้อความตามรายงานข้อมูลรายประเทศ (County-by-Country Report: CbCR) ตามประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 408) ใช่หรือไม่ โดยให้พิจารณา ดังนี้

1. ผู้ยื่นแบบอยู่ในกลุ่มบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลข้ามชาติ หรือไม่
2. หากผู้ยื่นแบบอยู่ในกลุ่มบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลข้ามชาติตาม 1. แล้ว ให้พิจารณารายได้รวมทั้งหมด (Consolidated Group Revenue) ของกลุ่มบริษัทข้ามชาติดังกล่าวว่า ในรอบระยะเวลาบัญชีก่อนรอบระยะเวลาบัญชีที่ต้องรายงานข้อมูลตาม CbCR นั้น ไม่น้อยกว่าจำนวนดังต่อไปนี้ ใช่หรือไม่

    (1) 28,000 ล้านบาท

    (2) จำนวนเฉลี่ยของ 28,000 ล้านบาท ซึ่งคำนวณตามจำนวนวันของรอบระยะเวลาบัญชีนั้น (กรณีที่รอบ                     ระยะเวลาบัญชีดังกล่าวไม่ครบ 12 เดือน)

การพิจารณารอบระยะเวลาบัญชีก่อนรอบระยะเวลาบัญชีที่ต้องรายงานข้อมูลตาม CbCR เช่น ในกรณีที่ข้อมูลของรอบระยะเวลาบัญชีที่จะต้องรายงานใน CbCR คือ ข้อมูลของรอบระยะเวลาบัญชีปี 2567 การพิจารณารายได้รวมทั้งหมดของกลุ่มบริษัทข้ามชาตินั้นให้พิจารณารอบระยะเวลาบัญชีก่อนรอบระยะเวลาบัญชีดังกล่าว คือ รอบระยะเวลาบัญชีปี 2566 เป็นต้น

ทั้งนี้ ผู้อ่านสามารถติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการกรอกแบบ Disclosure Form ตามคำอธิบายประกอบการกรอกแบบรายงานประจำปีสำหรับบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กันตามมาตรา 71 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ของกรมสรรพากร (Disclosure Form) ตามลิงค์นี้ https://www.rd.go.th/fileadmin/tax_pdf/cit/2565/DCF_Explanatory_Note_FY2022_Update.pdf

สุดท้ายนี้ ผู้เขียนหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ท่านผู้อ่านทุกท่านจะสามารถนำแนวทาง รวมทั้งกรณีศึกษาไปใช้ประโยชน์ได้ ไม่ว่าจะเป็นการทบทวนแบบ Disclosure Form ที่บริษัทท่านได้ยื่นไปแล้ว พบว่า ดำเนินการคลาดเคลื่อนไป หรืออยู่ระหว่างการจัดเตรียมเพื่อยื่นต่อกรมสรรพากร ตลอดทั้งบริษัทที่เริ่มต้นศึกษาเนื่องจากเป็นรอบระยะเวลาบัญชีแรกที่ต้องยื่นแบบ ซึ่งต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วนต่อไป

ศึกษารายละเอียดจากบทความอื่นเพิ่มเติม

1. Update!!!… 5 ข้อต้องรู้เพื่อเตรียมความพร้อมและรับมือกฎหมาย Transfer Pricing

2. Transfer Pricing ตอนที่ 2 สิ่งที่บริษัทในเครือเดียวกันต้องรู้ก่อนยื่น Disclosure Form สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีปี 2562

3. Transfer Pricing ตอนที่ 3 คลายประเด็นสงสัยในการเตรียมข้อมูลสำหรับยื่น Disclosure Form สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีปี 2562

4. Transfer Pricing ตอนที่ 4 รู้ก่อนและเตรียมความพร้อมก่อน กับหลักเกณฑ์การปรับปรุงรายได้รายจ่าย

5.Transfer Pricing ตอนที่ 5 การจัดเตรียมเอกสารหรือหลักฐานแสดงข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการวิเคราะห์ข้อกำหนดของธุรกรรมระหว่างบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่มีความสัมพันธ์กัน (TP Document)

The post Transfer Pricing ตอนที่ 6 ทบทวนการจัดทำ Disclosure Form appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.

       ฉบับก่อนนี้ ผู้เขียนได้กล่าวถึงลักษณะของการจ้างแรงงานที่ไม่มีผลบังคับหรืออาจถูกบังคับโดยกฎหมายแรงงานได้ในกรณีบ้าง ฉบับนี้จะได้กล่าวต่อไปถึงรูปแบบของสัญญาจ้างแรงงาน โดยตาม หลักกฎหมายแล้วไม่ได้กำหนดแบบหรือพิธีการใดๆในการจัดทำสัญญาจ้างแรงงานไว้ ดังนั้น นายจ้างและลูกจ้างอาจตกลงว่าจ้างกันด้วยวาจาได้ แต่อาจเกิดปัญหาการถกเถียงและยุ่งยากในการพิสูจน์ว่าได้มีข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างไว้อย่างไรบ้าง เช่น สิทธิหน้าที่ของทั้งนายจ้างและลูกจ้าง ระยะเวลาการจ้าง ค่าจ้างสวัสดิการ เป็นต้น ประการสำคัญที่พึงต้องระมัดระวังของข้อตกลงระหว่างนายจ้างลูกจ้างนั้น ต้องไม่ขัดต่อกฎหมาย ขัดต่อความสงบหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนและไม่พ้นวิสัย อันจะทำให้ข้อตกลงเช่นนั้น มีผลเป็นโมฆะได้ เช่น ข้อตกลงที่นายจ้างตกลงกับลูกจ้างให้รวมค่าล่วงเวลาเหมาจ่ายไปกับค่าจ้างในเวลาทำงานปกติ โดยไม่มีการคิดค่าล่วงเวลาที่ทำงานจริงมีลักษณะเป็นการผูกพันให้ลูกจ้างต้องยอมทำงานล่วงเวลาตามข้อตกลงเช่นนั้นตลอดไปโดยนายจ้างไม่ต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้างอีกต่อไป ลักษณะการตกลงระหว่างนายจ้างและลูกจ้างล่วงหน้าเกี่ยวกับค่าล่วงเวลาทั้งที่ลูกจ้างได้ตกลงค่าล่วงเวลาตามสัญญาจ้างแรงงานดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เป็นการต้องห้ามชัดแจ้งขัดต่อพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ.๒๕๔๑ แม้ลูกจ้างได้ตกลงด้วยก็มีผลโมฆะ จึงทำให้ข้อตกลงค่าล่วงเวลาของสัญญาจ้างแรงงานสูญเปล่า ไม่มีผลบังคับกันทางกฎหมายได้ โดยข้อเท็จจริงที่เคยเกิดขึ้นลูกจ้างได้รับค่าจ้างในอัตรารายเดือนๆละ ๘๕,๐๐๐ บาท ซึ่งเป็นอัตราค่าจ้างสำหรับระยะเวลาทำงานปกติวันละ ๘ ชั่วโมงตามสัญญากำหนดชั่วโมงทำงานการทำงานตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันเสาร์ เวลาทำงาน ๑๗.๐๐ น.-๑๘.๐๐ น. พัก ๑ ชั่วโมง เวลาทำงานวันละ ๑๐ ชั่วโมงอัตราค่าจ้างเหมาจ่ายรวมค่าล่วงเวลาเป็นเงินเดือนละ ๘๕,๐๐๐บาท ลูกจ้างฟ้องเรียกค่าล่วงเวลาที่นายจ้างให้ทำล่วงเวลาวันละ ๒ ชั่วโมง รวม ๑๐ ชั่วโมงทำงาน โดยศาลฎีกาตัดสินให้นายจ้างจ่ายค่าล่วงเวลา โดยเวลาที่นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานเกินไป ๒ ชั่วโมง เนื่องจากประเด็นสำคัญที่ศาลฎีกาพิจารณาในกรณีข้อตกลงที่กำหนดค่าล่วงเวลาไว้ล่วงหน้า โดยไม่ได้คิดจากเวลาที่ทำจริง ถือว่าข้อตกลงดังกล่าวเป็นการขัดต่อพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ.๒๕๔๑ ข้อตกลงที่กำหนดค่าจ้างเหมาจ่ายรวมค่าล่วงเวลาเป็นการล่วงหน้าจึงไม่อาจตกลงกันได้ แม้ตกลงกันไปแล้ว ย่อมไม่มีผลบังคับใดๆและตกเป็นอันสูญเปล่า นายจ้างยกข้อต่อสู้ว่าการตกลงระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างที่ให้การทำงานเกินวันละ ๘ ชั่วโมง เพราะนายจ้างได้รับยกเว้นตามกฎกระทรวง ฉบับที่ ๗ พ.ศ.๒๕๔๑ ออกตามความในพราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.๒๕๔๑ ข้อ ๑ –ข้อ ๗ ก็ตาม แต่นายจ้างเพิ่งยกขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ (เดิมการอุทธรณ์กฎหมายให้อุทธรณ์ไปที่ศาลฎีกา) ศาลฎีกาจึงเห็นว่าเป็นข้อกล่าวอ้างที่นายจ้างเพิ่งยกขึ้นอ้างนอกเหนือคำให้การขึ้นกล่าวอ้างใหม่ เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง กรณีจึงไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.๒๕๒๒ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย พิพากษายืนโดยให้นายจ้างจ่ายค่าล่วงเวลาทำงานแก่ลูกจ้าง [๑]
       คดีนี้ยังมีประเด็นที่น่าพิจารณาอยู่อีกกล่าวคือ ผู้เขียนมีความเห็นว่า แม้นายจ้างยกข้อต่อสู้ในคำให้การคดีนี้ ตั้งแต่ศาลชั้นต้นว่านายจ้างมีสิทธิกำหนดเวลาทำงานเกินกว่า ๘ ชั่วโมง จึงถือว่าเวลาที่เกินไปจาก ๘ ชั่วโมงให้สิทธิแก่นายจ้างลูกจ้างตกลงกันเกี่ยวกับค่าล่วงเวลาไว้รวมกับค้างจ้างและให้มีผลบังคับล่วงหน้าตลอดระยะเวลาตามสัญญาและมีข้อเท็จจริงว่านายจ้างได้รับยกเว้นตามกฎกระทรวงที่ ฉบับที่ ๗ ในการกำหนดเวลาทำงาน เกิน ๘ ชั่วโมงก็ตาม แต่ข้อตกลงของนายจ้างกับลูกจ้างก็ไม่อาจตกลงกำหนดค่าล่วงเวลาล่วงหน้าได้ เพราะจะทำให้ข้อตกลงขัดต่อบทบัญญัติของกฎหมาย ซึ่งจะไม่มีผลบังคับได้เช่นกัน เนื่องจากกรณีของนายจ้างสามารถตกลงกับลูกจ้างให้มีเวลาการทำงานเกิน ๘ ชั่วโมงได้ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ ๗ โดยกฎกระทรวงดังกล่าว ผู้เขียนได้กล่าวถึงรายละเอียดลักษณะของงานที่ตกลงเวลาทำงานเกินกว่าวันละ ๘ ชั่วโมงตามกฎกระทรวงไว้ในฉบับก่อนนี้ ซึ่งมีเจตนาให้มีการคุ้มครองแรงงานแตกต่างไปจากพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ.๒๕๔๑ โดยบัญญัติให้งานบางประเภทที่มีสภาพหรือลักษณะของการทำงานที่ไม่อาจนำข้อกำหนดเกี่ยวกับการคุ้มครองแรงงานตามกฎหมายดังกล่าวมาใช้บังคับได้อย่างเหมาะสม จึงได้กำหนดการคุ้มครองแรงงานในงานตามกฎกระทรวงดังกล่าวไว้เป็นพิเศษให้แตกต่างจากการคุ้มครองแรงงานตามกฎหมายเป็นไปตามาตรา ๒๒พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ.๒๕๔๑ บัญญัติให้อำนาจแก่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมในการออกกฎกระทรวงเพื่อให้งานมีการกำหนดเวลาทำงานให้แตกต่างไปเสียจากที่ได้รับการคุ้มครองตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. ๒๕๔๑
       นอกจากนี้ยังมีข้อเท็จจริงอีกกรณีหนึ่ง ซึ่งลูกจ้างเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินมีข้อตกลงกับสายการบินว่า ภายในระยะเวลา ๒ ปี นับแต่วันเริ่มสัญญา หากลูกจ้างตั้งครรภ์ ให้ถือว่าลูกจ้างได้บอกเลิกสัญญาแล้ว ซึ่งกรณีนี้ศาลฎีกา ข้อตกลงดังกล่าวที่กำหนดว่าหากลูกจ้างตั้งครรภ์ให้ถือว่าลูกจ้างได้บอกเลิกสัญญาเป็นข้อตกลงที่ต่อเนื่องเกี่ยวพันกับข้อตกลงในเรื่องสภาพการจ้าง การสิ้นสุดสัญญาและการตั้งครรภ์ตามสัญญา ซึ่ง

       ทั้งนายจ้างและลูกจ้างเข้าใจและยอมรับว่าการปฏิบัติงานในตำแหน่งพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน มีลักษณะเป็นการเฉพาะ มีคุณสมบัติเฉพาะตัวเกี่ยวกับบุคลิกภาพที่ดีและสุขภาพสมบูรณ์สามารถปฏิบัติงานบนเครื่องบินขณะทำการบินได้ตามหลักเกณฑ์ที่สายการบินนายจ้างกำหนดและไม่ถูกจำกัดทางเวชศาสตร์การบินซึ่งจะต้องได้รับการศึกษาอบรม การทดสอบและการตรวจร่างกายตามระยะเวลาที่โจทก์กำหนด พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินจำเป็นต้องมีสภาพร่างกายที่พร้อมจะเข้ารับการฝึกอบรมและปฏิบัติงานเพื่อเพิ่มพูนความสามารถและประสบการณ์ในช่วงระยะเวลา ๒ ปีแรก ของการปฏิบัติงานการตั้งครรภ์ของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินในช่วงเวลาดังกล่าว เป็นอุปสรรคต่อการปฏิบัติงานและอันตรายต่อสุขภาพ นายจ้างและลูกจ้างจึงได้ตกลงเงื่อนไขเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ไว้ในสัญญาจ้าง “ เมื่อลูกจ้างได้กระทำผิดสัญญาข้อหนึ่งข้อใด หรือฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับกรณีร้ายแรงและภายในระยะเวลา ๒ ปี นับแต่วันเริ่มสัญญา หากลูกจ้างตั้งครรภ์ ให้ถือว่าลูกจ้างได้บอกเลิกสัญญา… โดยให้สัญญาสิ้นสุดตั้งแต่วันที่แพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งวินิจฉัยหรือเมื่อเห็นได้ชัดว่า ลูกจ้างตั้งครรภ์ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่าข้อตกลงว่า “ภายในระยะเวลา ๒ ปี นับแต่วันเริ่มสัญญา หากลูกจ้างตั้งครรภ์ ให้ถือว่าลูกจ้างได้บอกเลิกสัญญา” มีวัตถุประสงค์เพื่อให้มีผลเป็นการเลิกจ้าง เพราะลูกจ้างมีครรภ์ เป็นการขัดต่อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน จึงเป็นโมฆะ ผู้เขียนมีความเห็นว่า กรณีดังกล่าวแม้สภาพร่างกายและความสมบูรณ์ของสุขภาพจะเป็นเงื่อนไขที่สำคัญในการให้บริการต่อผู้โดยสารบนเครื่องบิน จึงเชื่อว่านายจ้างจึงกำหนดเป็นเงื่อนไขสำคัญไว้ในคุณสมบัติของลูกจ้าง แต่นายจ้างน่าจะมีลักษณะการจ้างงานหน่วยงานอื่นที่มีสภาพการจ้างที่เอื้อต่อลูกจ้างที่ตั้งครรภ์ในการปฏิบัติตามสัญญาจ้างได้ โดยเป็นทางเลือกแก่นายจ้างในการปรับเปลี่ยนหน้าที่หรือสภาพการจ้างที่มีลักษณะการจ้างเดียวกันให้แก่ลูกจ้างได้ ไม่ถึงขนาดที่ต้องกำหนดให้สัญญาจ้างสิ้นสุดลงทันที แต่เป็นข้อเสียอาจทำให้นายจ้างเสียประโยชน์ในช่วงเวลาที่ลูกจ้างลาคลอด ทำให้นายจ้างเข้าใจว่าอาจตกลงได้จึงระบุในข้อตกลงซึ่งไม่มีผลบังคับ[๒]
       ส่วนอีกเรื่องที่ผู้เขียนมักพบเห็นข้อตกลงที่นายจ้างตกลงกับลูกจ้าง โดยห้ามลูกจ้างทำงานให้แก่บุคคลหรือนิติบุคคลที่ประกอบกิจการในลักษณะเดียวกันและและคู่แข่งทางการค้า เพื่อป้องกันความเสียหายของนายจ้าง โดยตกลงว่า “ ลูกจ้างจะไม่ทำงานให้กับผู้ผลิตหรือตัวแทนจำหน่ายผลิตภัณฑ์ต่างๆ รวมถึงบริษัท ห้างร้าน ในเครือที่เกี่ยวข้องและเป็นคู่ทางการค้าของนายจ้างไม่ว่าทางตรงและทางอ้อม รวมถึงต้องไม่เปิดเผย

ข้อมูลใดๆหรือความลับทางการค้าแก่บุคคลอื่นตลอดระยะเวลาที่ยังทำงานให้นายจ้างและภายในระยะเวลา ๕ ปี นับแต่สิ้นสภาพจากการเป็นพนักงานของนายจ้าง” ศาลฎีกาพิจารณาถึงข้อตกลงดังกล่าวเป็นเพียงข้อจำกัดห้ามการประกอบอาชีพอันมีลักษณะเป็นการแข่งขันกับโจทก์โดยจำกัดประเภทธุรกิจไว้อย่างชัดเจน ไม่ได้ห้ามประกอบอาชีพอันเป็นการปิดทางทำมาหาได้ของลูกจ้างอย่างเด็ดขาด ลักษณะข้อตกลงเช่นนั้นไม่ใช่การตัดการประกอบอาชีพของจำเลยทั้งหมด เพียงแต่เป็นการห้ามประกอบอาชีพบางอย่างที่มีลักษณะเป็นการแข่งขันกับนายจ้างเพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น เป็นสัญญาต่างตอบแทนที่รักษาสิทธิประโยชน์ของนายจ้างและลูกจ้างที่เป็นไปโดยชอบในเชิงของการประกอบธุรกิจ ไม่เป็นการปิดทางทำมาหาได้ของฝ่ายใดเด็ดขาดจนอาจดำรงอยู่ได้ จึงไม่ขัดต่อความสงบเรียร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ไม่ตกเป็นโมฆะ แต่การจำกัดสิทธิเป็นระยะเวลา ๕ ปี นับจากวันที่ลูกจ้าง ซึ่งเป็นเพียงพนักงานธุรการประสานงานขายพ้นสภาพจาการเป็นพนักงาน นับว่าทำให้ลูกจ้างผู้ถูกจำกัดสิทธิหรือเสรีภาพต้องรับภาระมากกว่าที่จะพึงคาดหมายได้ตามปกติ จึงเห็นสมควรให้มีผลบังคับได้เพียง ๑ ปี นับจากวันที่ลูกจ้างพ้นสภาพจากการเป็นพนักงาน เท่าที่เป็นธรรมและพอสมควรแก่กรณี ระยะเวลาในการจำกัดของสัญญาจึงขึ้นอยู่กับแต่ละกรณีไม่ใช่ว่าจะตกลงกันจำกัดระยะเวลา ๕ ปี ไม่ได้ เพียงแต่ต้องพิจารณาตำแหน่งหน้าที่ของลูกจ้างควบคู่ไปด้วย[๓]
       ดังนั้น ศาลฎีกาจึงถือว่าข้อตกลงที่ห้ามลูกจ้างทำงานให้แก่บุคคลหรือนิติบุคคลที่ประกอบกิจการในลักษณะเดียวกันและคู่แข่งทางการค้าจึงตกลงกันได้ เพียงแต่ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นระยะเวลาที่จำกัดมากเกินไป โดยพิจารณาจากหน้าที่ของลูกจ้าง ในทางปฏิบัติแล้วนายจ้างพึงพิจารณาตำแหน่งหน้าที่ด้วยว่าลูกจ้างมีความรับผิดชอบ เพื่อนำมาเป็นเงื่อนไขในการกำหนดระยะเวลาที่จำกัดห้ามไว้ในสัญญาด้วย
       ผู้เขียนจึงขอฝากข้อคิดจากที่ได้หยิบยกมาเล่าสู่กันฟังทั้งสามเรื่อง เพื่อให้นายจ้างและลูกจ้างพึงระมัดระวังในข้อตกลงโดยอาจเข้าใจไปว่าการประกอบกิจการของตนเองนั้น อาจตกลงกันเพื่อยกเว้นหลักกฎหมายได้ทุกกรณี ซึ่งแม้ทั้งสองฝ่ายจะยินยอม แต่อาจขัดต่อกฎหมายได้ ประการสำคัญจะทำให้ข้อตกลงนั้นย่อมเป็นโมฆะ

_________________________________________________________________________

[๑] คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๒๙๐๕/๒๕๖๑
[๒] คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๓๙๔/๒๕๔๙
[๓] คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๓๙๔/๒๕๔๙

The post ข้อตกลงการจ้างแรงงาน appeared first on สำนักกฎหมายธรรมนิติ.